1994 – Locomotiva★Cooperativa

ΛΙΛΙΘ

bookstore — Tue, 15 Dec 2020 20:00:27 +0000

Η Λίλιθ, σύμφωνα με τον πανάρχαιο εβραϊκό μύθο, υπήρξε η πρώτη γυναίκα του Αδάμ. Πλάστηκε μαζί με τον Πρώτο Άνθρωπο σε ένα ενιαίο ανδρόγυνο πλάσμα. Ο διαχωρισμός έγινε για να δοθεί στον Αδάμ μια σύντροφος. Το θηλυκό πλάσμα όμως που προήλθε μετά το διαχωρισμό, συνευρέθη με το Σατανά με αποτέλεσμα να αποκτήσει διαβολικά χαρακτηριστικά, και αυτό και οι απόγονοί του. Η Λίλιθ-Νύχτα είναι το πρώτο βαμπίρ.
Ο σκοτσέζος ποιητής και συγγραφέας Τζορτζ Μακ Ντόναλντ (1824-1903) προσεγγίζει στο φανταστικό μυθιστόρημά του τη δική του Λίλιθ μέσα από το αρχέγονο σχήμα της. Είναι ωραία, σαγηνευτική αλλά και επικίνδυνη. Είναι η σκοτεινή βασίλισσα της Νύχτας. Ο ήρωας, περνώντας ένα κανάλι χρόνου, θα την συναντήσει σε μιαν άλλη διάσταση να περιβάλλεται από τέρατα, φαντάσματα, στοιχειωμένα δάση και αλλόκοτα όντα. Βιώνοντας τον εφιάλτη θα έρθει αντιμέτωπος με την Κόλαση και τους αγγέλους της σ’ μια μεγαλειώδη αναμέτρηση του Καλού με το Κακό σ’ ένα μνημειώδες έργο από έναν κλασικό της φανταστικής λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ #47

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:23 +0000

ΤΕΧΑΝΟΥ

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:25:51 +0000

Κειτόταν σαν νεκρός, αλλά δεν ήταν νεκρός. Πού ήταν; από τι είχε περάσει; εκείνη τη νύχτα, στο φως της φωτιάς, η Τενάρ τού έβγαλε τα λεκιασμένα, φθαρμένα, σκληρά απ’ τον ιδρώτα ρούχα. Τον έπλυνε και τον άφησε ξαπλωμένο γυμνό ανάμεσα στο λινό σεντόνι και την κουβέρτα από απαλό, βαρύ κατσικίσιο μαλλί. Αν και κοντός και λεπτοκαμωμένος άντρας, κάποτε ήταν συμπαγής, δυνατός τωρα ηταν αδυνατος σα να είχε λιώσει ώς το κόκκαλο, φθαρμένος, εύθραυστος. Ακόμα και οι ουλές που αυλάκωναν τον ώμο και την αριστερή πλευρά του προσώπου του από τον κρόταφο ώς το σαγόνι έμοιαζαν να έχουν μικρύνει, να ‘χουν ασπρίσει. Και τα μαλλιά του ήταν γκρίζα. Έχω βαρεθεί να πενθώ, σκέφτηκε η Τενάρ. Βαρέθηκα το πένθος, βαρέθηκα τη θλίψη. Δεν θα λυπηθώ γι’ αυτόν! Δεν ήρθε σ’ εμένα πάνω στον δράκο; Κάποτε σκόπευα να τον σκοτώσω, σκέφτηκε. Τώρα θα τον κάνω να ζήσει, αν μπορέσω. Τότε τον κοίταξε με μια πρόκληση στα μάτια, χωρίς οίκτο. “Ποιος απ’ τους δυο μας έσωσε τον άλλον από τον Λαβύρινθο, Γκεντ;” (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ ΣΤΟΝ ΒΕΜΠΕΡ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:14 +0000

Σε μια εποχή κυριαρχίας της εικόνας απέναντι στο λόγο και του λόγου που σχετίζεται με την τρέχουσα επικαιρότητα και την εμπορευματική αποτελεσματικότητα, απέναντι στο θεωρητικό στοχασμό, ένα βιβλίο που αναφέρεται στις κλασικές θεωρίες για το κράτος αποτελεί αναμφίβολα μια προσπάθεια ενάντια στο ρεύμα. Ακόμη περισσότερο αυτό συμβαίνει όταν αυτή ακριβώς η προσπάθεια στοχεύει όχι σε μια μουσειακού χαρακτήρα παράθεση των διαφόρων περί κράτους θεωριών και στην απολογητική αιτιολόγηση της κρατικής μορφής οργάνωσης της κοινωνίας, αλλά στην αξιοποίησή τους στα πλαίσια μιας «ουτοπικής» θεωρητικής αναζήτησης υπέρβασης της κρατικά οργανωμένης κοινωνίας και στην χειραφέτηση της προσωπικότητας. […] (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΙ ΤΑΦΟΙ ΤΟΥ ΑΤΟΥΑΝ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:07 +0000

“Τενάρ, αυτή τη στιγμή κρατώ την οροφή πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Κρατώ τους τοίχους για να μη μας κλείσουν μέσα τους. Κρατώ το έδαφος για να μην ανοίξει κάτω από τα πόδια μας. Αυτό το κάνω διαρκώς από τότε που περάσαμε το λάκκο όπου περίμενε ο υπηρέτης τους. Αν εγώ μπορώ να απομακρύνω το σεισμό, εσύ φοβάσαι να συναντήσεις μιαν ανθρώπινη ψυχή μαζί μου; Εμπιστέψου με όπως σε εμπιστεύτηκα! Έλα μαζί μου τώρα”. Προχώρησαν μπροστά. Η ατελείωτη σήραγγα άνοιξε. Η αίσθηση περισσότερου αέρα τους συνάντησε, σαν μια μεγέθυνση του σκοταδιού. Είχαν μπει στη μεγάλη σπηλιά κάτω από τις Ταφόπετρες. Άρχισαν να κάνουν τον κύκλο της, κατά μήκος του δεξιού τοιχώματος. Η Τενάρ είχε κάνει μόνο μερικά βήματα όταν σταμάτησε. “Τι είναι;” μουρμούρισε, και η φωνή της μόλις που έβγαινε μέσα από τα δόντια της. Υπήρχε ένας θόρυβος στη νεκρή, πελώρια, μαύρη φυσαλίδα αέρα: μια τρεμούλα ή δόνηση, ένας ήχος που τον ακούς με το αίμα και τον νιώθεις στα κόκαλα. Οι σκαλισμένοι από το χρόνο τοίχοι κάτω από τα δάχτυλά της πάλλονταν, πάλλονταν. “Προχώρα”, είπε η φωνή του άντρα, στεγνή και πιεσμένη. “Βιάσου, Τενάρ”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΙΣΑΑΚ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:47 +0000

Στον μυστικό Ισαάκ, το τέταρτο βιβλίο του Κουαρτέτου του Τζέρομ Τσάρυν, ο μελαγχολικός ήρωας του συγγραφέα, ο αναπληρωτής διευθυντής της αστυνομίας της Νέας Υόρκης Ισαάκ Σαϊντέλ, που αντιμάχεται το χάος με το χάος , ζει μεταμφιεσμένος σε ηλικιωμένο γέρο αλήτη σ’ ένα βρομοξενοδοχείο στην Τάιμς Σκουαίρ ερωτεύεται μια όμορφη πόρνη, την Άννυ Πάουελ, σημαδεμένη στο μάγουλο από τον προστάτη της Ντέρμοτ Μπράιντ, το βασιλιά του πεζοδρομίου, που μοιράζει φιλοδωρήματα με τη μορφή πλαστών βιβλιαρίων καταθέσεων με ονόματα ψεύτικα, δανεισμένα απ’ το έργο του Τζαίημς Τζόυς. Το σημάδι αυτό της κοπέλας θα τον κατατρέχει σε όλο το βιβλίο.
Σ’ ένα αδιάκοπο ανθρωποκυνηγητό από τα βάθη της Νέας Υόρκης στην Ιρλανδία, στον υπόκοσμο του Δουβλίνου και στα στέκια του Λέοπολντ Μπλουμ από τον Οδυσσέα του Τζόυς, ο Ισαάκ αναζητά τον άντρα που την παραμόρφωσε καθώς και τους μεγαλοπροαγωγούς και διεφθαρμένους αστυνομικούς διευθυντές που νέμονται την πόλη του και τον ανταγωνίζονται.
Τον μπλέκουν στον αγώνα των υποψηφίων για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης και του προσφέρουν τη θέση του αρχηγού της αστυνομίας της πόλης. Συγκρούεται με τον Επιθεωρητή Κουτ ΜακΝηλ, τον λεγόμενο “Ψαρά”, έναν μπάτσο πουλημένο, που τα παίρνει από συμμορίες νεαρών, στέλνει συνταξιούχους αστυνομικούς να δουλέψουν σωματοφύλακες στους αλήτες και τελειώνει τη ζωή του πνιγμένος, με το κεφάλι κρατημένο κάτω απ’ το κρύο νερό μιας ιρλανδέζικης λίμνης απ’ το χέρι του Ισαάκ Σαϊντέλ.
Ο Ισαάκ πλανιέται στους δρόμους της Νέας Υόρκης, σε μια υπερρεαλιστική ανθρώπινη κωμωδία, αναζητώντας λίγη τρυφερότητα στα σύντομα ειδύλλια χωρίς αύριο – είτε πρόκειται για την Άννα Στατς, την ταμία ενός γαλακτοπωλείου στο Λάντλοου Στρητ, για την Τζένιφερ Πήερς, τη σύζυγο ενός φιλελεύθερου δικηγόρου και ανερχόμενου πολιτικού, ή για τη Σύλβια Μπέρκοβιτς, τη γυναίκα ενός ηλικιωμένου καθηγητή, μανιακού με τον Τζαίημς Τζόυς και πνευματικού του πατέρα.
Το φάντασμα του Γαλανομάτη, του νεκρού βοηθού του, επιστρέφει πότε πότε και στοιχειώνει τις νύχτες του Ισαάκ, μουρμουρίζοντας : “Πρόσεχε, Σαϊντέλ, που σε λένε Δίκαιο. Είσαι γρουσούζης, καταστρέφεις ό,τι κι αν αγγίξεις. Φυλάξου “. Ο Ισαάκ ξυπνάει λουσμένος στον ιδρώτα και ξεκινάει να νικήσει τους εχθρούς του, τώρα που δεν έχει πια φίλους – ή μόνο ελάχιστους, μετρημένους στα δάχτυλα ενός χεριού.
Κάθε μέρος της τετραλογίας μπορεί να διαβαστεί και αυτοτελές, ανεξαρτήτως σειράς. (Από την ιστοσελίδα του εκδότη)

ΓΑΛΛΟΙ ΖΩΓΡΑΦΟΙ 15ος – 19ος ΑΙΩΝΑΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:01 +0000

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με τη γαλλική ζωγραφική από την εποχή του Μεσαίωνα μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα. Είκοσι ένας ζωγράφοι και αντίστοιχα έργα τους, χαρακτηριστικά δείγματα της γραφής των δημιουργών τους, του καλλιτεχνικού ρεύματος και της εποχής στην οποία αυτοί έζησαν.
Εστιάζω το ενδιαφέρον μου στα έργα εκείνα που επέλεξε η Ένωση Καθηγητών Καλλιτεχνικών Μαθημάτων.
Τα έργα αυτά περιέχονται στο αρχείο διαφανειών που δημιούργησαν και που παραδίδεται από την Ένωση σε κάθε εκπαιδευτικό Τέχνης στα Γυμνάσια, Λύκεια του Δημοσίου. Ενδεχομένως αυτό το βιβλίο να έχει κάποια χρησιμότητα και στα σχολεία.
Μετά από μια σύντομη περιγραφή του έργου, θέτω στους νεαρούς αναγνώστες πλήθος από ερωτήματα που κεντρίζουν την παρατηρητικότητά τους και τους παρακινούν να ψάξουν, να ερευνήσουν, να προβληματιστούν και να εξωτερικεύσουν την απήχηση που είχε η επαφή τους με το έργο.
Η αναφορά στις συνθήκες και στα γενικότερα ιστορικοκοινωνικά πλαίσια μέσα στα οποία δημιουργήθηκαν τα συγκεκριμένα έργα, καθώς και οι πληροφορίες για τη ζωή των δημιουργών, είναι στοιχεία που βοηθούν στην κατανόηση του θέματος και οδηγούν στη μάθηση.
Ο χρονολογικός πίνακας, τέλος, συνθέτει μια συστηματική και οργανωμένη γνώση, που επιτρέπει τους συσχετισμούς με πιθανόν ήδη γνωστά θέματα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)