OSCAR WILDE – Locomotiva★Cooperativa

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΝΤΟΡΙΑΝ ΓΚΡΕΪ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:22 +0000

Ο ΕΓΩΪΣΤΗΣ ΓΙΓΑΝΤΑΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:37 +0000

Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:05 +0000

Μόνο μια ιδιοφυΐα σαν τον Ουάιλντ θα μπορούσε να γράψει αυτές τις «παραδοξολογίες» και να διατυπώσει αυτούς τους υπέροχους και έξω από κάθε σύμβαση στοχασμούς.
Και μόνον αυτός, ως αυθεντικός ελληνολάτρης, θρεμμένος με τα νάματα των αρχαίων Ελλήνων κλασικών, θα μπορούσε ως σύγχρονος αλεξανδρινός ποιητής να καταφεύγει -πάντα- στα φάρμακα της τέχνης που ξέρουν να γιατρεύουν τις πληγές, αφού «η Τέχνη ποτέ δεν μας πληγώνει».
Ορκισμένος αντικομφορμιστής, αδυνατεί να συμβιβαστεί με την ασχήμια της ζωής, με την άθλια πραγματικότητα που ζούμε, γι’ αυτό και στέκεται ανελέητα κριτικός απέναντι στην κυρίαρχη συμβατικότητα, τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό.
Σπίθες αυτής της μεγαλοφυΐας περικλείνει και αυτός ο τόμος. Με εκπληκτική άνεση ο Ουάιλντ διασχίζει τους κόσμους του Πλάτωνα, των σοφιστών, του Σαίξπηρ ή του Μπωντλαίρ για να καταλήξει στο ουσιαστικό συμπέρασμα ότι στην τέχνη δεν υπάρχει παγκόσμια αλήθεια.
Αυτό το αστραφτερό ιρλανδέζικο πνεύμα θέλησε να φιμώσει ο βρετανικός βικτοριανός φιλισταϊσμός, και τα κατάφερε εξοντώνοντάς τον.
Η νίκη του όμως ήταν προσωρινή. Γιατί όπως σημειώνει ένας άλλος σημαντικός, δικός μας αυτός, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης:«Σήμερα τα μαύρα νέφη σκόρπισαν, η φοβερή ανθρώπινη βλακεία, που, για μια στιγμή, σχεδόν θριάμβευσε, γύρω στην υπόθεσιν αυτή, έχει για πάντα κατανικηθεί κι η φυσιογνωμία του Ουάιλντ, σαν τον ήλιο, τον κρυμμένο μες στα σύννεφα, καταυγάζει πάλι το στερέωμα, με τη χρυσή και σταθερή του λάμψη, και το όνομα του θα συνδέεται για πάντα με κάθε έννοιαν ωραίου κι υψηλού». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΟΥ ΡΗΝΤΙΝΓΓ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:02 +0000

Στη φυλακή ούτε οι στιλιζαρισμένες φράσεις, ούτε οι ραφιναρισμένες αφηγήσεις του τον βοήθησαν. Τον βοήθησαν όμως κάποια λόγια του Οιδίποδα Τύραννου. Να γιατί ο Αισχύλος ήταν ένας μεγάλος δημιουργός. Δημιουργώ, και το λέμε κινδυνεύοντας να υπερβάλουμε, θα πει: «Δίνω ένα νόημα και ένα περιεχόμενο σ’ αυτό που ονομάζουμε πόνο».
Να γιατί βγαίνοντας από τη φυλακή ο Όσκαρ Ουάιλντ εξουθενωμένος δεν βρήκε άλλη δύναμη παρά μόνο για να γράψει την «Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντιγγ», κάνοντας έτσι ν’ αντηχήσουν για μια ακόμη φορά οι κραυγές απόγνωσης που βγαίνουν κάθε πρωί απ’ όλα τα κελιά. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε ακόμα να τον ενδιέφερε είναι οι κατάδικοι με τους οποίους μοιράζονταν τον πόνο του. Στις τελευταίες φράσεις του «De Profundis», ο Όσκαρ Ουάιλντ υπόσχεται ότι «Η τέχνη μου θα ταυτίζεται από δω και πέρα με τον πόνο». Η «Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντιγγ» αποτελεί την εκπλήρωση αυτής της υπόσχεσης. (Από τον πρόλογο του ΑΛΜΠΕΡΤ ΚΑΜΥ)