Ακούς τον Τσάρλυ Πάττον: like a tree
that’s planted by the water, i shall not be moved.
Τ’ ακούς, το ξανακούς, και δεν σ’ αφήνει,
και πλέκεται βαθιά κι απλώνει ρίζες,
ποτέ δεν είναι η πίκρα αρκετή·
όπως το αμύγδαλο, σκληρόφλουδο,
κι η ψίχα του γλυκιά σαν την Ελπίδα.
[…]
[Από την έκδοση]