FYODOR DOSTOYEVSKY – Locomotiva★Cooperativa

ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ

bookstore — Fri, 08 Oct 2021 11:04:08 +0000

Δεν είναι το βιβλίο ενός Ανθρώπου, δεν είναι το βιβλίο ενός Λαού και μιας Εποχής – είναι το Ημερολόγιο της Ψυχής του Κόσμου. Ποτέ και σε κανένα έργο λογοτεχνικό, κοινωνιολογικό, φιλοσοφικό, δεν παρουσιάστηκε ακέραιη η Ανθρωπότητα, έτσι και τόσο γυμνή αντίκρυ στη Φύση, στον Θεό, στον εαυτό της. Το πρόβλημα, το αιώνιο πρόβλημα της ζωής και της καταγωγής της και του σκοπού της, το πρόβλημα της ελευθερίας της βούλησης και των ορίων της, το πρόβλημα του θανάτου και της εκλογής του, ποτέ κανείς δεν το βίωσε τόσο καυστικά, τόσο τραγικά, όσο οι Δαιμονισμένοι.
Μέσα στο συμπαντικό χάος περιδινούνται, συγκρούονται, συντρίβονται κι αρμονίζονται σαν ήλιοι οι ψυχές των Δαιμονισμένων, οι ανθρώπινες ψυχές, οι ψυχές μας, φλεγόμενες απ’ την ίδια τους τη φλόγα, φωτίζοντας με τη φλόγα τους τον εαυτό τους και το αιώνια ανανεούμενο και μεγαλυνόμενο θαύμα του Κόσμου. Σ’ αυτό το έργο ο Ντοστογιέβσκη μας περιγράφει, ή -για να κυριολεκτούμε- ζει, με το γνώριμο πυρετικό τρόπο του, την ίδια την αεικίνητη και ταραγμένη ζωή του, ζει τις ιδέες και αντιλήψεις του για τον Θεό και τον κόσμο, για την κοινωνία και τους λαούς, για την επικρατούσα τάξη πραγμάτων και την επανάσταση. Οι Δαιμονισμένοι είναι το πύρινο Ημερολόγιο της Ψυχής της Οικουμένης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΦΤΩΧΟΚΟΣΜΟΣ

bookstore — Mon, 24 May 2021 15:53:41 +0000

«Και γιατί όλ’ αυτά; Μα γιατί εσύ είσαι μια ορφανή, γιατί είσαι μια κοπέλα απροστάτευτη, γιατί δεν έχεις κανένα φίλο ισχυρό που να σου δώσει την προστασία του. Αλλά τι κόσμος μπορεί να είναι αυτός, τι άνθρωποι, όταν δεν το λογαριάζουν για τίποτα να προσβάλουν μια ορφανή; Αυτοί είναι κατακάθια, είναι σκουπίδια και όχι άνθρωποι… Κατά τη δική μου γνώμη, καλή μου, να, εκείνος ο λατερνατζής που είδα σήμερα εκεί στην Γκοροχοβάια εμπνέει περισσότερο σεβασμό στους άλλους απ’ ό,τι αυτοί. Αυτός, έστω, μπορεί να περπατάει όλη μέρα, μπορεί να κατασκοτώνεται, να περιμένει τη μουχλιασμένη, την ελεεινή πεντάρα για να φάει, για να ζήσει. Και παρόλ’αυτά, αυτός ο λατερνατζής είναι ο ίδιος κύριος του εαυτού του, συντηρεί μόνος του τον εαυτό του. Δεν καταδέχεται να γυρέψει ελεημοσύνη.» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ

bookstore — Wed, 23 Dec 2020 16:25:52 +0000

Το “Έγκλημα και Τιμωρία” έχει μεταφραστεί αμέτρητες φορές στη γλώσσα μας, μια ή δυο φορές από τα ρωσικά και αρκετές φορές από… τα ελληνικά. Το έργο αυτό, μ’ όλη την αφάνταστη εξέλιξη σ’ όλους τους τομείς του Πνεύματος και της Τέχνης, εξακολουθεί να παραμένει κλασικό και ανυπέρβλητο πρότυπο του ψυχολογικού μυθιστορήματος. Μεταφρασμένο εδώ, κατευθείαν απ’ το ρωσικό κείμενο κι απ’ τον Άρη Αλεξάνδρου, αποδίδει όλη την ατμόσφαιρα και τη ζεστασιά του πρωτότυπου. Όλοι οι ήρωες του έργου: ο δαιμονικός Ρασκόλνικοφ, ο τραγικός Μαρμελάντοφ, η μαρτυρική Σόνια, η βασανισμένη Πουλχερία Αλεξάντροβνα, ο σατανικός Πορφύρης Πετρόβιτς, η υπέροχη Ντούνια Ρομάνοβνα, ο λάγνος Σβιντριγκάιλοβ, όλοι αιώνιοι ανθρώπινοι τύποι, στέκονται μπροστά μας, είτε έξαλλοι είτε θλιμμένοι είτε σαρκαστικοί, και δε μας εγκαταλείπει ποτέ η παρουσία τους, όσα χρόνια κι αν περάσουν απ’ την πρώτη μας γνωριμία μαζί τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“…Δεινούς μεταξύ των μυθιστοριογράφων ψυχολόγους έχουσι μεν βεβαίως να επιδείξωσι και τα άλλα έθνη, η Αγγλία τον Δίκενς, η Γαλλία των Βαλζάκ και η Αμερική τον Πόου. Ουδέ τούτων όμως, ουδ’ άλλου τινός η σμίλη εβυθίσθη ποτέ εις οίον η του Δοστογιέφσκη βάθος…” (Εμμ. Ροΐδης)

ΤΡΕΛΟΣ ΑΠΟ ΑΓΑΠΗ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:34 +0000

ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:25 +0000

Να, προσέχετε: στη θέση του παλατιού ας υποθέσουμε ένα κοτέτσι και πως βρέχει, είναι πολύ πιθανόν να μπω μέσα στο κοτέτσι για να μη βραχώ μα δε θα πάρω ποτέ το κοτέτσι για ένα παλάτι, από ευγνωμοσύνη, επειδή με προστάτεψε στη βροχή. Γελάτε. Λέτε μάλιστα πως σε μια τέτοια περίσταση κοτέτσι και παλάτι είναι το ίδιο. Ναι, θ’ απαντήσω, αν ζει κανείς μόνο για να μη βρέχεται.
Στις αναμνήσεις κάθε ανθρώπου υπάρχουν πράγματα που δεν τα εμπιστεύεται σ’ όλο τον κόσμο, μα μόνο στους φίλους του. Υπάρχουν άλλα που δεν τα εμπιστεύεται στους φίλους του, και μόλις τα λέει στον εαυτό του κι αυτό στα κρυφά.
Και τέλος υπάρχουν κι εκείνα που ο άνθρωπος, φοβάται να τα ομολογήσει στον ίδιο του εαυτό κι αυτού του είδους τα πράγματα μαζεύονται σε αρκετά μεγάλη ποσότητα σε κάθε άνθρωπο καθώς πρέπει. Όσο μάλιστα είναι πιο καθώς πρέπει ο άνθρωπος, τόσο και περισσότερα πρέπει να έχει απ’ αυτά τα πράγματα. Για μένα τουλάχιστον είναι λίγος καιρός τώρα που αποφάσισα να θυμηθώ μερικές μου περασμένες περιπέτειες, που έως σήμερα τις απέφευγα πάντοτε, με κάποια ανησυχία μάλιστα. Μα τώρα όχι μόνο τις θυμάμαι αλλά και αποφασίζω να τις γράψω ακόμα, ακριβώς γιατί θέλω να δοκιμάσω αν μπορεί να ‘ναι κανένας ολότελα ειλικρινής στον εαυτό του και να μην φοβάται την αλήθεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:07 +0000

«Οι Φτωχοί» είναι το πρώτο αυθεντικό έργο του Ντοστογιέφσκι. Είναι ένα αριστουργηματικό δείγμα της Ρώσικης Λογοτεχνίας, αλλά συγχρόνως και παρωδία της, που φέρει έντονα τα σημάδια της ιδιοφυΐας του συγγραφέα.
Γραμμένοι σαν μια σειρά από επιστολές «Οι Φτωχοί» διηγούνται την τραγική ιστορία ενός υπαλληλάκου και της ανεκπλήρωτης αγάπης του για μια νεαρή κοπέλα. Θέλοντας να βοηθήσει αυτήν και την οικογένειά της, πουλάει ό,τι έχει και δεν έχει, αλλά η καλοσύνη του δεν τον οδηγεί παρά μόνο σε ακόμη χειρότερη φτώχεια και τελικά στην ακολασία. Με την έμμονη ιδέα ενός τυπικά περιθωριακού, είχε την ακράδαντη πεποίθηση ότι η ευτυχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τα πλούτη.
Γραμμένοι το 1845 και δημοσιευμένοι το 1846 Οι Φτωχοί είναι ο προθάλαμος για το κατοπινό μεγαλειώδες έργο του Ντοστογιέβσκη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΠΑΙΚΤΗΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:51 +0000

Ένα απ’ τα βίτσια του Ντοστογιέφσκι δίνει μια μορφή συμβολική, χειροπιαστή, σ’ ό,τι είναι η ίδια η ουσία του Είναι του: η αρρωστιάρικη μανία για τα τυχερά παιχνίδια. Από μικρό παιδί έχει το πάθος των χαρτιών – αλλά μόνο στην Ευρώπη ανακαλύπτει το διαβολικό καθρέφτη της νευρικότητάς του: το Κόκκινο και το Μαύρο, τη ρουλέτα, αυτό το τόσο επικίνδυνο παιχνίδι μέσα στον πρωτόγονο δυϊσμό του. Η πράσινη τσόχα του Μπάντεν, η ρουλέτα του Μόντε-Κάρλο είναι οι εντονότερες εκστάσεις του στην Ευρώπη: τον υπνωτίζουν πιο πολύ απ’ τη Μοντάνα της Σιξτίνα, απ’ τα αγάλματα του Μιχαήλ Άγγελου, απ’ τα μεσημβρινά τοπία, απ’ την τέχνη και τον πολιτισμό ολόκληρου του κόσμου. Επειδή εκεί βρίσκει την ένταση, την τελεσίδικη απόφαση: μαύρο ή κόκκινο, μονά ή ζυγά, ευτυχία ή εκμηδένιση, χασούρα ή κέρδος – συμπυκνωμένα στα δευτερόλεπτα εκείνα που η ρόδα γυρίζει: η ένταση συγκεντρωμένη μέσα σ’ αυτή την αστραπή του πόνου ή της απόλαυσης, όπως τη λαχταράει η ιδιοσυγκρασία του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:47 +0000

Άδραξα τη σάρπα της και τη φιλούσα έξαλλος από χαρά. Για κάμποση ώρα ήμουν σαν τρελλός!… Με κόπο παίρνοντας την αναπνοή μου περίφερνα ασυναίσθητα το βλέμμα μου στους τριγυρινούς λόφους, στα κατάσπαρτα χωράφια, στον ποταμό που τα περίβρεχε και που χανόταν πιο πέρα μέσα σε άλλους λόφους και σε γραφικά χωριουδάκια, στα δάση που πλαισίωναν σαν καπνίζουσες γραμμές τις άκρες του πυρωμένου ουρανού και μια γλυκειά γαλήνη στη θέα της επιβλητικής ομορφιάς της εικόνας αυτής, καταπράυνε σιγά-σιγά την επαναστατημένη καρδιά μου. Παρηγορήθηκα, κι’ ανάπνευσα μ’ ανακούφιση… Η ψυχή μου ωστόσο πονούσε ακόμα σαν κάποιο προαίσθημα, και συγχρόνως μια δειλή χαρά έκανε την καρδιά μου να σιγοτρέμει… Και ξάφνου το στήθος μου φούσκωσε, πόνεσε, σαν κάποιο πυρωμένο σίδερο να το διαπέρασε και δάκρυα, άφθονα δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια μου. Έκρυψα το πρόσωπό μου στα χέρια κι’ αφέθηκα στον συγκλονισμό του πρώτου κι’ αόριστου ξυπνήματος της ύπαρξής μου. Η πρώτη παιδιάστικη περίοδος της ζωής μου, τέλειωσε με κείνη τη στιγμή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΗΛΙΘΙΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:40 +0000

Ο “Ηλίθιος”, μαζί με τους “Δαιμονισμένους” και τους “Αδελφούς Καραμάζοφ”, παραμένει ένα απ’ τα κυρίαρχα έργα του Ντοστογιέφσκι. Ο πρίγκιπας Μίσκιν, ένας επιληπτικός, γυρίζει από μια κλινική της Ελβετίας, όπου κάποιος γιατρός τον είχε φροντίσει από ευσπλαχνία. Είναι ορφανός. Όλη κι όλη η περιουσία του ένα μπογαλάκι ρούχα. Δεν ξέρει τίποτα απ’ τη ζωή. “Βεβαιώθηκα απόλυτα”, του λέει ο γιατρός, “πως είστε ένα παιδί, δηλαδή ολότελα παιδί. Μονάχα στο μπόι και στο πρόσωπο μοιάζετε με άντρα, μα στην ανάπτυξη, στην ψυχή, στο χαρακτήρα, ίσως ίσως και στο μυαλό, δεν έχετε ενηλικιωθεί και θα μείνετε έτσι έστω κι αν ζήσετε εξήντα χρόνια”.
Αυτό το παιδί των είκοσι έξι χρόνων είναι ευγενικό, χωρίς δουλοπρέπεια, δειλό, καλό κι απλοϊκό. Δεν έχει ζήσει. Ή, τουλάχιστον, δεν έχει ζήσει “εν δράσει”. Η ζωή του έχει διαβεί σε εσωτερικές ενατενίσεις. Έχει ταμπουρωθεί έξω απ’ τα κοινωνικά τείχη, έξω απ’ τον κόσμο του “δυο και δυο κάνουν τέσσερα”. Κι όταν πέφτει ανάμεσα σ’ αυτόν τον κόσμο, μέσα σε τούτη την πολιτεία την κατοικημένη από άρπαγες, απατεώνες, φιλήδονους, παλιάτσους και μέθυσους, φαίνεται σαν παρείσακτος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΠΟΜΠΟΚ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:20 +0000

Τόση διαφθορά σ’ ένα τέτοιο μέρος, διαφθορά των ύστατων ελπίδων, διαφθορά των πλαδαρών πτωμάτων, που σαπίζουν χωρίς να λυπούνται ούτε τις τελευταίες αναλαμπές της συνείδησης! Τους δόθηκαν, τους χαρίστηκαν αυτές οι στιγμές, και… και το κυριότερο, το κυριότερο, σ’ ένα τέτοιο μέρος! Όχι, αυτό δεν μπορώ να το ανεχθώ…
Θα πάω και στις άλλες κατηγορίες τάφων, παντού θα στήσω αφτί.
Αυτό είναι για να βγάλω νόημα, παντού θα πρέπει να στήσω αφτί, και όχι μόνο σ’ ένα σημείο. Μακάρι να μου τύχει κάτι πιο παρήγορο.
Σ’ αυτούς, όμως, θα ξαναπάω οπωσδήποτε. Υποσχέθηκαν να αφηγηθούν τις βιογραφίες τους, και διάφορες ιστορίες απ’ τη ζωή τους. Φτου! Φτου!
Εγώ όμως θα πάω, θα πάω οπωσδήποτε είναι ζήτημα συνείδησης και τιμής! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)