ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ – Locomotiva★Cooperativa

ΑΚΟΥΣΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΟΥ ΚΙ ΕΛΑ

bookstore — Sun, 10 Jan 2021 22:00:54 +0000

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης είχε μια μακροχρόνια σχέση με τον εύρυθμο λόγο, το τραγούδι γενικά. Πρώτ’ απ’ όλα με τα τραγούδια που άκουγε στο σπίτι του και στο νησί του, τη Νάξο, αλλά και μετά, κυρίως με το έντεχνο λαϊκό, που άκουγε όταν το 1932 ήρθε με την οικογένειά του στην Αθήνα.
Έναν συνδυασμό αυτών των δύο υπηρέτησε με συνέπεια για πενήντα περίπου χρόνια.
Η συγκεντρωτική συλλογή “Άκουσε τη φωνή μου κι έλα” περιλαμβάνει, για πρώτη φορά, όλα τα ποιήματα και τα τραγούδια του, που πολλά μάλιστα ακούμε και τραγουδάμε μέχρι σήμερα.
Όσα συμπεριλαμβάνονται σε θεατρικά του έργα αναδημοσιεύονται στην αυτοτελή μορφή τους, δεδομένου ότι αρκετά από αυτά δεν έχουν μελοποιηθεί, παρά μόνο κάποιες στροφές ή ενίοτε κάποιοι στίχοι τους,
περιμένοντας τον συνθέτη που θα τα μελοποιήσει ολόκληρα.
Τη συλλογή συνοδεύουν χαιρετισμός του Μίκη Θεοδωράκη, χαιρετισμός του Σταύρου Ξαρχάκου, πρόλογος, επίμετρο και σημειώσεις του θεατρολόγου Θάνου Φωσκαρίνη, εκτενές βιογραφικό, δισκογραφία και εργογραφία του Ιάκωβου Καμπανέλλη, καθώς και σχέδιά του, φιλοτεχνημένα στη δεκαετία του 1960. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:02 +0000

Στις 5 του Μάη, λίγο πριν απ’ το μεσημέρι, ένα θεόρατο αμερικάνικο τανκ, καπνισμένο και σημαδεμένο απ’ τον πόλεμο, γκρέμισε την πύλη του Μαουτχάουζεν και μπήκε στον περίβολο. Κι αυτό το θεόσταλτο άρμα της ελευθερίας ήταν, λέει, ένα από τα αμέτρητα και ακατανίκητα της ενδέκατης ταξιαρχίας αρμάτων της τρίτης αμερικανικής στρατιάς, που διοικούσε κάποιος σπουδαίος στρατηγός ονόματι Τζορτζ Πάττον!…Τι ωραία λόγια, τι ουράνιες ειδήσεις… Οι πολεμιστές μας κοίταζαν σαστισμένοι, περήφανοι, περίλυποι… Καλά που κάνανε και μείνανε εκεί ψηλά, στη ράχη του τανκ. Γλιτώσανε από τόσες μάχες. Απ’ τη χαρά μας δεν θα γλιτώνανε. Ουρλιάζαμε, ξεσκίζαμε τα ρούχα μας, ταρακουνιόμαστε σαν δαιμονισμένοι. Στριμωχνόμαστε, ποδοπατιόμαστε, για να φτάσουμε κοντά στο τανκ. Πολλοί πέφτανε πάνω και φιλούσαν τα καπνισμένα σιδερικά και άλλοι χτυπούσαν πάνω τα κεφάλια τους και κλαίγανε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΘΕΑΤΡΟ Ά

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:33 +0000

ΘΕΑΤΡΟ Ή

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:33 +0000

Μέσα στη Μαύρη Επταετία, η πολιτική, απαγορευμένη από τη δικτατορία για το λαό, αναζητούσε κι έβρισκε παράπλευρους τρόπους για να εκφρασθεί. Γεννήθηκε έτσι ένα ιδιαίτερο σύστημα συμβολισμών, ένας ιδιαίτερος κρυπτογραφικός λόγος, που κάθε φορά εσήμαινε όχι μόνο το λεγόμενο αλλά και κάτι άλλο. Το άλλο αυτό έμενε ουσιαστικά πάντα το ίδιο κι απαράλλαχτο, μέσα στις εναλλασσόμενες συγκαλύψεις τους: η Ελευθερία σαν πίστη, σαν ελπίδα, σαν προσκλητήριο αγώνα.
Έτσι υποδεχτήκαμε “Το μεγάλο μας τσίρκο” – στιγμές από το παρελθόν μας, κινητοποιημένες για να μας βοηθήσουν σε μια δύσκολη στιγμή του παρόντος. Στο κείμενο, ήταν η Ελλάδα που μας φώναζε να μη λυγίσουμε στη σκληρή περιπέτεια, όσο κι αν με τα χρόνια κόντευε να γίνει αβάσταχτη. Κι οι ηθοποιοί, ο Καζάκος με το γρανιτένιο πάθος της αλύγιστης αντοχής, η Καρέζη με το φλεγόμενο πάθος του ξεσπάσματος, δεν υπηρετούσαν μόνο την τέχνη – υπηρετούσαν ένα λαό.
Ο λαός ήταν παρών, μετείχε στην παράσταση με την αίσθηση ότι επιτελεί ένα καθήκον, όπως σε μια διαδήλωση, όπως σε μια επιστράτευση. Οι παραστάσεις ήταν μαζικές πολιτικές εκδηλώσεις, οι μεγαλύτερες της Επταετίας. Πριν από το Πολυτεχνείο… (Από την έκδοση)

ΘΕΑΤΡΟ ΣΤ’

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:33 +0000

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γεννήθηκε στη Νάξο και μεγάλωσε στην Αθήνα όπου και σπούδασε σχεδιαστής στη Βιοτεχνική Σχολή. Στα χρόνια του πολέμου έμεινε κρατούμενος στο στρατόπεδο Συγκεντρώσεως Ές-Ές του Μαουτχάουζεν, από τις αρχές του 1943 ως τον Μάη του 1945. Όταν γυρίζει στην Αθήνα, οι παραστάσεις του θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, το χειμώνα του 1945 – 46, τον συναρπάζουν… “εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου”. Η έλλειψη απολυτηρίου του Γυμνασίου τον εμποδίζει να σπουδάσει ηθοποιός και… “μη έχοντας άλλη λύση για ν’ ανοίξει την κλειστή γι’ αυτόν πόρτα του Θεάτρου επιχειρεί να γράψει…”.
Έργα που παίχτηκαν είναι: Χορός πάνω στα στάχυα – Θίασος Αδ. Λεμού, 1950. Έβδομη μέρα της δημιουργίας – Εθνικό Θέατρο, Β’ Σκηνή, 1955 – 56. Τα μονόπρακτα Αυτός και το παντελόνι του και Κρυφή ζωή – Βασ. Διαμαντόπουλος, 1957. Η αυλή των θαυμάτων – Θέατρο Τέχνης, 1957 – 58. Η ηλικία της νύχτας – Θέατρο Τέχνης, 1958 – 59. Ο Γορίλας και η Ορτανσία – Θίασος Ε. Βεργή, 1959. Παραμύθι χωρίς όνομα – Νέο θέατρο Βασ. Διαμαντόπουλου – Μαρ. Αλκαίου, 1959 – 60. Γειτονιά των αγγέλων – Θίασος Καρέζη, 1963-64. Βίδα Ασπασία – Θίασος Καρέζη, 1966 – 67. Οδυσσέα γύρισε σπίτι – Θέατρο Τέχνης, 1966 – 67. Αποικία των τιμωρημένων – Πειραματικό Θέατρο Ριάλδη, 1970 – 71. Ασπασία – Θίασος Καρέζη – Καζάκου, 1971 – 72. Ο εχθρός λαός – Θίασος Καρέζη – Καζάκου, 1975. Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα – Θέατρο Τέχνης, 1976 – 77. Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού -Θέατρο Τέχνης, 1978 – 79. Ο μπαμπάς ο πόλεμος – Θέατρο Τέχνης, 1981. Ο αόρατος θίασος – Εθνικό Θέατρο, 1988. Ο δρόμος περνά από μέσα – Πειραματικό θέατρο της Πόλης Μαριέττας Ριάλδη, 1990.
Έχει γράψει για τον κινηματογράφο: Στέλλα, Δράκος, Αρπαγή της Περσεφόνης, Το κανόνι καί τ’ αηδόνι.
Πεζά: Μαουτχάουζεν, χρονικό από την εκεί εμπειρία του.
Έχουν παρουσιασθεί έργα του στην Αγγλία, Αυστρία, Σουηδία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Σοβ. Ένωση, Αν. και Δυτ. Γερμανία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)