Page 21 - locotrip-001

locotrip 20

“θα γελούσε ή θα θύμωνε μ’ όλα αυτά”;

Φεύγω, όσο πιο μακριά μπορώ, αλλά θα επιστρέψω, απ’ όσες
χώρες κι αν διαλέξω να περάσω.
Θα ξανάρθω, μια νύχτα που το φεγγάρι θα ‘ναι στη χάση του,
θα ‘χω μπερδευτεί σε μια στροφή, κάπου στα βουνά
της Βοσνίας, στη Crna Gora
προσπαθώντας να βρω τα σύνορα, για την πράσινη χώρα σου,
Vuk,
όσο εσύ θα μου γράφεις μήνυμα, τότε ακριβώς,
λες και θα νιώθεις πως πλησιάζω.

Θα ρωτήσω έναν άγνωστο με γελαστά καταγάλανα μάτια
και άγρια μαύρα γένια, κάνοντας νοήματα:
“Podgorica through Nikšić ;”
για να βρω το δρόμο κι εκείνος θα επιβεβαιώσει τη διαδρομή
και θα με διορθώσει με την τραγουδιστή του διάλεκτο,
τονίζοντας τα γράμματα μετά το ρο:
“Ποντγκορίτσε. Ποντγκορίτσε...” Όχι Ποντγκόριτσα εδώ.
Ποντγκορίτσε.
Μ’ αρέσει, ξέρεις. Ποντγκορίτσε... Η πόλη όπου θα επιστρέφω.
Πάντα. Μέχρι...
Καληνύχτα. Είν’ αργά.

Αικατερίνη Τεμπέλη