Η ΨΥΧΗ ΤΟΥ κατοικεί σε δυο κόσμους: στη φλογερή σφαίρα της φαντασίας και στην ψυχρή και θετική σφαίρα της ανάλυσης· γι’ αυτό διπλή είναι η τέχνη του και προσανατολίζεται προς τα δυο αντίθετα άκρα. Πολλοί μπερδεύουν το δραματουργό και τον αφηγητή Κλάιστ.
Στη πραγματικότητα οι δυο αυτές μορφές τέχνης εκφράζουν μιαν έκδηλη αντίθεση, τη διάσταση του εσωτερικού του Εγώ σ’ όλη της την έκταση. Ο δραματουργός Κλάιστ καταπιάνεται με πάθος με το θέμα του, του μεταδίδει όλον τον πυρετό που τον καίει· ο αφηγητής Κλάιστ πασκίζει να κρύψει το ενδιαφέρον που αισθάνεται για το ίδιο το αφήγημά του, προσπαθεί να βγάλει τον εαυτό του απ’ τη μέση και μένει στην πάντα, γιατί φοβάται μην ξεφύγει μια πνοή απ’ τα χείλη του και μεταδοθεί στο έργο του.
Πάντα η τέχνη του Κλάιστ επιζητεί το υπερθετικό… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)