ΠΛΕΘΡΟΝ – Locomotiva★Cooperativa

ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΜΠΕΝΓΙΑΜΙΝ

bookstore — Mon, 04 Apr 2022 20:36:40 +0000

Τα “αρχεία Μπένγιαμιν” προσφέρουν μια νέα ανάγνωση των μειζόνων έργων του Μπένγιαμιν, αλλά και μεγάλου αριθμού μικρότερων κειμένων, βιβλιοκριτικών, σημειώσεων και επιστολών του. Στόχος του Τζέιμσον είναι να αναδειχθεί το γεγονός ότι ο Μπένγιαμιν υπήρξε ένας στοχαστής στο έργο του οποίου αποτυπώθηκε μια συνύπαρξη ή ποικιλία γλωσσικών πεδίων και φιλοσοφικών θεματικών που συχνά φαινόταν να έρχονται μεταξύ τους σε αντίφαση. Η ανάγνωση από τον Τζέιμσον του μπενγιαμινικού έργου επιτρέπει την κατανόηση της πολυσυζητημένης έντασης μεταξύ της μυστικιστικής ή θεολογικής πλευράς του Μπένγιαμιν και της
πολιτικής του ροπής, αλλά και της διελκυστίνδας που υπήρξε για την κληρονομιά του μεταξύ των οπαδών του Σόλεμ, του Αντόρνο και του Μπρεχτ. Τα πολιτικά του κίνητρα διαμορφώνονται από τη διαρκή προσήλωσή του στην πανταχού παρουσία της ιστορίας στο έργο του, από τα πιο σύντομα άρθρα μέχρι τα πιο φιλόδοξα
έργα. Το ρητό πρόγραμμά του -«να μεταφέρει την κρίση στην καρδιά της γλώσσας», με άλλα λόγια να ανιχνεύσει την ταξική πάλη επί το έργον στα λογοτεχνικά φαινόμενα- απαιτεί από τον αναγνώστη να μεταφράσει ξανά τις εικόνες που στοίχειωναν τον Μπένγιαμιν, με πιο γνωστή την εικόνα των ερειπίων που αντικρίζει ο Angelus Novus του Kλέε.
«Επομένως, είναι λανθασμένο να συμπεράνουμε ότι οι φτερούγες του αγγέλου, κρατημένες ανοικτά όπως μια ομπρέλα σπασμένη σε μια θύελλα, σηματοδοτούν το ‘τέλος της ιστορίας’. Η εικόνα εκφράζει, αντ’ αυτού, την εμπειρία της ήττας, θέτοντας ένα αναπάντητο ερώτημα αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να προσλάβουμε το μεσσιανικό συναίσθημα, ήτοι την ελπίδα καθ’ εαυτήν. Δεν έχει θέση σε ένα χρονικό σύστημα από το οποίο το μέλλον έχει αποκοπεί, και η φιλοσοφική του έκφραση εκφράζεται, ίσως, με τον καλύτερο
τρόπο, μέσα από εκείνες τις τελευταίες σελίδες, στις οποίες ο Αλτουσέρ (ένας άλλος Μπλανκί, ίσως) επιχειρεί να σκεφτεί το άσκεπτο -το αστάθμητο. Από όλες αυτές τις διατυπώσεις, εντούτοις, η πιο πιστά μπενγιαμινική, ενδεχομένως, παραμένει η διαβεβαίωση του Κάφκα ότι η ελπίδα υπάρχει (αν και ‘όχι για εμάς’). Αυτό δεν είναι ένα ευτυχές τέλος, αλλά δεν είναι ούτε και το τέλος της ιστορίας». (Fredric Jameson)

ΝΤΟΡΑ

bookstore — Tue, 04 Jan 2022 21:39:49 +0000

Η Ντόρα, δεκαοχτάχρονη θυγατέρα μιας αστικής οικογένειας, και γύρω της, ο πατέρας της, η ερωμένη του, ο σύζυγος της τελευταίας, που πολιορκεί ερωτικά την Ντόρα. Πάνω σε αυτόν τον βασικό καμβά των προσώπων εκτυλίσσεται το ιστορικό μιας υστερικής συμπτωματολογίας όπου ο Φρόυντ θα παρακολουθήσει την αδιόρατη διαπίδυση της επιθυμίας, αφήνοντας πίσω τις θεωρίες θεραπείας μέσω υπνωτισμού και εφαρμόζοντας όσα είχε ήδη αναπτύξει για την ερμηνεία των ονείρων. Μέσα από λόγια, στάσεις, μορφασμούς, χρονικούς προσδιορισμούς, αντιστοιχίες λέξεων και φαινομενικά ασήμαντες λεπτομέρειες το φροϋδικό δαιμόνιο θα ανιχνεύσει τα κίνητρα που είναι, βέβαια, σεξουαλικής φύσεως, και κατάγονται πάντα από τα παιδικά βιώματα. Επιπλέον, η Ντόρα θα δώσει ευκαιρία στον συγγραφέα να τονίσει την ψυχαναλυτική έννοια της μεταβίβασης από τον ασθενή στον θεραπευτή ως μια μορφή καθοριστικής διανθρώπινης συνάντησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Ό,τι αποκαλούμε σεξουαλικές διαστροφές, τις παραβάσεις της σεξουαλικής λειτουργίας κατά σωματική περιοχή και σεξουαλικό αντικείμενο, πρέπει να συνηθίσουμε να το συζητάμε χωρίς παραφορά. Οι φανατικοί πάνω στο θέμα θα έπρεπε να συνέλθουν λίγο αν έβλεπαν την ασυμφωνία που υπάρχει μεταξύ φυλών και εποχών όσον αφορά στα όρια της λεγόμενης φυσιολογικής σεξουαλικής ζωής. Δεν πρέπει, μάλιστα, να ξεχνάμε ότι η πλέον αποτρόπαιη αυτών των διαστροφών, ο σαρκικός έρωτας μεταξύ ανδρών, σε έναν λαό σαφώς ανώτερο μας πολιτισμικά όπως οι Έλληνες, όχι μόνο ήταν ανεκτή αλλά και συνδεόταν με σημαντικές κοινωνικές λειτουργίες. Λίγο-πολύ, λίγο εδώ, λίγο εκεί, ο καθένας μας ξεπερνά τα στενά όρια της ομαλότητας στην προσωπική του σεξουαλική ζωή”. (Sigmund Freud)

ΕΝΑΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ

bookstore — Fri, 08 Oct 2021 13:55:53 +0000

Το βιβλίο αυτό είναι γραμμένο από έναν αρχιτέκτονα που γεννήθηκε στην Αθήνα και ζει στην Αθήνα. Χωρίς δεσμεύσεις και πολιτικά ορθές αναστολές, λέει αλήθειες που συχνά μένουν κάτω από το χαλί.
Γιατί γράφτηκε αυτό το βιβλίο όταν διαχρονικά έχουν γραφτεί τόσα πολλά για την Αθήνα; Είναι ανεξάντλητο το κεφάλαιο «Αθήνα»; Ναι, είναι ανεξάντλητο. Και πάντα θα είναι.
Μέσα από τις σελίδες του ο αναγνώστης θα βρει σκέψεις για το παρόν, αλλά και για το άμεσο και το απώτερο μέλλον της Αθήνας. Διαβάζοντάς τις, και παρά τις όποιες αρνητικές πτυχές της καθημερινότητας, είναι πιθανό να ενισχυθεί η πεποίθηση των περισσοτέρων από εμάς ότι είμαστε τυχεροί που ζούμε σε αυτή τη μοναδική πόλη. Και ότι αυτή πάντα θα μας χαμογελάει μέσα από εικόνες και οπτικές γωνίες που μιλάνε στον καθένα μας διαφορετικά.
Χωρισμένο σε ενότητες και σε φαινομενικά ανεξάρτητα μεταξύ τους επιμέρους θέματα, όλα τα κείμενα μαζί συνθέτουν, αθροιστικά, μια συνολική εικόνα και μια συνολική θεώρηση. Στόχος της εικονογράφησης είναι να συμπληρωθούν τα κείμενα με ματιές στον περίγυρό μας, ματιές σε γνωστά και σε λιγότερο γνωστά σημεία της πόλης.
Γραμμένο για όλους τους Αθηναίους που νοιάζονται για την πόλη τους, το βιβλίο περιλαμβάνει και απόψεις για έργα που έχουν γίνει ή που προγραμματίζονται, καθώς και για την πολεοδομική, λειτουργική και κοινωνική πραγματικότητα της Αθήνας. Αν η ανάγνωση όλων αυτών των επιμέρους παρατηρήσεων αποτελέσει έναυσμα για δράσεις προς όφελος αυτής της πόλης, ο σκοπός του βιβλίου θα έχει επιτευχθεί.
…στα χέρια μας είναι η Αθήνα, δική μας είναι η πόλη αυτή. Μήπως δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποιήσει τη δύναμή μας; (Βασίλης Σγούτας, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ – Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ

bookstore — Sun, 11 Apr 2021 11:21:46 +0000

Ο Μισέλ Φουκώ είχε αναλάβει το σχέδιο μιας ιστορίας της σεξουαλικότητας ήδη από τη δεκαετία του ’60, αφιερώνοντας κυρίως δύο παραδόσεις, ανέκδοτες μέχρι τώρα.
Οι πρώτες, που δόθηκαν στο Κλερμόν-Φεράν το 1964, ασχολούνται με τις συνθήκες εμφάνισης στη Δύση μιας προβληματικής συνείδησης και μιας τραγικής εμπειρίας της σεξουαλικότητας, καθώς και με τους γνωστικούς κλάδους που τη θέτουν ως αντικείμενό τους. Εκκινώντας από έναν στοχασμό για την εξέλιξη της θέσης της γυναίκας και για το δίκαιο του γάμου, οι εν λόγω παραδόσεις προσεγγίζουν το σύνολο των γνώσεων περί σεξουαλικότητας, από τη βιολογία ή την ηθολογία μέχρι την ψυχανάλυση.
Οι δεύτερες, που δίνονται στη Βενσέν το 1969, προεκτείνουν και ταυτόχρονα μετατοπίζουν αυτές τις διερωτήσεις. Ο Φουκώ ενδιαφέρεται λεπτομερέστερα για την ανάδυση μιας βιολογικής γνώσης σχετικά με τη σεξουαλικότητα και για τον τρόπο με τον οποίο αυτή έχει επενδυθεί σ’ ένα σύνολο ουτοπιών κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα: ουτοπίες παραβατικές, από τον Σαντ έως την Ιστορία της Ο., ουτοπίες ενσωμάτωσης, που αποβλέπουν να συμφιλιώσουν την κοινωνία και τη σεξουαλική φύση του ανθρώπου, από τον Φουριέ έως τον Μαρκούζε. Είναι ευκαιρία για τον Φουκώ να εμβαθύνει την κριτική του γενεαλογία πάνω στο διττό θέμα της φυσικής σεξουαλικότητας και της σεξουαλικής απελευθέρωσης, το οποίο εγκαινίασε το 1964, αλλά το οποίο μετά τον Μάη του 1968 αποκτά ένα καινούργιο νόημα.
Οι παραδόσεις αυτές αποτελούν ένα ριζικό ξεχέρσωμα του εδάφους για μιαν αρχαιολογία της σεξουαλικότητας ως μοντέρνα εμπειρία. Ανακαλύπτουμε έναν Φουκώ που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τα δεδομένα της βιολογίας για τη σεξουαλικότητα εναντίον μιας κοντόθωρης αντίληψης περί ανθρώπινου υποκειμένου· είναι ένας Φουκώ προσεκτικός απέναντι στη διατήρηση του παραβατικού δυναμικού που περιέχει η σεξουαλική εμπειρία και στην ανάλυση των οικονομικών, κοινωνικών και επιστημολογικών συνθηκών εντός των οποίων η εμπειρία αυτή συστάθηκε πρόσφατα σε γνωστικό αντικείμενο και πολιτικό διακύβευμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΖΕΡΑΡ

bookstore — Sun, 11 Apr 2021 11:16:20 +0000

Αυτό το βιβλίο, το επιφανειακά άσχετο με την “αγία αλητεία” του “δρόμου”, έχει μοναδική θέση ανάμεσα στα μυθιστορήματα του Τζακ Κέρουακ. Γραμμένο σε ελάχιστο χρόνο, αποτελεί το πρώτο μέρος των αυτοβιογραφικών του γραπτών και έχει ως κεντρικό ήρωα τον μεγαλύτερο αδελφό του, που θα πεθάνει από ρευματικό πυρετό όταν ο συγγραφέας ήταν τριών χρόνων.
Με φόντο την αμερικανική επαρχία και το θάλπος της ακινησίας της, ο συγγραφέας αγιογραφεί την προσωπικότητα του αδελφού του, ενός παιδιού που με την αθωότητα και τη σοφία του Δωδεκαετούς, παίζει με τα ζώα, με τα πουλιά, ανακαλύπτει το θάμβος της φύσης και βλέπει οράματα με την Παναγία. Το αποτύπωμα του πένθους είναι ορατό πίσω από τις ονειρικές αισθήσεις της παιδικής ηλικίας, όπως και η προσπάθεια του μικρού αδελφού να το βιώσει αναζητώντας την αγνότητα. Μια ήρεμη καταβύθιση στο νόημα και στο εφήμερο της ύπαρξης.
“Είναι κι ένα άλλο παλιό όνειρο που είχα δει μ’ εμένα να μυξοκλαίω κολλώδης, εκείνη τη νύχτα, στη σάλα, πλάι στο φέρετρο του Ζεράρ, δεν τον βλέπω μέσα στο φέρετρο αλλά αυτός είναι εκεί, το φάντασμά του, καφετί φάντασμα, κι εγώ αρρωσταίνω μες στα χαρτιά μου (τα χαρτιά μου όπου γράφω, η αναθεματισμένη “λογοτεχνική σταδιοδρομία” μου, κυρίες και κύριοι) και ο λόγος όλος που γι’ αυτόν έγραψα ποτέ και πήρα βαθιά ανάσα και πάλεψα μάταια με στυλογράφους, μια μεγάλη περιπλάνηση με αδικαιολόγητα Χρησιμοποιήσιμο μολύβι, ναι, ο λόγος όλος ήταν ο Ζεράρ […]”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Το πιο σοβαρό και αληθινό μου βιβλίο, το καλύτερο”. (Jack Kerouac)

ΑΔΕΡΦΗ

bookstore — Sun, 13 Dec 2020 16:24:52 +0000

Για πάνω από τρεις δεκαετίες κι ενώ η παγκόσμια φήμη του συγγραφέα της μεγάλωνε, η “Αδερφή” παρέμενε ανέκδοτη γιατί περιγράφει με ειλικρίνεια τον πόθο του ομοφυλόφιλου. Τοποθετημένη στο διεφθαρμένο και φασματικό Μέξικο Σίτυ της δεκαετίας του ’40, η “Αδερφή” είναι η ιστορία του Γουίλλιαμ Λη που υποφέρει γιατί προσπαθεί να ξεκόψει από την πρέζα και ταυτόχρονα επιθυμεί ρομαντικά και σεξουαλικά έναν αδιάφορο χρήστη, τον Γιουτζήν Άλλερτον. Η αφήγηση διακόπτεται από τις εξωφρενικές “ρουτίνες” του Λη – αστραφτερούς, κωμικούς μονολόγους που προμηνύουν το “Γυμνό Γεύμα” – κι όμως ένα κακό προαίσθημα βαραίνει την ατμόσφαιρα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Η Αδερφή είναι ένα μεγάλο έργο, η ξεγυμνωμένη καρδιά του Μπάρροουζ και η πηγή της συγγραφικής του ιδιοφυΐας, τίμιο, ενοχλητικό, με αστραφτερό χιούμορ, γυμνό – το μυστικό του Αόρατου Ανθρώπου. Η αφήγηση κυλάει γοργά, είναι ευκολοδιάβαστο”. (Άλλεν Γκίνσμπεργκ)

OPUS 77

bookstore — Sat, 03 Oct 2020 08:13:42 +0000

Το πρώτο κοντσέρτο για βιολί, έργο αρ. 77, του Ντμίτρι Σοστακόβιτς είναι μια σύνθεση που αντανακλά όλη τη μαρτυρική προσωπικότητα του δημιουργού της, ο οποίος γνώρισε την αναγνώριση όσο και τον κίνδυνο της εκμηδένισης υπό το καθεστώς της σταλινικής εξουσίας. Το εν λόγω έργο, που πρωτοπαίχτηκε μόνο κατά τη φάση της αποσταλινοποίησης, το 1955, με σολίστ τον Νταβίντ Όιστραχ, η Αριάν Κλεσένς, διάσημη πιανίστα, διάλεξε να παίξει στην κηδεία του πατέρα της. Είναι αυτό με το οποίο η ίδια, ο βιολιστής αδερφός της και ο πατέρας της, διάσημος επίσης μαέστρος, θα αναμετρηθούν καλλιτεχνικά σε κρίσιμες φάσεις της καριέρας τους, που θα αποβούν αποφασιστικές για τις μεταξύ τους σχέσεις και τις τύχες της ζωής τους.
Το μυθιστόρημα του Ραγκουνιώ μιλά για τα μέλη μιας οικογένειας προικισμένων μουσικών που σπαράσσονται από τη δίψα για προσωπική αναγνώριση, επιτυχία και αμοιβαία κατανόηση, ενώ, παράλληλα, ραδιοσκοπεί καίρια τα παρασκήνια του κόσμου της κλασικής μουσικής, που το υψηλό καλλιτεχνικό του άλλοθι δεν μπορεί να τον σώσει από τη μηντιακή ευτέλεια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Η διαφορά δεν έγκειται τόσο στο ταλέντο αλλά στην ικανότητά μας να τραβάμε την προσοχή. Πρέπει να επιδείξει κανείς μιαν υπολογισμένη πρωτοτυπία. Ούτε υπερβολική ούτε ελλιπή. Η σωματική και ενδυματολογική λεπτομέρεια που αλλάζει το παν, που σε κάνει δημοφιλή, που σε κάνει να πουλάς δίσκους. Φυσικά, οι γυναίκες είναι καταδικασμένες να επιδεικνύουν μια συναρπαστική ομορφιά, ειδάλλως δεν αξίζει να πατούν στη σκηνή”. (Alexis Ragougneau)

Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

bookstore — Wed, 08 Jul 2020 15:26:06 +0000

Η ψυχανάλυση έχει κατακτήσει πολλά μετά την Ερμηνεία των ονείρων, όμως δεν θα ήταν τίποτα χωρίς αυτή την ορμητική βρυσομάνα δημιουργικών συλλήψεων, χωρίς αυτό το μνημειώδες συμβολικό τοπόσημο ενός ολόκληρου πνευματικού αιώνα, ενός ολόκληρου πολιτισμού. Η πασίγνωστη φράση του Φρόυντ ότι “το όνειρο είναι η βασιλική οδός για το ασυνείδητο” δείχνει και τα ίχνη της προσπάθειάς του. Παράλληλα με την αποκρυπτογράφηση του ονείρου οδηγείται, αναπόφευκτα, στην ανακάλυψη των σημαντικών προταγμάτων της θεωρίας του, που κάνουν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους μέσα στις σελίδες της Traumdeutung: οιδιπόδειο σύμπλεγμα, ασυνείδητο, νεύρωση, παλινδρόμηση κ.ά. Το όνειρο δεν θα αποδοθεί πλέον σε έναν μονοσήμαντο παράγοντα, όπως ένα σωματικό, ένα αντιληπτικό ερέθισμα ή μια έγνοια της ημέρας. Για τη γένεσή του θα συμβάλει ένα πλήθος ετερογενών παραγόντων μέσα στην απαράμιλλη διαπλοκή της περιώνυμης “εργασίας του ονείρου”, που πίσω της, βέβαια, η φροϋδική ενόραση θα εντοπίσει -σταθερά παρούσα, στίγμα ενός ολόκληρου ζωικού είδους και πολιτισμού-την ασυνείδητη επιθυμία.
[…] δεν υπάρχουν αδιάφορα διεγερτικά ονείρων, άρα ούτε και αθώα όνειρα. Αυτή είναι η αμετακίνητη και αποκλειστική μου άποψη, αν εξαιρέσουμε τα όνειρα των παιδιών και ίσως τις σύντομες ονειρικές αντιδράσεις στις νυκτερινές εξάψεις. Οτιδήποτε άλλο ονειρευόμαστε μπορεί να αναγνωριστεί ξεκάθαρα ως ψυχικώς σημαντικό ή παραμορφωμένο, και τότε πρέπει να αποτιμηθεί μόνο αφότου τελειώσει η ερμηνεία του ονείρου, οπότε θα αποδειχθεί πάλι σημαντικό. Το όνειρο δεν καταγίνεται με ασημαντότητες δεν αφήνουμε το τιποτένιο να διαταράξει τον ύπνο μας. Τα δήθεν άδολα όνειρα αποδεικνύονται φοβερά, αν μπούμε στον κόπο να τα ερμηνεύσουμε αν μου επιτρέπεται η έκφραση, το όνειρο είναι “η αχλάδα με την ουρά πίσω”.
Επιχειρώντας να παρουσιάσω στο ανά χείρας βιβλίο την ερμηνεία των ονείρων, πιστεύω ότι δεν υπερβαίνω το πλαίσιο των νευροπαθολογικών ενδιαφερόντων. Κι αυτό, επειδή η ψυχολογική εξέταση αποδεικνύει ότι το όνειρο είναι το πρώτο μέλος μιας σειράς μη κανονικών ψυχικών μορφωμάτων, που άλλα της μέλη, η υστερική φοβία, ο ιδεοψυχαναγκασμός και η παρανοϊκή φαντασίωση, πρέπει για πρακτικούς λόγους να απασχολήσουν τον γιατρό. Το όνειρο δεν μπορεί να διεκδικήσει μια παρόμοια πρακτική σημασία, έχει όμως πολύ μεγαλύτερη αξία ως πρότυπο, ενώ όποιος δεν ξέρει να εξηγήσει τη γένεση των ονειρικών εικόνων μάταια θα προσπαθήσει να κατανοήσει τις φοβίες, τους ιδεοψυχαναγκασμούς και τις παρανοϊκές ιδέες, και, ενδεχομένως, να τις επηρεάσει θεραπευτικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ

bookstore — Wed, 08 Jul 2020 15:12:06 +0000

Στη γραφική πινακοθήκη των επαναστατών του 19ου αιώνα ο Μπακούνιν, αυτό το θαλασσοπούλι των καταιγίδων, εμφανίζεται να ενσαρκώνει την ανατρεπτική δράση όπως αυτή εκδηλώθηκε στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα: ρομαντικά συναρπαστική και ιστορικά ανίσχυρη. Εκτός από την αξιομνημόνευτη μονομαχία του με τον Καρλ Μαρξ στους κόλπους της Α’ Διεθνούς, το πορτραίτο του Μπακούνιν, αυτού του καλόγερου της εκκλησίας της επανάστασης (έτσι τον χαρακτήρισε το 1852 ο ρώσος επαναστάτης Χέρτσεν), μας είναι οικείο και από δύο αλλοκοτιές του. Όταν, το 1849 ανεβαίνει στα οδοφράγματα της Δρέσδης δίπλα στον Ριχάρδο Βάγκνερ, στον οποίο βρίσκει και θαυμάζει μια βαρβαρότητα, εχθρό κάθε πολιτισμού, και όταν, το 1870, γίνεται η ψυχή της εξέγερσης στη Λυών, όπου και γεύτηκε για λίγες ώρες τη μεθυστική ηδονή μιας εξουσίας σχεδόν δικτατορικής. Η συνωμοτική του δράση, που αναδύεται και αποκαλύπτεται σε ορισμένες ιδιαίτερες στιγμές, που όμως παραμένει πάντοτε συνεχής και διαρκής, έδωσε λαβή σε διαφορετικές αξιολογήσεις, σχεδόν διαμετρικά αντίθετες. […] (Από την έκδοση)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ #1

bookstore — Wed, 08 Jul 2020 15:04:53 +0000

Η τρίτομη Ιστορία της Σεξουαλικότητας (“Η βούληση για γνώση”, “Η χρήση των ηδονών”, “Η επιμέλεια εαυτού”) προεκτείνει τις έρευνες των βιβλίων “Η αρχαιολογία της γνώσης” και “Επιτήρηση και τιμωρία”. Ο πρώτος τόμος επικεντρώνεται στον αστερισμό των φαινομένων που συνήθως περιγράφονται με τους όρους “σεξουαλικότητα” και “σεξ”. Δεν επιχειρεί να καταδείξει μια υποτιθέμενη “καταστολή” της σεξουαλικότητας προκειμένου να συμβάλει στην “απελευθέρωσή” της, αλλά να αναλύσει με ποιον τρόπο διαμορφώθηκε μια βούληση για διεξοδική γνώση του σεξ, η οποία πήρε τη μορφή μιας “επιστήμης της σεξουαλικότητας”, που με τη σειρά της επιτρέπει μια ολοένα και πιο σφαιρική διαχείριση της κοινωνικής και σεξουαλικής ζωής.
Ο Μισέλ Φουκώ παρουσιάζει μια αρχαιολογία των λόγων επί της σεξουαλικότητας (ερωτική λογοτεχνία, εξομολόγηση, ιατρική, παιδαγωγική, ψυχανάλυση, δίκαιο κ.λπ.) από τον 17ο και κυρίως τον 19ο αιώνα, και θέτει ορισμένα καίρια ερωτήματα για μια “πολιτική ιστορία των σωμάτων”: Ζούμε σε μια κοινωνία που καταπιέζει τη σεξουαλικότητα; Η σεξουαλικότητα και οι λόγοι περί αυτής υφίστανται λογοκρισία ή αντιθέτως παροτρύνονται ολοένα και περισσότερο; Ποιον ρόλο επωμίζεται η σεξουαλικότητα στο πλαίσιο της σύγχρονης βιοεξουσίας; Πώς θα μπορούσε να οριστεί, σε επίπεδο σωμάτων, μια αντίσταση σε αυτή τη βιοεξουσία; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)