ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ – Locomotiva★Cooperativa

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ ‘Η ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ

bookstore — Thu, 22 Apr 2021 10:55:37 +0000

Πέντε αφηγήματα του πιο πολυδιαβασμένου συγγραφέα της Ισπανίας μετά τον Θερβάντες, του πεζογράφου που συνδυάζει τον ρεαλισμό του Μπαλζάκ με τη φαντασία του Πόε και ενέπνευσε τρεις ταινίες του Μπουνιουέλ: Τριστάνα, Βιριδιάνα, Ναζαρέν. Αφηγήματα γραμμένα κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, σε μια Ισπανία που βίωνε έντονα την παρακμή και αναζητούσε ταυτότητα, καθώς έχανε και τις τελευταίες αποικίες, μαστιζόταν από την οικονομική δυσπραγία, τη διαφθορά των πολιτικών, τον σκοταδισμό της εκκλησίας. Αφηγήματα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, που αποπνέουν μια ατμόσφαιρα “τέλους εποχής”: δυσπιστία για τα πάντα και τους πάντες, έντονα ειρωνική διάθεση, αμφιθυμία. Διηγήματα μιας εποχής ανάλογης με τη σημερινή στις χώρες της Δύσης.
Πέντε αφηγήματα ευφάνταστα ή και φανταστικά: ένας μυθιστορηματικός ήρωας που έχει χάσει το κεφάλι του, η εξέγερση των λέξεων του λεξικού της Ακαδημίας όταν νιώθουν πως διαστρεβλώνεται το νόημά τους, η φυγή της Αγίας Οικογένειας στην Αίγυπτο σε σύγχρονο πλαίσιο, η αποκαθήλωση ενός εθνικού συμβόλου της Ισπανίας, του Δον Ζουάν, η προσωπογραφία του μήνα Ιούνιου για ένα αλμανάκ της εποχής. Αφηγήματα αλλόκοτα, απροσδόκητα, παλαιινά και επίκαιρα συνάμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΒΑΥΑΡΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ

bookstore — Sun, 10 Jan 2021 22:00:39 +0000

Το κείμενο του Μύζαμ, γραμμένο εν είδει προσωπικής λογοδοσίας, αποκαλύπτει στοιχεία ήθους και αίσθησης ευθύνης σε δυσθεώρητα για τα δικά μας μέτρα ύψη και είναι ένα υπόδειγμα έντιμης και ειλικρινούς απόπειρας απολογισμού μιας σπουδαίας ιστορικής εμπειρίας. Αυτό σαφώς και προσθέτει στην αξιοπιστία όλων των ισχυρισμών του. Έχουμε βεβαίως πλήρη συναίσθηση ότι υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες και έναν αιώνα αργότερα μοιραζόμαστε με εντελώς διαφορετικές διαθέσεις τις σκέψεις του. Αισθανόμαστε δηλαδή στο τέλος ότι έρχεται να μας διδάξει κάτι σπουδαίο που μάλλον δεν το είχε έτσι ακριβώς στο μυαλό του: το παράδειγμα το οποίο έζησε, επηρέασε και περιγράφει, μεγαλειώδες μεν ως προς το διακύβευμά του, είναι στην υλοποίηση του ένα παράδειγμα όχι προς μίμηση, αλλά προς αποφυγή! Ισχύει, δηλαδή, και εδώ με άλλα λόγια ο περίφημος αφορισμός του Κροπότκιν για τους μπολσεβίκους: «Μας έδειξαν πώς δεν πρέπει να γίνεται μια επανάσταση». (Γιάννης Κέλογλου, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΖΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:12 +0000

Διαβόητη ή διάσημη; Μισητή ή αγαπημένη; Πέρα από τους χαρακτηρισμούς εχθρών ή φίλων, η Έμμα Γκόλντμαν υπήρξε αναμφισβήτητα από τις πρωταγωνιστικές μορφές των κοινωνικοπολιτικών και επαναστατικών κινημάτων που συντάραξαν την ανθρωπότητα στα τέλη του 19ου και στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Αναρχική ακτιβίστρια, εμπνευσμένη ομιλήτρια, διέδωσε με τον λόγο και την πένα της τις αξίες της ισότητας και της ανεξαρτησίας της γυναίκας, του ελεύθερου έρωτα και του ελέγχου των γεννήσεων, υποστήριξε παθιασμένα την ελευθερία του λόγου και εναντιώθηκε με συνέπεια στον μιλιταρισμό.
Επικοινώνησε τις ιδέες της σε πολιτικό επίπεδο και έζησε σύμφωνα με αυτές σε προσωπικό επίπεδο. Και οι δύο επιλογές της είχαν κόστος. Διώχθηκε, συκοφαντήθηκε, φυλακίστηκε επανειλημμένα, εξορίστηκε και στην προσωπική της ζωή πλήρωσε ως γυναίκα ένα βαρύ τίμημα. Απογοητεύτηκε και διαψεύστηκε πολλές φορές, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία της γνώμης της και την ακεραιότητά της μέχρι τέλους. Η Έμμα Γκόλντμαν έζησε τη ζωή της με αστείρευτο πάθος.
Μέσα από τις σελίδες της Αυτοβιογραφίας της ξεδιπλώνεται το ιστορικό πανόραμα μιας ολόκληρης εποχής, από το 1885 έως το 1928. Ο δρόμος της διασταυρώνεται με εκείνους των Α. Μπέρκμαν, Γιόχαν Μοστ, Βολταιρίν ντε Κλαιρ, Κροπότκιν, Λουίζ Μισέλ, Μαλατέστα και με όλους τους σημαντικούς ριζοσπάστες στο αμερικάνικο και ευρωπαϊκό κίνημα.
Η Έμμα Γκόλντμαν δεν χαρίζεται σε κανέναν και πολύ περισσότερο στον εαυτό της. Με ζωηρά χρώματα περιγράφει τόσο τις αδυναμίες και τις συγκρούσεις της, τις εσωτερικές και εξωτερικές, όσο και τη δική της προσωπική αντίληψη για την αναρχία: “Θέλω ελευθερία, το δικαίωμα στην αυτό-έκφραση, το δικαίωμα του καθένα σε όμορφα και χαρούμενα πράγματα”. Η εντιμότητα και η δυναμικότητα της γραφής της έχουν αναδείξει το πόνημά της σε ένα από τα κορυφαία του είδους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΥΠΕΡΣΙΒΗΡΙΚΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:37 +0000

ΣΑΝΤΟΚΑΝ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:33 +0000

Συνενοχή ή αλλιώς ανοχή, τρίτη επιλογή δεν υπάρχει. Κι αυτό το γνωρίζουν καλά οι κάτοικοι ενός μικρού χωριού του ιταλικού νότου, που από τπ μια στιγμή στην άλλη μετατρέπεται σε λίκνο των Καζαλέζι, μιας από τις πιο αιματοβαμμένες φατρίες της Καμόρα.
Με το Sandokan ο Nanni Balestrini χωρίς εύκολες ηθικολογίες και καταγγελίες, μας προσφέρει μια ρεαλιστική, ζωντανή εικόνα της ζοφερής ζωής του ιταλικού νότου καταγράφοντας τα βιώματα του νεαρού αφηγητή του. Βιώματα μιας διαρκούς περιδίνησης στην περιφέρεια του φαύλου κύκλου της βίας, της διαφθοράς και της ομερτά.

«δηλαδή το μεγάλο λάθος όσων ασχολούνται με αυτά τα φαινόμενα είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ποιο είναι το αληθινό πρόβλημα ότι δεν είναι μόνο ζήτημα μιας ομάδας εγκληματιών δολοφόνων τρελών ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πάμπλουτοι όσο πιο γρήγορα γίνεται αλλά είναι ένα ζήτημα νοοτροπίας του τόπου επειδή το ζήτημα είναι ότι εσύ ζεις σε ένα μέρος όπου τίποτα δεν σου είναι εξασφαλισμένο δηλαδή εσύ από τη στιγμή που γεννιέσαι δεν έχεις κανένα δικαίωμα καμία εγγύηση δεν έχεις τίποτα τίποτα απολύτως» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΠΛΑΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:22 +0000

ΌΤΑΝ Ο ΚΟΚΚΟΡΑΣ ΛΑΛΟΥΣΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ..

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:10 +0000

«Ας εντυπωθεί επίσης στο νου του αναγνώστη το σημαντικότερο: πως αυτά τα κείμενα είναι όλα γραμμένα από ανθρώπους, οι οποίοι πίστευαν στην κατάργηση όλων των διαχωρισμών και που για πρώτη φορά πιάνουν την πένα, για να κάνουν πράξη ακριβώς αυτό, να καταργήσουν το διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτούς που γράφουν και σ’ εκείνους που δεν γράφουν και κατ’ επέκταση το διαχωρισμό ανάμεσα σε καθοδηγητές και καθοδηγούμενους.»
«Δεν παραθέτω κείμενα ανούσια, ξύλινα, κοινότοπα, κείμενα της μιας και μόνο χρήσης, κείμενα που επαναλαμβάνουν βασικές αρχές, αλήθειες έστω, ή εκφράζουν οργή και αγανάκτηση, αναμφίβολα δίκαιες, δίχως όμως να αναζητούν καινούργια μονοπάτια στο λόγο και στη σκέψη, απλώς και μόνο για να αναπαραστήσω στο χαρτί την πραγματικότητα και τον μέσο όρο ενός κινήματος, το οποίο μάλιστα, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στράφηκε ενάντια στην πραγματικότητα και τους μέσους όρους.
Επιπλέον, με μια τέτοια παράθεση κειμένων θα πρόδιδα το περιεχόμενο της ανθολογίας, αφού το αναρχικό κίνημα μπορεί να κατηγορηθεί -και έχει κατηγορηθεί- για τα πάντα εκτός από έλλειψη φαντασίας. (Μ. Π., από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:04 +0000

Τι προηγήθηκε ώστε να γίνει η Ισπανική Επανάσταση; Γιατί ο αναρχισμός ρίζωσε στην Ισπανία και όχι στη Γερμανία, στη Ρωσία ή αλλού; Ποιες ήταν οι φεντεραλιστικές απόψεις του Προυντόν, ποιος ο αναρχικός κολεκτιβισμός που πρέσβευε ο Μπακούνιν και τι ο αναρχοκομμουνισμός του Κροπότκιν; Σε τι διέφερε ο επαναστατικός συνδικαλισμός από τον αναρχοσυνδικαλισμό; Πώς όλα αυτά τα ρεύματα ιδεών συνέβαλαν ώστε να κρατηθεί ζωντανός ο αναρχισμός στην Ισπανία παρά τα κύματα καταστολής που υπέστη για εβδομήντα χρόνια: από την εποχή του φεντεραλιστικού κινήματος του Πι ι Μαργάλ και των μπακουνικών της Α’ Διεθνούς μέχρι το πραξικόπημα του Φράνκο το 1936; Πώς κατάφεραν οι αναρχικοί, μέσα στις αντιξοότητες του Εμφυλίου, να δημιουργήσουν την πιο σημαντική Κοινωνική Επανάσταση του 20ου αιώνα και να πραγματοποιήσουν την κολεκτιβοποίηση τόσο στις αγροτικές όσο και στις βιομηχανικές περιοχές εθελοντικά και όχι εξαναγκαστικά και βίαια όπως οι μπολσεβίκοι το 1917; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο Μπούκτσιν απαντά με γλαφυρό αλλά και συνάμα διεπιστημονικό τρόπο, στον αντίποδα εκείνου που αναπτύσσεται στα ακαδημαϊκά θερμοκήπια. Ο τρόπος που αναζητά την α-λήθεια ο Μπούκτσιν μοιάζει με όλων των επαναστατών διανοητών που το πνεύμα τους το έχει οξύνει η ειλικρινής ανάγκη τους να απαντηθεί με μη ιδεολογικούς όρους το αιώνιο ερώτημα: “Πώς μπορεί ο κόσμος να αλλάξει”, πώς γίνεται να ζήσουν οι άνθρωποι δίχως κράτος και καπιταλισμό, δίχως ιεραρχία και κυριαρχία; Το κλειδί για τα επιτεύγματα του ισπανικού αναρχισμού το 1936 βρίσκεται, όπως αποδεικνύει ο Μπούκτσιν, στη συνδικαλιστική οργάνωση που προϋπήρχε. Και κυρίως στην ιδιαίτερη αντίληψη των ισπανών αναρχοσυνδικαλιστών για το συνδικάτο, που το θεωρούσαν όχι μόνο όργανο πάλης και διεκδικήσεων, αλλά και ως το κύτταρο της μελλοντικής κοινωνίας, που από πριν θα πρέπει να εμπεριέχει τις ελευθεριακές αρχές της. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

“Για τον σύγχρονο αναγνώστη έχει τεράστιο ενδιαφέρον το συμπέρασμα του Μπούκτσιν ότι σε αντίθεση με τα ισχύοντα σήμερα – αλλά και με τα όσα ίσχυαν στην Ευρώπη του 19ου αιώνα – ο αναρχισμός στην Ισπανία δεν είχε ριζώσει μόνον ανάμεσα στο προλεταριάτο, αλλά και σε μεγάλες μάζες του αγροτικού πληθυσμού. Δεν ήταν μόνον οι βιομηχανικοί εργάτες της Καταλωνίας, ήταν και οι αγρότες της Ανδαλουσίας, οι “σκλάβοι” των λατιφούντιων (των τσιφλικιών θα λέγαμε) που πύκνωναν τις τάξεις του. Και πριν από τη δημιουργία της CNT, όπως άλλωστε και κατόπιν, οι εξεγέρσεις των αναρχικών σε όλη την Ισπανία διαδέχονταν η μία την άλλη συνεχώς και όλες σχεδόν καταπνίγονταν στο αίμα.” (ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/7/2011)

ΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:00 +0000

Το μυθιστόρημα αυτό δεν έχει σημεία στίξης. Θα παρακαλούσαμε τον αναγνώστη να αφεθεί στο χειμαρρώδες ύφος του για να απολαύσει έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους ιταλούς λογοτέχνες, διαπλέοντας ταυτόχρονα ένα ποτάμι, ένα ορμητικό ποτάμι: το ιταλικό κίνημα από τις πηγές του στα 1968 μέχρι τις εκβολές του στις αρχές της δεκαετίες του ’80. Αναμφίβολη κορύφωση το ’77, εξαιτίας των ισχυρών ανέμων αυτονομίας που έπνεαν στο πολύμορφο και πολυάριθμο κίνημα. Οι αόρατοι, οι ήρωες του βιβλίου, είναι ακριβώς η γενιά του ’77.
Μια γενιά ενάντια στα πολιτικά κόμματα, αλλά και δίχως κόμματα στη στίξη. Διότι η σύνδεση των νοημάτων ήταν αυτονόητη: το πολιτικό ταυτιζόταν με το προσωπικό, η καθημερινή ζωή ένα με την πολιτική δράση η δε διάκριση των νοημάτων επίσης σαφής: εμείς κι εκείνοι εμείς, οι οποίοι αναζητάμε την ταυτότητά μας μέσα στον ποταμό που ποτέ δεν είναι ο ίδιος, και εκείνοι, οι καπιταλιστές, οι μπουρζουάδες, οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, οι χριστιανοδημοκράτες, οι μαφιόζοι, τα στελέχη και τα μέλη του ιταλικού ΚΚ (συντηρητικά, ευρωσταλινικά και μικροαστικοποιημένα), οι συνδικαλιστές που πουλάνε τους αγώνες…
Σ’ αυτό το ηρακλείτειο ποτάμι, όπου οι εμπειρίες αλληλοδιαδέχονταν η μία την άλλη, πού χώρος για τελείες; Ερωτηματικά; Όλο το κίνημα ήταν μια ερώτηση! Θαυμαστικά; Η γενιά που θέλησε να αλλάξει τα πάντα, τι να θαυμάσει στον «παλιό κόσμο». Τα εισαγωγικά μια υπεκφυγή για τους επαγγελματίες γραφιάδες, που δεν θέλουν να πουν τα πράγματα με τ’ όνομά τους η άνω τελεία περιττή πολυτέλεια για «τους νέους με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες»… Τα αποσιωπητικά άχρηστα στο κίνημα που δεν αποσιωπά τίποτα. Μετά ήρθε η καταστολή. Ωμή, συνεπικουρούμενη από τα ΜΜΕ, έκανε τις σκευωρίες κανόνα του καθεστώτος εν ονόματι του «πολέμου κατά της ”τρομοκρατίας”», το δίκαιο έγινε λάστιχο, το δίκιο σου δεν μπορούσες να το βρεις. Γι’ αυτό, φίλε αναγνώστη, να προσέχεις τι διαβάζεις! Να αποφεύγεις τα βιβλία χωρίς σημεία στίξης. Γιατί τώρα ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» παγκοσμιοποιείται… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ FREAK BROTHERS (ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ)

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:00 +0000