Γι’ αυτό η ποίηση είναι επικίνδυνη
γιατί εμείς είμαστε τα ποιήματά της.

ήταν το τελευταίο πράγμα
που μου είπε

πριν γίνει
σαν αυτούς
[Από την έκδοση]

Το ξύπνημα της Άνοιξης*

με όση ομορφιά και να το ντύσεις

θα είναι βίαιο.

Το σώμα ξέρει.

Στο πέρα των περιγραφών

διαφεύγοντας της συρρίκνωσης που προσπαθούν τα λόγια

σημαίνοντας τον χρόνο σταθερά

ανθίσταται στην ταξινόμηση

ορίζει την τάση

δείχνει την κατεύθυνση.

Εξεγείρεται.

*θεατρικό έργο του Frank Wedekind

From fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty’s rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed’st thy light’s flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,
Thy self thy foe, to thy sweet self too cruel.
Thou that art now the world’s fresh ornament,
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content,
And, tender churl, mak’st waste in niggarding:
Pity the world, or else this glutton be,
To eat the world’s due, by the grave and thee.
[From the publisher]