1999 – Locomotiva★Cooperativa

1984, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ

bookstore — Tue, 22 Dec 2020 19:20:30 +0000

Το ολοκληρωτικό καθεστώς του Μεγάλου Αδελφού, παρακολουθώντας συνεχώς τους πάντες και τα πάντα μέσα από αμέτρητες διαδραστικές τηλεοθόνες, ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις πράξεις και τις συνειδήσεις. Όλα προσαρμόζονται στη μία και μοναδική αλήθεια, αυτή που πρεσβεύει το Κόμμα, ο μόνος αλάθητος μηχανισμός, του οποίου προσωποποίηση είναι ο Μεγάλος Αδελφός. Όλα, ακόμα και το παρελθόν: όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον, και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν.
Το έγκλημα της σκέψης είναι θανάσιμο αμάρτημα. Γι’ αυτό πρέπει να εξαλειφθεί οτιδήποτε οδηγεί στη διάπραξή του: ελευθερία, γλώσσα, ανθρώπινα αισθήματα. Και όποιος υποπέσει σε έγκλημα σκέψης, πρέπει να οδηγηθεί στον θάνατο αναμορφωμένος: θα πεθάνει αγαπώντας τον Μεγάλο Αδελφό.
Όταν ο Όργουελ έγραφε το βιβλίο του, το 1984 ήταν μέλλον. Σήμερα είναι παρελθόν. Αλλά, μετά από το έργο αυτό, το πραγματικό 1984 θα είναι πάντα μια χρονιά του μέλλοντος, η πρώτη του ζοφερού μιλένιουμ που απειλεί την ανθρώπινη ιστορία.
Ένα από τα μεγαλύτερα βιβλία του εικοστού αιώνα, το “1984” διαβάστηκε σαν μανιφέστο και θαυμάστηκε σαν προφητεία. Η εφιαλτική του αλήθεια για το κράτος της θανατερής τρομοκρατίας απέχει μόλις ένα βήμα από το να γίνει πραγματικότητα: ήδη ο Μεγάλος Αδελφός μ;aς βλέπει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το έτος 1984 αναπτύχθηκε ένας τεράστιος διάλογος σχετικά με το ποια από όσα προέβλεψε ο Όργουελ στο μυθιστόρημά του έγιναν πραγματικότητα και ποια όχι. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίστηκαν ότι το σοβιετικό πείραμα υπήρξε η αφορμή και πως αυτό που ενέπνευσε τον συγγραφέα ήταν στην πραγματικότητα το επερχόμενο τέλος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Σε τελική ανάλυση, μικρή σημασία έχει. Εκείνο που καθιστά ανατριχιαστικά προφητικό το 1984 είναι η διαπίστωση ότι σήμερα όχι μόνο ο Μεγάλος Αδελφός βρίσκεται παντού, αλλά και ότι δεν είναι λίγοι όσοι συνεπαίρνονται από τη “χαρά” της σκλαβιάς. Χιλιάδες άνθρωποι στη Δύση θα το θεωρούσαν μεγάλη τύχη να τους κλείσουν στο σπίτι του Μεγάλου Αδελφού. Περνώντας από την ανάκριση, που είναι η καθεστωτική μορφή της πλύσης εγκεφάλου, ο ήρωας του Όργουελ καταλήγει στο τέλος με δάκρυα χαράς στα μάτια να “συνειδητοποιήσει” ότι ανέκαθεν αγαπούσε τον Μεγάλο Αδελφό. Τώρα όμως έχουμε προχωρήσει ένα βήμα πιο πέρα. Ο Μεγάλος Αδελφός δε χρειάζεται καν να προβάλλει την εικόνα του στην οθόνη. Τον έχει αντικαταστήσει η κάμερα, το βιομηχανικό “ξόανο” που έχει πάρει το όνομά του. Η ελευθερία εκχωρείται πλέον “ελεύθερα”. (Αναστάσης Βιστωνίτης, Το Βήμα, 3/3/2002)

ΤΡΥΠΟΚΑΡΥΔΟΣ

bookstore — Sun, 13 Dec 2020 20:57:54 +0000

Ο «Τρυποκάρυδος» είναι ένα είδος ερωτικής ιστορίας που εκτυλίσσεται μέσα σ’ ένα πακέτο τσιγάρα Κάμελ. Αποκαλύπτει το σκοπό της σελήνης, εξηγεί τη διαφορά ανάμεσα στους κακοποιούς και τους παράνομους, εξετάζει τη διαμάχη ανάμεσα στο δεσμευμένο σοσιαλιστή και το ρομαντικό ατομικιστή, ζωγραφίζει το πορτραίτο μιας σύγχρονης κοινωνίας με ζάπλουτους Άραβες, εξόριστους βασιλιάδες και εγκυμονούσες μαζορέτες. Τέλος, ασχολείται και με τα μυστήρια των πυραμίδων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Ρόμπινς έχει έναν πρωτοποριακό τρόπο να γράφει και να συνθέτει τα έργα του. Και η συγκεκριμένη ιστορία αγάπης είναι τόσο ιδιαίτερη που ο αναγνώστης μπορεί μόνο να την παρακολουθήσει απ’ έξω, αμέτοχος. Μοιάζει με μια εξαιρετική ταινία που ο θεατής νιώθει αλλά δεν ταυτίζεται, σκέφτεται αλλά δεν προβληματίζεται. Η ιστορία αυτή έχει να κάνει με την αγάπη μιας ξεπεσμένης πριγκίπισσας, της Leigh-Cheri με τον βομβιστή Bernard. Γνωρίζονται, ερωτεύονται και δυστυχώς, ο Μπέρναρντ πιάνεται και φυλακίζεται για δύο χρόνια. Αυτά τα δύο χρόνια η Λη-Τσέρι αποφασίζει να ζήσει στις ίδιες συνθήκες με τον αγαπημένο της. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Ο Τομ Ρόμπινς γράφει με τόσο αφηρημένο και χαώδη τρόπο που η ιστορία μοιάζει να συνεπαίρνει τον αναγνώστη σαν rollercoaster. Συνειρμική γραφή που θέλει μόνο καλή διάθεση για να την ακολουθήσεις και από κει και πέρα μόνο κερδισμένος βγαίνεις. (Ελισάβετ Σπαντιδάκη, critique.gr, 26/3/2010)

ΤΕΞΑΚΟ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:54 +0000

Όταν λιθοβολείται ο πολεοδόμος που ανέλαβε να λύσει το πρόβλημα μιας “ανθυγιεινής συνοικίας” που είχε ξεφυτρώσει παράνομα στα εδάφη της εταιρείας πετρελαίων Τεξάκο, η Μαρί-Σοφί υποχρεώνεται να του τραγουδήσει μια “φτωχή εποποιία”: τις ιστορίες που έζησαν όσοι βρέθηκαν “από κάτω από την Ιστορία”. Αντί για τις καθιερωμένες υποδιαιρέσεις, η ομιλία της ξεχωρίζει την εποχή του αχυροκάλαμου, του σανιδόξυλου, του ελενίτ, του μπετόν… Και ο “Αποτυπωτής του Λόγου” πασκίζει για να πετύχει το ακατόρθωτο: “να γράψει τη ζωή”.
“Η ιστορία και το μυθιστόρημα γίνονται ένα. Τα πρόσωπα του βιβλίου φωτίζουν τα πραγματικά άτομα. Ο Chamoiseau αποδίδει αξιοπρέπεια και μεγαλείο στους ανθρώπους εκείνους που συνήθως αντιμετωπίζονται με υπεροπτική περιφρόνηση ή κοροϊδευτική αδιαφορία. Πρόσωπα που δεν είχαν εμφανιστεί στην έως τώρα αντιλλέζικη λογοτεχνία, η οποία είχε αφοσιωθεί σε εγκώμια για τους Dessalines και Toussaint Louverture, τον Christophe, βασιλιά της Αϊτής, και άλλους νησιωτικούς Ναπολέοντες. Ο Εστερνόμ, η Σονόρ, ο Ιρενέ, η Μαρί-Σοφί, κάτοικοι του Τεξάκο, είναι ήρωες, αυθεντικοί ήρωες, στο μέτρο της επιθυμίας τους να ζήσουν και στο ύψος των ονείρων τους. Με το “Τεξάκο”, ο Patrick Chamoiseau τοποθετείται στην ίδια γραμμή με τους μεγάλους “αποτυπωτές” του λαϊκού λόγου, γραμμή που περιλαμβάνει ανθρώπους τόσο διαφορετικούς όπως ο βραζιλιάνος Jorge Amado, ο αιγύπτιος Naghib Mahfouz ή ο νιγηριανός Chinua Achebe – για τους οποίους η λογοτεχνία δεν είναι διόλου άσκηση ύφους ή ομφαλοσκοπική γραφομανία, αλλά η καλλιτεχνική απόδοση της ζωής και των ονείρων μιας ολόκληρης ανθρώπινης κοινότητας (…) Και, φυσικά, κάποιος Emile Zola τυχαίνει να είναι ο πρόγονος όλων αυτών”. (Raphael Confiant, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΥΩΛΝΤΕΝ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:13 +0000

Όταν έγραφα τις σελίδες που ακολουθούν, ή τουλάχιστον τις περισσότερες απ’ αυτές, ζούσα μόνος στα δάση, ένα μίλι μακριά από κάθε κατοικημένο τόπο, σ’ ένα σπίτι που είχα χτίσει μοναχός μου, στην όχθη της λίμνης Ουώλντεν, στην Κόνκορντ της Μασσαχουσέτης. Κέρδιζα τη ζωή μου με τη δουλειά των χεριών μου μόνο. Έζησα εκεί δυο χρόνια και δυο μήνες. Τώρα κατοικώ και πάλι σε πολιτισμένο μέρος. Δε θα μιλούσα για τα ατομικά μου ζητήματα στους αναγνώστες με τόσες λεπτομέρειες. Μα οι συμπολίτες μου ασχολήθηκαν πολύ με τον τρόπο ζωής μου. Ένας άλλος ίσως θα το έλεγε αυτό αναίδεια, εμένα όμως μου φαίνεται πολύ λογικό και φυσικό, γιατί οι συνθήκες που έζησα ήταν ασυνήθιστες. Μερικοί ρωτούσαν τι έβρισκα να τρώγω, άλλοι αν ένιωθα μοναξιά, αν φοβόμουνα, και άλλα παρόμοια. Άλλοι είχανε την περιέργεια να μάθουνε τι μέρος από το εισόδημά μου έδινα για φιλανθρωπικούς σκοπούς, και άλλοι, φτωχοί οικογενειάρχες αυτοί, πόσα άπορα παιδιά συντηρούσα. Λοιπόν, ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες μου που δεν έχουνε κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άτομό μου, αν απαντήσω σε μερικές απ’ αυτές τις ερωτήσεις με τούτο το βιβλίο. Στα περισσότερα βιβλία, ο συγγραφέας δε γράφει στο πρώτο πρόσωπο. Εγώ όμως θα μιλήσω στο βιβλίο μου τούτο στο πρώτο πρόσωπο. ‘Αλλωστε, ας μην ξεχνούμε πως πάντα στο πρώτο πρόσωπο μιλάει, και όταν ο συγγραφέας μεταχειρίζεται το δεύτερο ή το τρίτο. Δε θα μιλούσα για τον εαυτό μου αν μπορούσα να πω για κάποιον άλλον που να τον ξέρω τόσο καλά, όσο τον ευατό μου. (…) (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:00 +0000

Στο βιβλίο αυτό δημοσιεύονται οι συνεντεύξεις πέντε ιστορικών στελεχών του ΚΚΕ. Των Βασίλη Νεφελούδη, Λευτέρη βουτσά, Λεωνίδα Τζεφρόνη, Λεωνίδα Κύρκο και Γρηγόρη Φαράκου. Η θητεία καθενός από τους κορυφαίους αυτούς αγωνιστές συνδέεται με κάποια ειδικότερη φάση στη ζωή του ΚΚΕ, έτσι που μέσα από τις προσωπικές τους εμπειρίες να αναδύεται ζωντανή η ιστορία του κινήματος της Αριστεράς στις βασικότερες ώρες της.

ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ FREAK BROTHERS (ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ)

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:00 +0000

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:20 +0000

Τα κείμενα αυτού του τόμου αναζητούν το άνοιγμα του Μεσσιανικού στον ορίζοντα της Ιστορίας. Το Μεσσιανικό εδώ ανιχνεύεται πέρα από μυστικισμούς. Συμπίπτει, όπως και στον Β. Μπένγιαμιν, με την επαναστατική ρήξη της συνέχειας της Ιστορίας, που μέχρι τώρα δεν έχει πάψει να είναι η ιστορία της διάβασης μέσα στην κοιλάδα των δακρύων. Το Μεσσιανικό χωρίς μεταφυσική, “το Άλφα και το Ωμέγα χωρίς άλφα και χωρίς ωμέγα”, είναι η προσδοκία του Απροσδόκητου, το ασίγαστο αίτημα μιας πέρα από κάθε νόμο και δίκαιο Δικαιοσύνης επί γης. Δεν πρόκειται για θολή συναισθηματική διάθεση ή αόριστη αφαίρεση. Η ιστορική του ύλη δια-μορφώνεται μέσα από την αλληλεπίδραση των ανθρώπων και του κόσμου του.
Οι ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΟΥ το παρακολουθούν σ’ αυτή τη διαδρομή, από τη γένεσή του στη βιβλική παράδοση και το δράμα του εβραϊκού λαού στην παραπέρα Μορφο-ποίησή του μέσα στην Ιστορία, με άξονα τη διαλεκτική του Ελληνικού και του Εβραϊκού – που έσχατος καρπός της είναι ο ίδιος ο μαρξισμός – και μέχρι τις επικές και τραγικές κορυφώσεις του αιώνα που δύει, την Οκτωβριανή Επανάσταση και το Άουσβιτς. Η Μορφο-ποίηση του Μεσσιανικού είναι η Μορφο-γένεση της απελευθέρωσης, της καθολικής χειραφέτησης του ανθρώπου, της τελικής μεταμόρφωσης των πάντων. Στα κομβικά της σημεία αναδεικνύει τους Ποιητές της, ποιητές του λόγου, της σκέψης, της επαναστατικής δράσης.
Για τους Ποιητές των Μορφών του Μεσσιανικού μιλούν τα δοκίμια αυτού του βιβλίου. Για τον ΜΠΕΝΓΙΑΜΙΝ και τον” Άγγελο της Ιστορίας, τον ΜΠΛΟΧ και την Ουτοπία, τον ΤΡΟΤΣΚΥ και τη Διαρκή Επανάσταση. Για το μεγάλο ΠΑΟΥΛ ΤΣΕΛΑΝ και τον Κανένα αλλά και για τον ταπεινό Γιαννιώτη ποιητή ΓΙΩΣΕΦ ΕΛΙΓΙΑ και τον ακόμα ταπεινότερο φίλο του Καραγκιόζη και στοχαστή της τέχνης ΤΖΟΥΛΙΟ ΚΑΙΜΗ.
Για τον ΜΠΑΡΟΥΧ ΣΠΙΝΟΖΑ και τη λάμψη της Δόξας του Amor intellectualis Dei. Για τον ΑΝΔΡΕΑ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟ και το Μέγα Φως το Άκτιστον επί του ουρανίου στερεώματος αλλά και επί του καταστρώματος του πανανθρώπινου “Μεγάλου Ανατολικού”, που μας μεταφέρει, πλέοντας νυχθημερόν στον ωκεανό της προσδοκίας, προς το Απροσδόκητο, τον αδάμαντα Κο-ι-νόρ, το Μεσσιανικό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:02 +0000

Η μητέρα του σκύλου είναι βραβευμένο και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα του Παύλου Μάτεσι. Πρώτη φορά εκδόθηκε το 1990 από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και από τότε έχει επανεκδοθεί δεκάδες φορές. Μεταφράστηκε αρχικά στα γαλλικά το 1993 από τον Ζακ Μπουσάρ (Jacques Bouchard) και σε άλλες γλώσσες. Βραβεύτηκε με το βραβείο της κοινότητας Ελληνοφώνων της Νότιας Ιταλίας το 1998, με το μεγάλο βραβείο των κριτικών το 2000 και το βραβείο Acerbi (Premio letterario Giuseppe Acerbi) στην Ιταλία το 2002).
Το βιβλίο είναι, κατά το μεγαλύτερο μέρος του, ένας μονόλογος από την Ραραού, μια συνταξιούχο ηθοποιό. Η Ραραού (το πραγματικό της όνομα, όπως λέει η ίδια, ήταν Ρουμπίνη Μέσκαρη) μιλά κυρίως για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια, λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Κατοχή σε ένα επαρχιακό χωριό. Μετά την απελευθέρωση ήρθε με την μητέρα της, που είχε νωρίτερα διαπομπευτεί σαν ερωμένη Ιταλού αξιωματικού, στην Αθήνα όπου και έζησαν μαζί μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Διάσπαρτες είναι ακόμα οι αναφορές της αφηγήτριας στην επαγγελματική της ζωή.
“Η μητέρα του σκύλου” έχει παιχτεί στο θέατρο ως δραματοποιημένο μυθιστόρημα το 2011 στο Εθνικό Θέατρο και στο “Σύγχρονο Θέατρο” το 2014, ενώ το 2008 παίχτηκε με επιτυχία στην Τσεχία θεατρικός μονόλογος βασισμένος στη Μητέρα του σκύλου που έγραψε ο Πάβελ Κόχοουτ. (Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια)

Η Μητέρα του Σκύλου… διαθέτει τη βαθιά αμφισημία των μεγάλων έργων… οίστρος και δεξιοτεχνία που θυμίζουν Φελλίνι. – S. MAROUNIAN, La Quinzaine Litternaire.

Με τον “Παλαιό των Ημερών”, μυθιστόρημα εξίσου εκθαμβωτικό με τη “Μητέρα του Σκύλου”, επιβεβαιώνεται ότι ο Μάτεσις είναι ένας πολύ μεγάλος μυθιστοριογράφος… – L.LIBAN, L’Express, Παρίσι.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ #4

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:24 +0000

1. Editorial
2. Το κολαστήριο του Αμπού Γκράιμπ
3. Μανιφέστο του Συνεδρίου για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς
4. Αρκεί η αλήθεια; Τα ψέματα της κυβέρνησης Μπους και οι αλήθειες του αντιπολεμικού κινήματος – G.A. Caffentzis
5. Κρίση και πόλεμος – Susan Weismann
6. Ο μιλιταρισμός και οι επερχόμενοι πολέμοι – Istvan Meszaros
7. Παγκόσμια Κεφαλαιοκρατία, ιμπεριαλισμός και πόλεμος. Ζητήματα θεωρητικής περιοδολόγησης – Δημήτρης Πατέλης
8. Καπιταλιστική παρακμή, Κράτος – Έθνος και κατάσταση έκτακτης ανάγκης – Σάββας Μιχαήλ
9. Παγκόσμια κρίση, πόλεμος και κρατική καταστολή – Δημήτρης Μπελαντής
10. Πόλεμος και καταστολή – Πέγκυ Ελαφρού
11. Η “φυλακή” της Πολεοδομίας – Τρισεύγενη Βαρελά

ΓΕΛΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:01 +0000

Μια συγκινητική σπονδυλωτή ιστορία ή δέκα εκδοχές για την απουσία. Μοχθηρές φάρσες, εκδικητικά πρόσωπα που αναδύονται από το μακρινό παρελθόν, μακάβρια επεισόδια σε τάφους και νεκροταφεία, παράδοξοι τύποι που σοφίζονται μοναδικούς τρόπους διαφυγής από το θάνατο. Κι όλες αυτές οι ιστορίες καλύπτονται από βάναυσα γέλια. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)