ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ – Locomotiva★Cooperativa

ΜΑΣΤΕΡ ΜΠΑΖΙΛ

bookstore — Wed, 16 Jun 2021 16:32:52 +0000

Το να βρεθεί ένας ολάνθιστης σκέψης και μουσικής πράξης συνθέτης εκτός των στενών συνόρων της πραγματικής αλλά και ηχητικής του πατρίδας, είναι κάτι που εύχεται ο κάθε ακροατής που τείνει ώτα στο ελευθεριακό και νεόκοπο, ακόμα και αν αυτό είναι ουτοπικό. Ο Μάστερ Μπαζίλ πετάει στις Ηνωμένες Πολιτείες, στη Βρετανία, στη (Δυτική τότε) Γερμανία και στη Γαλλία, για να συναντήσει και να συνομιλήσει με τον Μάικ Μπλούμφιλντ, τον Μπράιαν Ίνο, τον Καρλ Μπάρτος των Kraftwerk, τον Κέβιν Άιερς των Soft Machine, τον Ρίτσι Μπλάκμορ και την Λόρι Άντερσον μεταξύ (πολλών) άλλων, δηλαδή με μουσικές προσωπικότητες οι οποίες διαμόρφωσαν το τοπίο της νεανικής κουλτούρας της δεκαετίας του ’70 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Παράλληλα σε καίρια σημεία της αφήγησης εμφανίζονται άτλαντες της αντίστοιχης χρονικής περιόδου στην Ελλάδα. Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και ο Μιχάλης Μενιδιάτης είναι μερικοί εξ αυτών, ενώ στο απόγειο της νυχτερινής διασκέδασης της Αθήνας στο περίφημο Χάραμα, ο Τσιτσάνης μαζί με την Μπέλλου έχουν ως συνδαιτυμόνες στο θρυλικό μαγαζί της Καισαριανής, τον Ρομάν Πολάνσκι, τον Τόνι Βισκόντι και τον ίδιο τον Δαβίδ Μπάουι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΕΤΡΑΦΩΝΗ ΣΥΓΧΟΡΔΙΑ

bookstore — Fri, 07 May 2021 17:29:34 +0000

«Τζαζ η μούσα των ελεύθερων σκιών
Ποίηση η μουσική της σιωπής
Χορογραφία χεριών στην αιωνιότητα της στιγμής» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η «τετράφωνη συγχορδία» είναι η έβδομη ποιητική συλλογή του Χ.Π. Σοφία. 34 ποιήματα αφιερωμένα σε 34 κορυφαίους της Τζαζ ((Billie Holiday, Miles Davis, Louis Armstrong, Ella Fitzgerald, Charles Mingus, Nina Simone, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk, Charlie Parker, Sarah Vaughan, Duke Ellington κλπ). Ο Χ.Π. Σοφίας γεννήθηκε το 1965 στην Δομβραίνα Βοιωτίας και ζει στην Αθήνα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ποιήματά του δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά το 1988 στο περιοδικό «Οδός Πανός». (Από τον εκδότη)

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ 1ος Τόμος

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:25:57 +0000

«Δεν αρκεί να τους προειδοποιήσουμε γι’ αυτό που βλέπουμε. Πρέπει να πούμε ποιοι είμαστε εμείς που βλέπουμε. Γιατί οι αλλαγές που αντιλαμβανόμαστε δεν συμβαίνουν μόνο εκεί έξω. Αν στραφεί το βλέμμα προς τα μέσα, επίσης θα ανακαλύψει αλλαγές, θα συνειδητοποιήσει ενδεχομένως ότι ακόμα και η ματιά μας δεν είναι ίδια. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι, για να ερμηνεύσουμε αυτό που βλέπουμε, πρέπει να εξηγήσουμε τη ματιά μας.
Πριν απαντήσουμε στο ερώτημα: τι βλέπουμε, προηγείται ένα άλλο: “Ποιος είναι αυτός που κοιτά;”»

Το βιβλίο «Η κριτική σκέψη απέναντι στην καπιταλιστική Λερναία Ύδρα Ι – Συμμετοχή της Επιτροπής Έκτη του EZLN», περιλαμβάνει κείμενα που αντιστοιχούν σε αυτά που διαβάστηκαν ή παρουσιάστηκαν από την Επιτροπή Έκτη του EZLN, κατά τη διάρκεια του σεμιναρίου/σπορείου «Η κριτική σκέψη απέναντι στην καπιταλιστική Λερναία Ύδρα» που πραγματοποιήθηκε από τις 2 έως τις 9 Μαΐου 2015, στο Καρακόλ του Oventic και στο πρώην Πανεπιστήμιο της Γης CIDECI, και νυν Καρακόλ 11, Jacinto Canek, στο San Cristobal de las Casas, Chiapas.
Πρόκειται για μια συνολική κατάθεση του ζαπατιστικού τρόπου έρευνας, αμφισβήτησης, σκέψης και δημιουργίας. Η μέθοδος ανάλυσης που μας προσφέρουν βασίζεται στη γέννηση, τη γενεαλογία, όχι μόνο του συστήματος αλλά και της ζαπατιστικής αυτονομίας. Αναζητά τις ρίζες και προσπαθεί να απαντήσει στα «γιατί, ποια είναι η προέλευσή του, τι το προκάλεσε, τι έχει αλλάξει». Η ματιά τους όμως δεν στρέφεται μόνο προς τα έξω, την καπιταλιστική Λερναία Ύδρα. Το βλέμμα τους ανακαλύπτει αλλαγές που έχουν συντελεστεί και στο εσωτερικό, στον τρόπο που κοιτάζουν. Έτσι, δεν πρόκειται απλά για μια «προειδοποίηση σχετικά με αυτό που φαίνεται στον ορίζοντα, αλλά και για μια προσπάθεια να σας εξηγήσουμε το βλέμμα που είμαστε.»
Ο ζαπατιστικός λόγος έχει δομηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξηγεί αφενός «ποιος είναι εκείνος που κοιτά», παρουσιάζοντας τη ζαπατιστική αυτονομία, αφετέρου τι είναι αυτό που βλέπει, ερμηνεύοντας το σύστημα και τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί προκειμένου να το κατανοήσουμε, και να το καταστρέψουμε.
Το βιβλίο αυτό μας βοηθά να ανακαλύψουμε αυτή τη ρωγμή που λέγεται ζαπατισμός, προκαλώντας μας, παράλληλα, να απαντήσουμε στο ερώτημα «Κι εμείς τι;» και να επιλέξουμε αν θα την αγνοήσουμε, θα αδιαφορήσουμε, θα την καταδικάσουμε, θα προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε, να την κατευθύνουμε, ή θα την πλησιάσουμε, θα συμπορευθούμε ανοίγοντας κι άλλες ρωγμές που θα μας βοηθήσουν να δούμε αυτό που υπάρχει στην άλλη μεριά του τείχους.
Η παρούσα έκδοση είναι προϊόν συλλογικής δουλειάς της Αυτοοργανωμένης Ελευθεριακής Συνέλευσης Paliacate Zapatista. (Από την παρουσίαση του εκδότη)

“ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΡΕΛΟΙ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ”

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:25:56 +0000

Αθήνα. Δεκαετία του ’80. Οι κοινωνικοί αγώνες εντείνονται, το ρεύμα εναντίωσης στη σοσιαλδημοκρατική καταστολή διευρύνεται και με ορμητήριο την πλατεία Εξαρχείων, βάζει “φωτιά” στο κέντρο της μητρόπολης. Ο Γιώργος Νικολαΐδης, με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι και με την ψυχή στο στόμα, βρίσκεται εκεί όπου γράφεται η ιστορία. Και την αποτυπώνει σε άσπρο και μαύρο. Σήμερα, κι ενώ έχουν περάσει κάτι παραπάνω από τρεις δεκαετίες, ανασύρει από το αρχείο του και μοιράζεται μαζί μας το ακυκλοφορητο υλικό του, ενώ οι άνθρωποι που βρίσκονταν “ψυχή τε και σώματι” στο κάδρο των φωτογραφιών του, γράφουν για τα Εξάρχεια, τον “χώρο”, την αντιεξουσία, το Χημείο, τη δολοφονία Καλτεζά, το πανκ ροκ, τις ανεξάρτητες μπάντες, τα στέκια, τις συναυλίες… Κείμενα – μαρτυρίες, τα οποία, μαζί με τις σκληρές φωτογραφίες, σκιαγραφούν εκείνες τις πολύ ζωντανές μέρες και νύχτες επιθυμίας και δράσης. Τότε που οι καταληψίες του Χημείου αποχωρούσαν νικητές από τη μάχη ενάντια στην κρατική μηχανή, τραγουδώντας πάνω από τα οδοφράγματα, “είμαστε τρελοί κι ευτυχισμένοι”… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΓΚΡΑΦΙΤΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:25:56 +0000

Τα τελευταία δέκα χρόνια, εποχή που χαρακτηρίστηκε από την “κρίση”, παρατηρείται μια αλλαγή στις παρεμβάσεις στους τοίχους και τις άλλες δημόσιες επιφάνειες της Αθήνας.
Η τάση πολιτικοποίησης του γκράφιτι και της τέχνης του δρόμου συνδυάζεται με την τάση χρήσης αισθητικών μέσων στις, κατά τα άλλα, τυπικά πολιτικές παρεμβάσεις. Η δυναμική που εκφράζεται στους τοίχους αντανακλά, όμως, τη δυναμική μιας πολύπλευρης πολιτικής διεκδίκησης που αναπτύχθηκε στους δρόμους και στις γειτονιές.
Η “κρίση”, η ενίσχυση της ακροδεξιάς, ο φεμινισμός, η υποστήριξη των ΛΟΑΤΚΙ, τα εργασιακά δικαιώματα και η εμπορευματοποίηση της πόλης είναι θέματα που αφορούν τους/τις δημιουργούς, πολιτικούς ακτιβιστές/τριες και καλλιτέχνες/ιδες.
Ωστόσο, το ενδιαφέρον τοπικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης προωθεί, παράλληλα, μια εικόνα της Αθήνας ως “Μέκκα της τέχνης του δρόμου στην Ευρώπη” και συμβάλλει στην κοινωνική κατασκευή της ως ένα “τρέντι” και “εναλλακτικό” τουριστικό προορισμό.
Τι ρόλο παίζει η πολιτική παρέμβαση στο πλαίσιο τέτοιων αλλαγών; Πώς μπορεί να αντισταθεί στις δυνάμεις που επιχειρούν να αφομοιώσουν τις παρεμβάσεις, καθιστώντας τες μέρος ενός αισθητικοποιημένου και εμπορευματοποιημένου τοπίου;
Η “βρομιά” και οι “μουτζούρες” στους τοίχους δεν μπορούν παρά να αποτελούν μικρές αντιστάσεις στην αισθητικοποίηση της πόλης, που θέλει την Αθήνα μια τουριστικοποιημένη και “καθαρή” “πρωτεύουσα της τέχνης του δρόμου”. Οι πολιτικές παρεμβάσεις, όμως, όπως τα κομμάτια που σχολιάζονται στο βιβλίο, εκφράζουν αντιστάσεις γιατί, πέρα από το “λέρωμα” των τοίχων, αποτελούν μέρος ευρύτερων κινημάτων και διεκδικήσεων. Έτσι, καταφέρνουν να δημιουργήσουν τις συνθήκες ανάπτυξης κριτικής, λόγων και συζητήσεων, που υποσκάπτουν τους κυρίαρχους λόγους στη δημόσια σφαίρα, τροφοδοτώντας με εικόνες και νοήματα το φαντασιακό της πολιτικής διεκδίκησης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ (ΤΟΥΣ)

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:25:56 +0000

30 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, σε μια Ευρώπη αμήχανη απέναντι στην άνοδο των εθνικιστών και του λαϊκισμού και παραδομένη στις αγορές, σε μια Ευρώπη κλειστών συνόρων απέναντι στους εξαθλιωμένους της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, το σημαντικό αυτό γεγονός το οποίο σηματοδότησε το τέλος της δεκαετίας του 1980 αλλά και το τέλος ενός ολόκληρου καθεστώτος, εξακολουθεί να αποτελεί και σήμερα ορόσημο στην πάλη του ανθρώπου για ελευθερία.
Φωτογραφίες από τις ιστορικές εκείνες ημέρες αλλά και από την εξέλιξη του σύγχρονου Βερολίνου, μαζί με κείμενα ανθρώπων που σχολιάζουν με την γνώση και την ασφάλεια των τριάντα χρόνων που μεσολάβησαν, αλλά και με το πάθος που έζησαν τα γεγονότα (απ’ όποια πλευρά του Τείχους κι αν βρίσκονταν), αναδεικνύουν την ένταση των στιγμών, την ιστορική φόρτιση του τόπου, το συμβολικό κεφάλαιο των ανθρώπινων πράξεων και αγώνων, μαζί με την σημερινή ζωντανή πραγματικότητα μιας νέας πόλης η οποία ρίχνεται προς το μέλλον χωρίς να μπορεί να ξεχάσει το παρελθόν της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΑ ΡΟΚ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:51 +0000

Τα Ροκ Ημερολόγια θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ένας τόμος “προφορικής ιστορίας” και συλλογή φωτογραφικών τεκμηρίων, που παρέχει στον σημερινό αναγνώστη σημαντικές πληροφορίες για τις νεανικές υποκουλτούρες στην Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Φρικιά, μεταλλάδες, χούλιγκανς, πανκιά, ντισκόβιοι-καρεκλάδες, νιουγουεηβάδες.
Διαβάζοντας το βιβλίο, θα ανακαλύψουμε πάμπολλα στοιχεία για τις αργκό της εποχής, πολύ πιο βαθιά από τις κοινοτοπίες που αναπαρήγαγαν οι φτηνές βιντεοταινίες των 80s: “Τσινάρια, λεχάρια, σαβαθιανοί και σκορπιονάδες, μουσική τρόμπα, λαϊκοί [Έλληνες]”. Θα μπορέσουμε να χαρτογραφήσουμε επακριβώς τα στέκια και τους χώρους συνεύρεσης της εποχής: Σοφίτα, Άρης, Αρετούσα, Mad, Dragonfly, Cult. Θα μπορέσουμε να ακούσουμε τις υπόκωφες σκέψεις της εφηβείας – σκέψεις που ίσως να έχουν πλέον ξεχάσει ακόμα κι εκείνοι που τότε τις έκαναν.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το κλειδί για την ανάγνωση από όσους δεν ενδιαφέρονται για ερωτήματα κοινωνιολογικά, ούτε ιστορικά, ούτε ακαδημαϊκά. Για μια μερίδα των σημερινών αναγνωστών -όσων η ηλικία είναι κοντά στα πενήντα- η λέξη κλειδί είναι νοσταλγία. Όχι ως αναψηλάφηση των εφηβικών εμπειριών -σαν να κοιτάμε τις παλιές φωτογραφίες και να χαμογελάμε μελαγχολικά χαϊδεύοντας το φαλακρό μας κεφάλι- αλλά ως δικαιωτική αφετηρία. Ως αφορμή για την αφήγηση μιας βιογραφίας που αξίζει να αφηγηθούμε. Για τους νεότερους, εκείνους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο, η λέξη κλειδί είναι μύθος. Και οι μύθοι αποτελούσαν ανέκαθεν πρόσφορο υλικό για να στερεοποιηθεί η αυτοεικόνα των ανθρώπων, να συγκροτηθεί ένα είδος αυτογνωσίας…
Γιατί τα Ροκ Ημερολόγια του Γιώργου Τουρκοβασίλη, είναι ένα αντι-αρχείο που διασώζει όχι μόνο όσα η επίσημη δημοσιογραφική και ιστοριογραφική καταγραφή αδυνατούσε να αποτυπώσει αλλά και, σε επίπεδο ενήλικων πλέον υποκειμένων, όσα είχαν συχνά άτσαλα παρατοποθετηθεί στη μνήμη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)