ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ – Locomotiva★Cooperativa

BLACKOUT

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:18 +0000

με τα μάτια κλειστά
πήγαινα πάνω κάτω στο
κελί τέσσερα βήματα
μπροστά τέσσερα βήματα
πίσω
εφηύρα διαλόγους
ανάμεσα σε δύο πρόσωπα
που μιλάνε διαφορετικές
γλώσσες
σαν το σινεμά όταν η
ταινία χαλάει και κόβεται
υπάρχουν αυτοί που κάνουν έρωτα που καπνίζουν υπάρχουν
αυτοί που αρκούνται να υπάρχουν
αλλά ίσως το ίδιο κομμάτιασμα είχε ήδη γίνει μέσα στον
καθένα
την αντίληψη ότι βρισκόμουν σ’ ένα κόμπο της ιταλικής
κατάστασης που εδώ και χρόνια δεν φαίνεται να έχει επιλυθεί
να έχει μεταβληθεί
γινόταν κομμάτια λεπτό προς λεπτό μπροστά από τα καλώδια
που δεν μετέδιδαν πια από τους ακανόνιστους ήχους από το
κενό του αέρα και της ζωής
τώρα μέσα στο στάδιο υπάρχουν εξήντα χιλιάδες άνθρωποι
ένα μίγμα από φώτα χειρονομίες χρώματα
με τόση πολλή οργή (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:57 +0000

Σε μερικά τηλεφωνικά κέντρα οι εργάτες έχουν επινοήσει διάφορες μορφές σαμποτάζ, για παράδειγμα μπλοκάρουν τα μηχανήματα όταν το στρες της δουλειάς φτάνει σε οριακά σημεία. Ctrl-Alt-Del. . . και έχεις ένα τρίλεπτο έξτρα διάλειμμα όσο το κομπιούτερ ξαναφορτώνει. Άσε μια κλήση να βαράει στη γραμμή σου. . . για να περάσει λίγη ώρα μέχρι την επόμενη. Πείραξε λίγο τα καλώδια. . . και θα πρέπει να έρθει τεχνικός για να βρει τι τρέχει. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:19 +0000

[…] Το κείμενο του Aufheben αντιμετωπίζει το «παλαιστινιακό ζήτημα» ως στιγμή της απόπειρας επιβολής μιας «νέας παγκόσμιας τάξης» η οποία, στην πραγματικότητα, δεν αφορά απλά τις ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ κρατών αλλά το ζήτημα της πειθάρχησης του προλεταριάτου σε παγκόσμια κλίμακα. Σύμφωνα με την οπτική των συγγραφέων του κειμένου – οπτική η οποία βρίσκει σύμφωνες τις δύο συλλογικότητες που πήραν από κοινού την πρωτοβουλία για την έκδοσή του στα ελληνικά – η ταξική πάλη αποτελεί τον παράγοντα που καθόρισε και εξακολουθεί να καθορίζει τις εξελίξεις στην περιοχή αυτή, όπως και παντού. Η καθοριστική της όμως σημασία αλλοιώνεται καθώς αυτή η πάλη διαθλάται μέσα από το παραμορφωτικό πρίσμα του εθνικισμού, ο οποίος είναι μια ιστορικά συγκεκριμένη, αλλοτριωτική μορφή επίλυσης του κοινωνικού ζητήματος. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Η ΕΦΟΔΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:50 +0000

Από όλα τα ιδιαίτερα στοιχεία του operaismo (εργατισμού), εκείνα που παραμένουν πιο καινοτόμα και σημαντικά είναι αυτά που σχετίζονται με τη θεματική της ταξικής σύνθεσης. Ο Σέρτζιο Μπολόνια σημειώνοντας ότι για τον εργατισμό η έννοια της ταξικής σύνθεσης κατέληξε να πάρει τη θέση που είχε η ηγεμονία στη σκέψη του ΙΚΚ, εφιστά την προσοχή επισημαίνοντας πως είναι “αμφίσημη. Ένα αντικλείδι που ανοίγει όλες τις πόρτες”. Σκοπός αυτού του βιβλίου είναι να ανακαλύψει τον τρόπο με τον οποίο σφυρηλατήθηκε αυτό το εργαλείο και να εκτιμήσει σε ποιο βαθμό μπορεί να είναι ακόμη χρήσιμο στις προλεταριακές πολιτικές τάσεις που δεν έχουν συνθηκολογήσει με τις κυρίαρχες μεταμοντέρνες, αυτοδιαχειριστικές και αμεσοδημοκρατικές ιδεολογίες της εποχής μας.
Η Αναφορά (1961) του Αλκουάτι ξεκίνησε τη συζήτηση πάνω στην ταξική σύνθεση: ο όρος αυτός σήμαινε τους διάφορους τρόπους συμπεριφοράς που εμφανίζονται όταν ιδιαίτερες μορφές εργατικής δύναμης μπαίνουν σε συγκεκριμένες διαδικασίες παραγωγής. Η ταξική σύνθεση σύντομα θα γινόταν συνώνυμη του ίδιου του εργατισμού.
Η κλασική περίοδος της ανάπτυξης του εργατισμού ξεκινάει με την έκδοση του περιοδικού του Τρόντι. Παρά την ετερόκλιτη σύνθεσή της, στην Classe Operaia (Εργατική Τάξη) διαμορφώθηκε ο πυρήνας ορισμένων αντιλήψεων οι οποίες αποτέλεσαν το ενοποιητικό στοιχείο όλων των συνιστωσών: η ταύτιση της εργατικής τάξης με την υπαγμένη στην άμεση παραγωγική διαδικασία εργασία, η έμφαση στον αγώνα για το μισθό ως κεντρικό πεδίο της πολιτικής σύγκρουσης, η επιμονή στο ότι η εργατική τάξη είναι η κινητήρια δύναμη της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Σε αντίθεση με πολλούς μαρξιστές, η συντακτική ομάδα της Classe Operaia ποτέ δεν πίστεψε ότι η “συγκρότηση” της εργατικής τάξης εντός ενός συγκεκριμένου κοινωνικού σχηματισμού είναι ένα γεγονός που περιορίζεται σε μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αντίθετα, την έβλεπαν ως αποτέλεσμα μιας διαρκώς εξελισσόμενης αλληλεπίδρασης μεταξύ των συναρθρώσεων της εργατικής δύναμης που παράγει η καπιταλιστική ανάπτυξη και των εργατικών αγώνων για το ξεπέρασμά τους. Αλλά ποιο από τα δύο στοιχεία είναι το ισχυρότερο; Η συνέχεια των αγώνων ή η ικανότητα του κεφαλαίου να αποσυνθέτει τον αντίπαλό του; Το προλεταριακό υποκείμενο καταστρέφεται πραγματικά από την αναδιοργάνωση της παραγωγής, η οποία περιοδικά ακολουθεί την πάλη στο εργοστάσιο, ή μοιάζει με ένα μονοκύτταρο οργανισμό, ο οποίος μπορεί να διαιρείται άπειρες φορές, διατηρώντας όμως το γενετικό του κώδικα άθικτο; Αρκούσε απλώς να ειπωθεί, όπως έκαναν ο Νέγκρι και ο Τρόντι, ότι η αναδιάρθρωση του κεφαλαίου απλώς μεταθέτει την ταξική σύγκρουση σε ένα υψηλότερο και πιο κοινωνικοποιημένο επίπεδο; Τέλος, τι ρόλο παίζει, αν όντως παίζει κάποιο ρόλο, το ζήτημα της μνήμης στην αναπαραγωγή της ταξικής πάλης;
Σε ό,τι αφορά την ανυποχώρητη ενασχόληση του εργατισμού με την τεχνική σύνθεση της εργατικής δύναμης ως στοιχείο-κλειδί στην εξήγηση της συμπεριφοράς, μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει αυτή την άποψη μερική αλλά όχι και τελείως λανθασμένη.
Στα τέλη της δεκαετίας του ‘7Ο, οι συντάκτες της Primo Maggio άρχισαν να αναδεικνύουν εκείνα τα άλλα καθοριστικά στοιχεία -φύλο, ηλικία, φυλή, γλώσσα, εκπαίδευση, αγώνες ή ήττες του παρελθόντος- τα οποία έπαιξαν το δικό τους ρόλο στο να γίνει η ιστορία ενός συνόλου εργατικών δυνάμεων διακριτή από μια άλλη.
Η έκδοση του βιβλίου του Steve Wright “Έφοδος στον Ουρανό” εντάσσεται στη σειρά εκδόσεων του Κόκκινου Νήματος που σκοπό έχει να παρουσιάσει τις ιστορικές τάσεις του κομμουνιστικού κινήματος. Η έκδοση του παρόντος βιβλίου, όπως και κάθε βιβλίου που πραγματεύεται τον αγώνα του προλεταριάτου ενάντια στο κεφάλαιο, δηλ. τον αγώνα της ζωής ενάντια στο θάνατο, στόχο έχει να μας οπλίσει θεωρητικά ώστε να οργανώσουμε ακόμα πιο αποτελεσματικά την επίθεσή μας. Μέσα και ενάντια σε αυτόν το σάπιο κόσμο. Μέχρι την τελική καταστροφή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:38 +0000

«Το Φλεβάρη του 1938, το συμβούλιο των CNT-UGT στο Pantaleoni Germans καθιέρωσε ένα εντατικό πρόγραμμα εργασίας και ποινές για την καθυστέρηση προσέλευσης στο χώρο εργασίας. Ένας σύντροφος ανέλαβε να ελέγχει την είσοδο και την έξοδο. Η ανάθεση των εργασιών και οι οδηγίες έπρεπε να γίνονται δεκτές «χωρίς σχόλια» και να εκτελούνται στην ώρα τους. Για κάθε μετακίνηση μέσα στο εργοστάσιο έπρεπε να υπάρχει άδεια από τον επικεφαλής του τομέα και όσοι μετακινούνταν χωρίς έγκριση θα ετίθεντο προσωρινά σε διαθεσιμότητα και θα παρακρατείτο ο μισθός τους για τρεις έως οκτώ μέρες. Κανένα εργαλείο δεν έφευγε από την κολεκτίβα χωρίς έγκριση και καθιερώθηκε δοκιμαστική περίοδος ενός μήνα για όλους τους εργάτες. Η ελεγκτική επιτροπή των CNT-UGT στην εταιρία Rabat προειδοποίησε ότι όποιος σύντροφος λείπει από τη δουλειά χωρίς να είναι άρρωστος θα χάνει το μεροκάματο. Οι εργαζόμενοι αυτής της εταιρίας, η πλειοψηφία των οποίων ήταν γυναίκες, ενημερώθηκαν ότι η ανυπακοή μπορούσε να οδηγήσει στην απόλυση σε έναν τομέα που, θα πρέπει να το έχουμε υπ’ όψιν μας, η ανεργία ήταν υψηλή. Καμία εργάτρια της Rabat δεν έπρεπε να απουσιάζει από τις συνελεύσεις υπό την απειλή προστίμου. Μόνο συζητήσεις σχετικά με την εργασία επιτρέπονταν κατά τη διάρκεια της εργάσιμης μέρας. Κι’ άλλες κολεκτίβες, όπως η Artgust, η οποία είχε ανεπιτυχώς ζητήσει από τους εργάτες να αυξήσουν την παραγωγή, επέβαλλαν επίσης κανόνες που απαγόρευαν τις συζητήσεις, την καθυστερημένη προσέλευση στο χώρο εργασίας ακόμη και τη λήψη τηλεφωνημάτων.»
Η μελέτη της αντίστασης των εργατών στην εργασία -συστηματικές κοπάνες, καθυστέρηση προσέλευσης στο χώρο εργασίας, προσποιητή ασθένεια, κλοπές, σαμποτάζ, επιβράδυνση του ρυθμού εργασίας, απειθαρχία και αδιαφορία- μπορεί να μας βοηθήσει να εμβαθύνουμε στην κατανόηση δύο ταυτόχρονων πολιτικών γεγονότων, της Ισπανικής Επανάστασης και του Γαλλικού Λαϊκού Μετώπου. Η διερεύνηση της αντίστασης στην εργασία στα εργοστάσια του Παρισιού και της Βαρκελώνης κατά τη διάρκεια των κυβερνήσεων του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία και της επανάστασης στην Ισπανία αποκαλύπτει μια ουσιαστική συνέχεια στη ζωή της εργατικής τάξης. Οι συστηματικές κοπάνες, η απειθαρχία και οι άλλες εκδηλώσεις της απροθυμίας για εργασία υπήρχαν και πριν τη νίκη του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία και το ξέσπασμα του πολέμου και της επανάστασης στην Ισπανία, αλλά είναι σημαντικό ότι αυτή η αντίσταση συνεχίστηκε ακόμη και μετά την ανάληψη της πολιτικής και, σε διαφορετική έκταση, της οικονομικής εξουσίας από τα κόμματα και τα συνδικάτα που ισχυρίζονταν ότι εκπροσωπούν την εργατική τάξη στις δύο χώρες. Στην πραγματικότητα, τα κόμματα και τα συνδικάτα της αριστεράς, τόσο στην περίπτωση της επανάστασης όσο και στην περίπτωση των μεταρρυθμιστικών αλλαγών, αναγκάστηκαν αμέτρητες φορές να έρθουν αντιμέτωπα με την άρνηση των εργαζομένων να εργαστούν. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)