ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΠΟΙ – Locomotiva★Cooperativa

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗ ΤΗΣ RENAULT, 1956-1958

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:10 +0000

“Είμαστε όλοι σύμφωνοι για γενική απεργία μαζί με κατάληψη του εργοστασίου…”. Ο Κ. εκθέτει τις λεπτομέρειες: “Πάμε κατευθείαν και στήνουμε οδοφράγματα στις πόρτες. Παίρνουμε ομήρους τους διευθυντές κλπ…”. Οι συνάδελφοί μου θέλουν να ξεκινήσουν την ίδια κιόλας μέρα. “Κάνουμε στάση εργασίας, πηγαίνουμε στα άλλα συνεργεία και όλοι οι υπόλοιποι έρχονται μαζί μας. Έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα: τα υπόλοιπα είναι μαλακίες”. Η μόνη ένσταση είναι ότι δεν είναι καθόλου σίγουρο πως θα μας ακολουθήσουν οι υπόλοιποι. […] Μαζευόμαστε, όπως αναμενόταν, στις 13:00. Ο ένας μετά τον άλλο αρχίζουν να έρχονται, κάποιοι διστάζουν, μετά από λίγο όμως παρατάνε και αυτοί την μηχανή τους. […] Τελειώνοντας την συνέλευσή μας, αποφασίζουμε να μοιράσουμε μια προκήρυξη στο εργοστάσιο, προκειμένου να καλέσουμε σε ευρεία παράσταση όλων των εργατών και σε σύσταση απεργιακών επιτροπών ανά συνεργείο. […] Συνέταξα το προσχέδιο της προκήρυξης φροντίζοντας να αντανακλά την γνώμη των συναδέλφων μου. Όταν γράφτηκε, μου είπαν ότι έκανα καλή δουλειά. Ποιος όμως θα την μοιράσει; Ποιος θα μιλήσει στην συνέλευση που καλούμε; Με κοιτούν με κάποια έκπληξη, σαν να τους έθετα μια ηλίθια ερώτηση. – Φυσικά και θα πάμε… – Ναι, αλλά ποιος; – Ε… Εγώ μένω στα προάστια. Όλοι έχουν και από μια δικαιολογία. Με κοιτάζουν και αντιλαμβάνομαι ότι με έχουν χρίσει εκπρόσωπό τους. Εγώ είμαι αυτός που πρέπει να πάει πάλι να μοιράσει 10.000 προκηρύξεις σε κάθε πόρτα του εργοστασίου. (Ντανιέλ Μοτέ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:30 +0000

Είμαι ένας νεαρός εργάτης κοντά στα τριάντα. Τα τελευταία χρόνια βρίσκομαι στην παραγωγική μηχανή της πιο εκβιομηχανισμένης χώρας του κόσμου. Τα περισσότερα χρόνια που εργάζομαι τα έχω περάσει δουλεύοντας σε βιομηχανίες μαζικής παραγωγής ανάμεσα σε εκατοντάδες ή χιλιάδες άλλους εργάτες. Τα συναισθήματα, τα άγχη, οι χαρές, η ανία, η εξάντληση, ο θυμός τους είναι, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, και δικά μου. Λέγοντας τα “συναισθήματά τους” εννοώ τα συναισθήματα εκείνα που αποτελούν άμεση αντίδραση στη σύγχρονη παραγωγή υψηλής ταχύτητας. Προς το παρόν, βρίσκομαι σε ένα εργοστάσιο, σε μια γιγαντιαία επιχείρηση της χώρας.
Αυτή η έκδοση απευθύνεται στους εργάτες της βάσης και σκοπός της είναι να εκφράσει τις ενδόμυχες εκείνες σκέψεις, τις οποίες οι εργάτες σπάνια εκφράζουν ακόμα και στους συναδέλφους τους. Κρατώντας ένα ημερολόγιο των καθημερινών, τρόπον τινά, αντιδράσεων στη ζωή μέσα στο εργοστάσιο, ελπίζω να καταφέρω να αποκαλύψω τους λόγους της βαθιάς τους απογοήτευσης, που τα τελευταία χρόνια έχει φτάσει στο αποκορύφωμα της με τις τελευταίες απεργίες και τις αυθόρμητες στάσεις εργασίας.
Ένα προσχέδιο της έκδοσης αυτής μοιράστηκε σε εργάτες ολόκληρης της χώρας. Η αντίδρασή τους ήταν ενιαία. Ήταν έκπληκτοι, αλλά και χαρούμενοι που έβλεπαν τυπωμένες στο χαρτί εμπειρίες και σκέψεις που σπάνια οι ίδιοι εκφράζουν με λόγια. Όταν οι εργάτες επιστρέφουν από το εργοστάσιο στο σπίτι είναι υπερβολικά κουρασμένοι για να διαβάσουν οτιδήποτε άλλο πέρα των καθημερινών κόμιξ. Οι περισσότεροι, ωστόσο, που ξεκίνησαν να διαβάζουν αυτή την μπροσούρα ξενύχτησαν προκειμένου να την τελειώσουν.
Από την άλλη πλευρά, εντελώς διαφορετική ήταν η συμπεριφορά των αποκομμένων από την εργατική τάξη διανοούμενων. Για αυτούς, η μπροσούρα αποτελεί την απλή επανάληψη μιας ήδη γνωστής ιστορίας. Ένιωσαν εξαπατημένοι. Υπάρχει υπερβολική βρωμιά και θόρυβος. Δεν μπορούσαν να κατανοήσουν το νόημα των λέξεων. Δε βρήκαν να πουν τίποτε καλύτερο πέρα από ένα: “Ε, και λοιπόν;”. Ήταν αναμενόμενο: πώς είναι δυνατό όλοι αυτοί οι τόσο απομακρυσμένοι από την καθημερινή εμπειρία των εργαζόμενων μαζών της χώρας να κατανοήσουν τη ζωή του εργάτη, από τη στιγμή που ο μόνος που μπορεί να την κατανοήσει δεν είναι άλλος από τον ίδιο.
Δε γράφω με σκοπό να κερδίσω την αποδοχή ή τη συμπάθεια αυτών των διανοούμενων για τις πράξεις των εργατών. Θέλω, αντιθέτως, να δείξω στους ίδιους τους εργάτες πως όταν η κατάστασή τους φαντάζει πολλές φορές αιώνια και απελπιστική, στην πραγματικότητα οι καθημερινές τους αντιδράσεις και εκφράσεις είναι αυτές που αποκαλύπτουν το δρόμο για μια ριζική αλλαγή. (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Η ΦΥΛΗ ΤΩΝ ΤΥΦΛΟΠΟΝΤΙΚΩΝ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:17 +0000

Το άρθρο του Σέρτζιο Μπολόνια, “Η Φυλή των Τυφλοπόντικων” (La tribu delle talpe), δημοσιεύεται από την επιθεώρηση Primo Maggio την άνοιξη του 1977, σε μια κρίσιμη περίοδο για την περαιτέρω εξέλιξη του αυτόνομου ιταλικού (ταξικού/κοινωνικού) κινήματος: εκδίωξη του Lama (του ηγέτη της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ιταλίας η οποία ελέγχεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας) από το κατειλημμένο πανεπιστήμιο της Ρώμης, πορείες φοιτητών σε όλες τις μεγάλες πόλεις, στήσιμο οδοφραγμάτων και απελευθέρωση του κέντρου της Μπολόνια, ένοπλες επιθέσεις φασιστών εναντίον διαδηλωτών, κλείσιμο των ελεύθερων ραδιοφώνων σε όλη την Ιταλία (μαζί με αυτών και του ιστορικού ραδιοφωνικού σταθμού “Αλίκη”), απαγόρευση κυκλοφορίας κινηματικών εφημερίδων και περιοδικών, δολοφονία του F. Larusso (πρώην μέλους της οργάνωσης της άκρας αριστεράς Lotta Continua) από την αστυνομία και εφαρμογή του σχεδίου της “στρατηγικής της έντασης” από το ιταλικό κράτος και κεφάλαιο (που θέτουν στο τραπέζι το ζήτημα της προσφυγής ή μη στον ένοπλο εγώνα).
Στο πλαίσιο αυτό, ο Μπολόνια, προκειμένου να πάρει θέση στα ζητήματα που έχουν ανακύψει, επιχειρεί μια συνολική ανάλυση της συγκρότησης του ιταλικού πολιτικού συστήματος, της μορφής κράτους, των αναδιαρθρώσεων στην παραγωγική διαδικασία και των κύκλων αγώνα που ξεσπάνε από το τέλος του πολέμου και μετά. Το άρθρο αποτελεί λοιπόν μια συμβολή στη σκιαγράφηση αυτού του “νέου” που βρίσκεται υπό διαμόρφωση και που δεν έχει πάρει, ακόμα τότε, ούτε την πλήρη ούτε την καταληκτική του μορφή. Είναι μια απόπειρα αποσαφήνισης των γνωρισμάτων εκείνων που συνθέτουν τα χαρακτηριστικά στοιχεία της κοινωνικής και ταξικής σύνθεσης του “τυφλοπόντικα” του Μαρξ -που έχει αρχίσει ξανά το έργο του μέσα από τον κύκλο αγώνα της περιόδου- όσο και χαρτογράφησης των διόδων που έχει ανοίξει με το πλήθος των ζητημάτων που αυτός ο τελευταίος έχει αναδείξει. […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:09 +0000

ΑΙΩΝΙΩΣ ΑΝΕΡΓΗ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:28:36 +0000

Το σύγχρονο καθεστώς των εργασιακών σχέσεων δε σου επιτρέπει να αναζητήσεις μία δουλειά που μπορεί να σε βοηθήσει να επιβιώσεις, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αστικού περιβάλλοντος. Οι προϋποθέσεις για να αποκτήσεις μία θέση είναι υπερβολικές και ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού. Ζητάνε προϋπηρεσία δέκα ετών, αλλά ζητάνε να είσαι και νέος/α. Θέλουν να μπορείς να παίρνεις πρωτοβουλίες, αλλά να μην είσαι καθόλου αυτόνομος/η. Ζητάνε γυναίκες για τη δουλειά, όμως μετά σου λένε ότι οι γυναίκες χρειάζονται βοήθεια, δεν είναι αρκετά μυώδεις ή ικανές ή -ακόμα χειρότερα- ότι οι γυναίκες είναι καλλωπιστικά όντα και λειτουργούν σαν μέσο διαφήμισης. […] Πέρα από αυτό, οι μισθοί είναι ακραία χαμηλοί, είναι σαν να μας κοροϊδεύουν, καθώς αγοράζουν τις ώρες μας για ψίχουλα και είναι πολλές οι φορές που δεν μπορείς να ζήσεις αποκλειστικά με αυτά τα χρήματα. Για αυτό κάνουμε δύο και τρεις διαφορετικές δουλειές. Αν δεν επιλέξουμε κάτι τέτοιο, δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές και γυρνάει μπούμερανγκ. Γιατί αν πεις όχι, εσύ πεινάς. Δεν έχει σημασία αν κουραστείς ή εξαντληθείς στη δουλειά, αφού όλο και κάποιος/α θα βρεθεί άμεσα μέσα από τους χιλιάδες υποψήφιους για να σε αντικαταστήσει. Ο σκοπός είναι να σε ξεζουμίσουν και να σε εξαντλήσουν. Έχουμε μετατραπεί σε αναλώσιμα όντα, ανεξάρτητα από τα προσόντα και τα πτυχία που έχουμε. Δεν υπολογιζόμαστε σαν άνθρωποι, αλλά σαν υπάλληλοι…
Αντιγόνη Η., 201 (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)