1995 – Locomotiva★Cooperativa

ΦΡΑΝΚΕΝΣΤΑΪΝ

bookstore — Fri, 25 Feb 2022 17:39:34 +0000

Η Μαίρη Σέλλεϋ ξεκινώντας από ένα απλό στοίχημα με τον Λόρδο Μπάυρον και τον Τζων Πολιντόρι, στην λίμνη Λεμάν το 1816 θα γράψει το κλασικό αριστούργημα “Φράνκενσταϊν”.
Στην Ελλάδα για πρώτη φορά κυκλοφορεί μια έκδοση σφαιρική και τεκμηριωμένη, που δεν σταματά μόνο στην μετάφραση του έργου της Σέλλεϋ, αλλά και που πλαισιώνεται τόσο από τα έργα του Πολιντόρι και του Μπάυρον, όσο και από πλήθος στοιχείων και υλικού υποστήριξης του κυρίως κειμένου, που ενισχύουν την ουσιαστική κατανόηση του μεγάλου αυτού έργου και του πνευματικού κλίματος μέσα στο οποίο αυτό γεννήθηκε. Η εισαγωγή, το χρονολόγιο των πιο σημαντικών γεγονότων, οι πρόλογοι των πρώτων εκδόσεων, αλλά και ένα εκτεταμένο παράρτημα με όλη τη φιλμογραφία Φράνκενσταϊν, πλήθος φωτογραφιών και εικόνων από τις σημαντικότερες ταινίες με θέμα τον ήρωα και εκτεταμένη βιβλιογραφία είναι μέρος αυτής της δουλειάς.
Σήμερα ο “Φράνκενσταϊν” (μαζί με τον “Δράκουλα” του Μπραμ Στόουκερ) κρατεί σταθερά την πρώτη θέση στη γοτθική φιλολογία, εμπνέοντας δεκάδες συγγραφείς και σκηνοθέτες. Γιατί το μήνυμα που περικλείει ξεπερνά το ίδιο το έργο.
Βασανισμένος ο ήρωας του βιβλίου από τύψεις και φρικτές ενοχές για το δημιούργημα του που με τόσο μόχθο κατάφερε να του εμφυσήσει ζωή, τρομοκρατημένος μπροστά στην απέραντη βλασφημία που έχει διαπράξει απέναντι στο Θεό προσπαθώντας να τον μιμηθεί δίνοντας ή αφαιρώντας ζωή, θα δει ένα-ένα τα αγαπημένα του πρόσωπα να οδηγούνται στο θάνατο από το χέρι του δημιουργήματος του και ο ίδιος θα χαθεί στην προσπάθεια του να εξοντώσει τον απαίσιο εφιάλτη που στοίχειωσε την ζωή του.
Η Μαίρη Σέλλεϋ δημιούργησε ένα σταθμό στην φιλολογία του είδους. Σταθμό για το ύφος, τη ζωντάνια, την πρωτοτυπία του θέματος, την φαντασία. Σταθμό όμως και για την σύνδεση του μύθου με τις μεγάλες αλήθειες της ζωής. Τη μοναξιά του διαφορετικού, την βλάσφημη προσπάθεια υποκατάστασης της φύσης, την προσπάθεια του ανθρώπου να φτάσει και να ξεπεράσει το Θεό, την επερχόμενη τιμωρία και την κάθαρση. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

“Πώς μπορώ να περιγράψω τι ένιωσα μπροστά σ’ αυτή την καταστροφή ή πώς να σκιαγραφήσω τη θλιβερή ύπαρξη που με τόσους ατέλειωτους κόπους και φροντίδες είχα προσπαθήσει να φτιάξω; Τα μέλη του ήσαν σε κανονικές αναλογίες και του είχα διαλέξει όμορφα χαρακτηριστικά. Όμορφα! Μεγαλοδύναμε θεέ! Το κίτρινο δέρμα του μόλις και σκέπαζε τους μύες και από κάτω τους τις αρτηρίες τα μαλλιά του ήσαν κυματιστά και γυαλιστερά μαύρα τα δόντια του είχαν τη μαργαριταρένια ασπράδα όλα αυτά όμως τα πλούσια στολίδια δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να έρχονται σε φρικτή αντίθεση με τα ξεθωριασμένα μάτια του που φαίνονταν να έχουν σχεδόν το ίδιο χρώμα με τις σταχτιές κόγχες που ήταν βαλμένα, με τη ρυτιδωμένη επιδερμίδα και τα κατάμαυρα χείλη του”…

Η ΝΟΥΒΕΛΑ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΣΦΡΑΓΙΔΑΣ

bookstore — Sun, 13 Dec 2020 20:45:46 +0000

Στα πέντε αυτά διηγήματα, όπως και σ’ όλο σχεδόν το έργο του, ο σπουδαίος ουαλός συγγραφέας Άρθουρ Μάχεν (1863 – 1947) διερευνά τη μυστικιστική αρχέγονη φύση του Κακού, θεωρώντας το ως το θεμελιώδες στοιχείο της ισορροπίας της Δημιουργίας.
Το Κακό είναι ένα αβυσσαλέο πάθος που το έχουμε κληρονομήσει από την αρχαιότητα, υποστηρίζει ο συγγραφέας και αφηγείται ένα “επιστημονικό” πείραμα, με το οποίο αποκαλύπτεται το κτήνος που ενυπάρχει μέσα στον άνθρωπο. Απόγονοι αυτού του κτήνους είναι κάτι νανοειδή, τερατόμορφα πλάσματα που σκοτώνουν όποιον μπει στην περιοχή τους στα βρετανικά νησιά που κατοικούν. Ένα διαβολικό ζευγάρι κι ένα τερατόμορφο αγόρι είναι οι φυσικοί φορείς αυτού του Κακού, που μοιάζει να μολύνει ακόμη και τη φύση.
Η αιώνια σύγκρουση του Καλού με το Κακό παρουσιάζεται από τον Άρθουρ Μάχεν μοναδικά, αιτιολογώντας και γιατί ο Λάβκραφτ είχε ως πρότυπο το έργο του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 2

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:37 +0000

Στο έργο μου «Φαινομενολογία του πνεύματος» που κατά την έκδοσή του χαρακτηρίστηκε ως το πρώτο μέρος του συστήματος της επιστήμης, υιοθέτησα τη μέθοδο να ξεκινήσω από την πρώτη, απλούστατη εμφάνιση του πνεύματος, από την άμεση συνείδηση, και να αναπτύξω τη διαλεκτική αυτής της ίδιας ως το επίπεδο της φιλοσοφικής επιστήμης, η αναγκαιότητα του οποίου καταδείχνεται μέσα από τούτη την πρόοδο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΠΛΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΛΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:22 +0000

ΚΟΜΜΑΤΑΚΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:52 +0000

Κομματάκια από τη ζωή ενός εφήβου. Αληθινά όσο κι ένα ντοκιμαντέρ, τρελά σαν κινούμενα σχέδια. Όταν η Σοφία τον εγκαταλείπει, εκείνος πέφτει στις γραμμές ενός τρένου που τον κάνει κομματάκια. Μόνο που πρόκειται για το τρένο μιας κινηματογραφικής ταινίας. Με τον καλύτερό του φίλο, τον Οδυσσέα, παίζουν σε μία συναυλία ροκ, που καταλήγει σε οικτρή αποτυχία. Ίσως γιατί αυτός, περισσότερο κι από μουσικός, θέλει να γίνει συγγραφέας. Ένας άλλος φίλος του, ο Βασίλης, πεθαίνει μυστηριωδώς. Αλληλογραφία με τη Σοφία, που είναι στο εξωτερικό για σπουδές. Του λείπει πάντα κι ακόμα και στα όνειρά του τη ζηλεύει. Ώσπου, μπαίνει σ’ ένα πραγματικό τρένο, με προορισμό τη δική του σχολή, κάπου, στην επαρχία. Κατευθύνεται τώρα προς την απόλυτη μοναξιά. Ας ήταν παρέα με τη Σοφία, παρέα με τους φίλους του, κι ας μην έβγαινε το βιβλίο του ποτέ. Τότε, όμως, τι είναι αυτό που κρατάτε στα χέρια σας; Μήπως το τίμημα για να το εκδώσει ήταν να τα χάσει όλα; Να γίνει τελικά κομματάκια; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΘΕΑΤΡΟ #124 ΟΠΩΣ ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ – ΕΝΑΣ ΗΛΙΘΙΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:20 +0000

Το ΟΠΩΣ ΜΕ ΘΕΛΕΙΣ (1929-1930) ανήκει στην τελευταία περίοδο του Πιραντέλλο. Κι είναι ένα ακόμα “γκροτέσκο” δράμα της προσωπικότητας.
Η ηρωίδα του ονομάζεται χαρακτηριστικά “Η Άγνωστη”… μια γυναίκα με θολό παρελθόν, θολή μνήμη, θολή υπόσταση… χορεύτρια σ’ ένα καμπαρέ του μεσοπολεμικού (1920 κε) Βερολίνου, όπου ο πλούτος και η πείνα, η ανεργία και τα όργια, η βία και η πορνεία θρασομανούσαν υστερικά. Η “Άγνωστη” συζεί με τον έκλυτο συγγραφέα Ζάλτερ και την αλλόκοτη κόρη του – ένας τριγωνικός “δεσμός” παράξενος όσο και παράφορος. Ωστόσο, ένας ιταλός φωτογράφος, ο Μπόφφι, νομίζει πως αναγνωρίζει στο πρόσωπο της “Άγνωστης” την γυναίκα του φίλου του Μπρούνο Πιέρι – που, δέκα χρόνια πριν, νεαρή νιόνυφη, την είχαν απαγάγει τα στρατεύματα κατοχής, κι από τότε την αναζητάει παντού ο άντρας της. […]

Εκδίκηση ενός ανθρώπου που έχει τελειώσει η ζωή του, είναι το μονόπρακτο ΕΝΑΣ ΗΛΙΘΙΟΣ (1922). Κυριολεκτικά, εδώ, με την απελπισία του βιολογικού θανάτου, με την πίκρα της ζωής που ο νεαρός Λούκα Φάτσιο δεν πρόφτασε να ζήσει. Εκδίκηση για τη σκληρότητα των ανθρώπων απέναντι στον πόνο και το θάνατο των άλλων, εκδίκηση για την περιφρόνηση των μεγαλόσχημων στην ταπεινότητα και στην “κουταμάρα” των ταπεινών. Και, ταυτόχρονα, σαρκασμός για τη ματαιοδοξία, τα πάθη, τον κυνισμό των “ισχυρών”, που φτάνουν ως το έγκλημα. Στο κατώφλι του θανάτου, ο Λούκα εκδικείται για όλους τους “ασήμαντους”, που οι ισχυροί τους βλέπουν μόνο σαν ενεργούμενα των σκοπών τους. Κι έχει τη σαρδόνεια ικανοποίηση πως το αυριανό πτώμα του θα ‘χει απάνω του την -έγγραφη!- βεβαίωση ότι πραγματικά ηλίθιος δεν είναι αυτός, ο ρημαγμένος απ’ την αρρώστεια και τη φτώχεια, αλλά ο περινούστατος “ηγέτης” που, αφιονισμένος απ’ το πολιτικό πάθος του γύρευε να σκοτώσει τον αντίπαλό του. […] (Αποσπάσματα από την έκδοση)

ΘΕΑΤΡΟ #126 ΦΤΩΧΕ ΦΟΝΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:20 +0000

Με τον Φτωχό Φονιά ο Τσέχος Πάζελ Κόχουτ πέτυχε δυο βασικά κατορθώματα. Πρώτα, έκανε μια αριστοτεχνική θεατρική διασκευή του άριστου διηγήματος “Ο Τρελός” του Λεονίντ Αντρέγιεβ (1871-1919), όπου εξετάζεται με εξαίρετη διεισδυτικότητα το πρόβλημα της ψυχοπάθειας και της λογικής, και δεύτερο, διατύπωσε μια διαμαρτυρία εναντίον του ψυχικού πόνου που αλλοτρίωνα τον άνθρωπο από τη συμμέθεξή του στον κοινωνικό του περίγυρο. Αυτή την ευπάθεια την παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα στο έργο, όπου ο ανυπόφορος διχασμός ανάμεσα στην επιθυμία και την εκπλήρωσή της κάνει έναν άτυχο ερωτευμένο “τρελό”.
Κάθε μετάφραση είναι και μια πράξη αγάπης προς το πρωτότυπο, ή, τουλάχιστον, μια οπισθογράφηση των ιδεών που το κείμενο εκφράζει. Δεκαοχτώ χρόνια έχουν περάσει από τότε που δούλεψα πάνω στο κείμενο τούτο στην παραλιακή πόλη του Μοναστήρ, στην Κεντρική Τυνησία. Το ότι όμως το μήνυμά του είναι επίκαιρο και σήμερα, είναι για μένα πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Το ότι είναι και ένα υπέροχο θεατρικό κείμενο, ελπίζω να γίνει αντιληπτό πέρα από τις αναγκαστικές μεταφραστικές εκμαυλίσεις. […] (Από το σημείωμα του μεταφραστή)

ΕΝΝΕΑΔΩΝ ΒΙΒΛΙΑ 30-33

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:21 +0000