2001 – Locomotiva★Cooperativa

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΛΙΜΟΣ

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:25:51 +0000

Ο Μεγάλος λιμός είναι ένα μυθιστόρημα όπου ο πρωταγωνιστής είναι η πείνα στα χρόνια της Κατοχής. Εκείνη την εποχή, η στέρηση της τροφής δεν ήταν ένα δυσάρεστο συναίσθημα που μπορούσε να ικανοποιηθεί και δεν αφορούσε μια κατηγορία φτωχών και απόκληρων, αλλά μια φυσική κατάσταση που απειλούσε συνεχώς τη βιολογική ρίζα όλων σχεδόν των ανθρώπων. Όμως πέρα από την πείνα, εκείνοι που ζούσαν τότε βίωναν το φόβο, την καταπίεση και το θάνατο από τις δυνάμεις εξουσίας. Πιασμένοι μέσα σ’ αυτό το δίχτυ της καθημερινής παράκρουσης μιας κοινωνίας που ισοπεδώνεται και καθιζάνει, θρυμματίζοντας τα στερεότυπα σύμβολα προπολεμικών νοοτροπιών, αποσυνθέτοντας δεδομένα ζωής και συμπεριφοράς, οι ήρωες του βιβλίου προσπαθούν να ξεφύγουν. Το άγχος θα λειτουργήσει σαν καταλύτης των χαρακτήρων, μερικούς θα τους μεταμορφώσει, αφήνοντας ν’ αναδυθεί από μέσα τους ο κόσμος των ακαταστάλαχτων ενστίκτων. Σ’ άλλους η γραμμή πλεύσης θα καθοριστεί από τις ηθικές αντοχές τους, τις εμπειρίες, τα τραύματα και τα όνειρα της «προπολεμικής ύπαρξή τους», αλλά και τα ακρωτηριασμένα όνειρά τους γι’ αυτή τη ζωή που περιμένουν να ξημερώσει. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ FREAK BROTHERS (ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ)

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:00 +0000

Αν ο Σέλτον έχει κάνει αθλητισμό, οι ήρωές του, οι Freak Brothers, έχουν ξεχάσει όλες τις αρετές. Το τρίο καρό του χασίς είναι άσχημα σκιτσάκια: φρικιά σαν τέρατα, χαρούμενα από τις περιπέτειές τους, τρελαμένα από το πολύ κάπνισμα. Τα χειρότερα «πιώματα» μαζί τους καταλήγουν στο χιούμορ. Είναι τα δείγματα μιας αμερικανικής περιόδου: τα φαντάσματα, το απίθανο, το τίποτα, η αστρολογία και η τεμπελιά. Οι περιπλανήσεις τους είναι οι σκληρές καρικατούρες των υπερβολικών τάσεων των φρικιών που δεν καταφέρνουν να βγουν από το σπίτι τους χωρίς να είναι καπνισμένοι. (Απόσπασμα από την εισαγωγή της έκδοσης)

ΟΙ “ΙΖΒΕΣΤΙΕΣ” ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:57 +0000

“Ήταν η αστραπή, που φώτισε καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο την πραγματικότητα”, είπε ο Λένιν για την εξέγερση της Κρονστάνδης. Το Μάρτη του 1921, οι ναύτες του φρουρίου της Κρονστάνδης, η “τιμή και η δόξα” της Ρώσικης Επανάστασης, εξεγέρθηκαν ενάντια στην μπολσεβίκικη κυβέρνηση. Με το σύνθημα “ελεύθερα σοβιέτ” εγκαθίδρυσαν μιαν επαναστατική κομμούνα, που κράτησε 16 μέρες, ως τη συντριβή της απ’ τα κομμουνιστικά στρατεύματα. Οι μπολσεβίκοι την είχαν καταγγείλει σα μια “συνομωσία λευκοφρουρών”. Τι ήταν όμως πραγματικά, αντεπανάσταση των αντιδραστικών δυνάμεων που ήθελαν να κατασπαράξουν τη νεαρή Σοβιετική Δημοκρατία ή γνήσια προλεταριακή εξέγερση ενάντια στη δικτατορία του Κ.Κ.Ρ, που είχε σα στόχο την εγκαθίδρυση της πραγματικής εξουσίας των εργαζομένων; Την απάντηση μας δίνει η ίδια η εφημερίδα των εξεγερμένων, που αποτελεί και το περιεχόμενο του παρόντος βιβλίου. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:51 +0000

Ο Λένιν, εννοείται, αποδεχόταν την αναγκαιότητα προσωρινών συμμαχιών με το αστικοδημοκρατικό κίνημα, όμως κατανοούσε τη συμμαχία αυτή όχι ως συμμαχία με τα αστικά κόμματα, που εξαπατούν και προδίδουν την επαναστατική μικροαστική δημοκρατία (τους αγρότες και τους μικροαστούς των πόλεων), αλλά ως συμμαχία με τις οργανώσεις και τις ομάδες των ίδιων των μαζών ενάντια στην εθνική αστική τάξη. Μ’ αυτή την έννοια, πώς έβλεπε ο Λένιν τη συμμαχία με τα αστικοδημοκρατικά κόμματα των αποικιών; Και σε αυτό το ερώτημα ο Λένιν απαντά στις «Θέσεις» που έγραψε για το Δεύτερο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς: «Η Κομμουνιστική Διεθνής πρέπει να συνάπτει προσωρινές συμμαχίες με την αστική τάξη των αποικιών και των καθυστερημένων χωρών, δεν πρέπει όμως να συγχωνευτεί μαζί της, αλλά θα πρέπει να εξασφαλίζει, χωρίς όρους, τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του εργατικού κινήματος, ακόμα και στην πιο εμβρυακή μορφή του». (…)
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:37 +0000

Η επικαιρότητα ενός έργου σαν τον «Εμφύλιο Πόλεμο στην Γαλλία», δεν μπορεί να ταυτιστεί με αυτήν της συγκεκριμένης και περιορισμένης χρονικά και τοπικά περιόδου πού αναφέρεται, αλλά με μιαν ολόκληρη ιστορική περίοδο πολέμων και επαναστάσεων που ο κύκλος τους, ακόμα και στον 21ο αιώνα, δεν φαίνεται να έχει κλείσει. Το υλικό από το οποίο βγαίνουν τα επιστημονικά συμπεράσματα του Καρλ Μαρξ δεν είναι ένα «αφηρημένο» επιστημονικό υλικό βασισμένο μόνο στις πηγές ή τα αρχεία. Είναι η ίδια η πάλη των τάξεων, φωτογραφημένη πιστά μέσα από το πολιορκημένο Παρίσι, είναι η ίδια η προλεταριακή δημοκρατία, όπως την εφάρμοσαν οι εξεγερμένοι πολίτες του Παρισιού, είναι η πικρή εμπειρία για το αίμα στο οποίο βυθίζεται η επανάσταση πού δεν υπερασπίζεται σωστά τον εαυτό της. Γι’ αυτό και το βιβλίο αυτό, δεν είναι μόνο ένα από τα σημαντικότερα ντοκουμέντα για τον «δοξασμένο προάγγελο μιας νέας κοινωνίας», αλλά και μια «βίβλος» για τους απανταχού της γης, εραστές της Άμεσης Δημοκρατίας. Το βιβλίο όμως αυτό, αποτελεί, επιπρόσθετα και ένα από τα καλύτερα κείμενα του μεγάλου Γερμανού διανοητή, εκπληκτικό δείγμα συνδυασμού πολιτικής γραφής, επιστημονικής ανάλυσης και φιλολογικής δημιουργίας· υπόδειγμα για το τι σημαίνει ζωντανή πολιτική ανάλυση και πώς πρέπει να γράφεται. Η παρούσα έκδοση, συστηματικά σχολιασμένη, περιλαμβάνει εκτός από το κυρίως έργο, μιαν εκτεταμένη και κατατοπιστική εισαγωγή του Φρειδερίκου Ένγκελς, καθώς και την περίφημη επιστολή του Καρλ Μαρξ στον Λούντβιχ Κούγκελμαν.

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ 1946-1949

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:37 +0000

Ξεκινώντας να περιγράψω τη δραματική τριετία του εμφυλίου στην επαρχία των Καλαβρύτων, δεν παραγνωρίζω ότι επωμίζομαι μια πολύ σοβαρή ευθύνη. Η ευθύνη αυτή έχει σχέση με την όσο γίνεται πιο πιστή εξιστόρηση των γεγονότων εκείνης της εποχής, αλλά και με την αντικειμενική τους παρουσίαση. Δεν θέλει ρώτημα πως έκανα ό,τι μπορούσα προς αυτή την κατεύθυνση, ανατρέχοντας τόσο σε γραπτές όσο και σε προφορικές πηγές. Μέσα από το βιβλίο μου προσπαθώ ακόμα ν’ αναδείξω τα αίτια που οδήγησαν στον εμφύλιο, καθώς και τις ευθύνες που έχει η κάθε παράταξη. Δεν τις καταμερίζω όμως ίσα και στις δύο παρατάξεις, γιατί κατά τη γνώμη μου δεν είναι ίδιες. Μ’ αυτό μου το βιβλίο θέλω να εκπληρώσω ένα ακόμα χρέος στη γενέθλια γη, τη μαρτυρική αλλά και ηρωϊκή επαρχία των Καλαβρύτων, που κι εκείνη την περίοδο -όπως και πολλές άλλες προηγούμενα- ποτίστηκε με το αίμα των ίδιων της των παιδιών.
(ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΜΙΑ ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ ΥΠΑΡΞΗ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:14 +0000

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:52 +0000

Στόχος αυτής της μελέτης είναι η διερεύνηση των κοινωνιολογικών και εθνολογικών διαστάσεων του ρεμπέτικου τραγουδιού, που κυριάρχησε για μισό περίπου αιώνα στη λαϊκή παράδοση των αστικών κέντρων της χώρας μας και συνιστά εκδήλωση-κλειδί για την κατανόηση των δομών και της εξέλιξης της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, καθώς και για την ανεύρεσή της -δυσεύρετης- νεοελληνικής πολιτισμικής μας ταυτότητας. Η σύγκριση των δεδομένων της διεθνούς έρευνας και των αποτελεσμάτων της ανάλυσης δείγματος ρεμπέτικων τραγουδιών αποδεικνύεται πολύτιμη και επιτρέπει στον συγγραφέα να προσδιορίσει τα στοιχεία που καθιερώνουν το ρεμπέτικο ως πολιτισμικό φαινόμενο του αστικού κέντρου, να κωδικοποιήσει τα ταξικά, κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των υποπρολεταριακών κύκλων, να αποσαφηνίσει τις σχέσεις εθνικής και ταξικής κουλτούρας και να αποδείξει την παγκοσμιότητα του φαινομένου, προκειμένου για κοινωνίες στη φάση της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Επίσης, του επιτρέπουν να επιβεβαιώσει τη στενή σχέση ταξικών και γενικότερων κοινωνικών χαρακτηριστικών των υποπρολετάριων αφενός και της ιδεολογίας αφετέρου, και να μελετήσει τις ψυχοσυναισθηματικές στάσεις, νοοτροπίες, συλλογικές παραστάσεις, το πολιτισμικό, εν γένει, στερέωμα, που εκφράζει το ρεμπέτικο τραγούδι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:08 +0000

” …Υπό τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, ‘οι νόμοι, οι κανονισμοί και οι διοικητικές διαδικασίες’ κάθε κράτους μέλους “θα πρέπει να εναρμονίζονται με τις υποχρεώσεις του, όπως προβλέπουν” οι νέοι κανόνες της GATT. Ο Π.Ο.Ε θα διαθέτει αυτό που ονομάζεται ‘νομική υπόσταση’, με άλλα λόγια, το ίδιο κύρος με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ή την Παγκόσμια Τράπεζα. Όπως αναφέρεται στο ιδρυτικό του κείμενο, ένας από τους στόχους τους είναι η “επίτευξη μιας ολοένα και μεγαλύτερης συνοχής όσον αφορά την χάραξη μιας παγκόσμιας οικονομικής πολιτικής”, σε συστοιχία με την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ωστόσο, στο ιδρυτικό αυτό κείμενο, ουδεμία αναφορά γίνεται στον Ο.Η.Ε. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι θα περιορίζεται ολοένα και περισσότερο το δικαίωμα των διαφόρων εθνών του κόσμου να καθορίζουν το οικονομικό τους μέλλον.” Όλα τούτα οδηγούν στη χάλκευση νέων αλυσίδων για τους λαούς και σε μια ολοένα και μεγαλύτερη συρρίκνωση των πολιτικών ελευθεριών. Ο παγκόσμιος ολοκληρωτισμός βρίσκεται προ των πυλών. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΕΡΙΦΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:38 +0000

«Η μπροσούρα που έγραψε ο Σπέρας στη φυλακή για την απεργία και τα φονικά γεγονότα της Σερίφου είναι ίσως το σημαντικότερο ντοκουμέντο για την πραγματική ιστορία του εργατικού κινήματος.
Έχοντας την πλειοψηφία στους τσιγαράδες και στους καπνεργάτες, ο Σπέρας, ο Κουχτσόγλου κι ο Φανουράκης υποστηρίζουν στο 1ο και 2ο συνέδριο της ΓΣΕΕ την αυτόνομη πάλη των εργαζομένων και καταφέρονται ενάντια στο συγκεντρωτικό σύστημα μιας εργατικής ηγεσίας που θα καναλιζάρει την πρωτοβουλία της εργατιάς.
Το 2ο συνέδριο της ΓΣΕΕ έγινε στην Αθήνα το Σεπτέμβριο του 1920. Δεν υπήρχαν παρά δύο τάσεις που συγκρούστηκαν σ’ αυτό. Η μεγάλη πλειοψηφία από μέλη και οπαδούς του ΚΚΕ και η μικρή αναρχοσυνδικαλιστική ομάδα του Κ. Σπέρα. Αυτό το συνέδριο αναγνώρισε το Κομουνιστικό Κόμμα σαν τον μοναδικό πολιτικό εκπρόσωπο της εργατικής τάξης. (…). Εναντίον αυτής της απόφασης μίλησε με πείσμα και βιαιότητα ο Σπέρας, ο οποίος υποστήριξε την αυτονομία του συνδικαλιστικού κινήματος και με επιμονή στάθηκε στους κινδύνους που απειλούν την εργατική τάξη απ’ αυτή την ουσιαστική κηδεμονία της από το Κ.Κ.Ε.
Είχα παρακολουθήσει αυτό το συνέδριο και περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο μού έκανε εντύπωση το πάθος με το οποίο υποστήριζε τις απόψεις του ο Σπέρας, η καταπληκτική ευγλωττία του και η αρκετά πειστική επιχειρηματολογία του. (…)
Σε έναν κατάλογο εργατικών στελεχών που δολοφονήθηκαν από την ΟΠΛΑ υπάρχει και το όνομα του Σπέρα. Τον σκότωσαν γιατί 25 χρόνια πριν είχε διαφωνήσει με το Κ.Κ.Ε». (Α. Στίνας, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)