ΙΔΙΩΤΙΚΗ – Locomotiva★Cooperativa

ΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΠΕΔΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΑΜΑΧΗΣ

bookstore — Fri, 08 Jul 2022 19:26:46 +0000

Η περίφραξη των κοινοτικών γαιών και η σταδιακή καταστροφή της φεουδαρχικής κοινωνίας υπήρξε μια πολύ βίαιη διαδικασία -διαρκώς επαναλαμβανόμενη έκτοτε· καταστατική συνθήκη αλλά και αποτέλεσμα της καπιταλιστικής σχέσης- με φόντο τη συγκρότηση του προλεταριάτου που προοριζόταν για ξεζούμισμα στις μανιφακτούρες και τα εργοστάσια των κεφαλαιοκρατών. Η λεγόμενη πρωταρχική συσσώρευση, ως σύνολο μεθοδικών κρατικών πρακτικών, στόχευσε στον ριζικό μετασχηματισμό τόσο των όρων παραγωγής όσο και αυτών της κοινωνικής αναπαραγωγής συνολικά: με λίγα λόγια, στην περίφραξη της κοινωνικής υποκειμενικότητας.
Διόλου τυχαία, το θεσμικό οπλοστάσιο που χρησιμοποιήθηκε ήταν ευρύτατο, περιλαμβάνοντας αιματηρούς νόμους ενάντια στην αλητεία αλλά και κυνήγι, εξίσου αιματηρό, “μαγισσών”. Όσον αφορά το δεύτερο, ο στόχος δεν ήταν άλλος από την απαλλοτρίωση της συλλογικής -κυρίως γυναικείας- γνώσης γύρω από το σώμα και τις ασθένειές του: η αναπαραγωγή του πιο πολύτιμου στον καπιταλισμό εμπορεύματος της εργασιακής δύναμης βρέθηκε, πιο άμεσα από ποτέ, υπό την κρατική επιτήρηση. Η μάχη, όμως δεν είχε κριθεί!
Πράγματι, τι συνέβη όταν οι “απελευθερωμένοι” από τα δεσμά της φεουδαρχικής κοινότητας πρώην ανεξάρτητοι παραγωγοί στριμώχθηκαν στις παραγκουπόλεις των αναδυόμενων, τότε, μητροπόλεων για να εκμισθώσουν την εργασιακής τους δύναμη;
Πώς αντέδρασαν στην επιχειρούμενη αλλαγή ιατρικού υποδείγματος στην αντικατάσταση, δηλαδή, της κοινοτικής γνώσης που παρέμενε ακόμη ζωντανή στη δημόσια σφαίρα, από την επιθετική ματιά του “επαγγελματία γιατρού”, που προώθησε το νεωτερικό, καπιταλιστικό κράτος ως μέσο βιοπολιτικού ελέγχου του (συλλογικού) παραγωγικού σώματος.
Μέσα από ντοκουμέντα της εποχής ξεδιπλώνουμε πτυχές του πολύπλευρου αγώνα της υπό διαμόρφωσης εργατικής τάξης ενάντια όχι μόνο στον υποχρεωτικό εμβολιασμό αλλά και σε όλα όσα αυτός συνεπαγόταν. Πράγματι, στη ρίζα του αγώνα ενάντια στην εξαναγκαστική ιατρική πρακτική, βρίσκεται ένας αγώνας ενάντια στην επέκταση της παρεμβατικότητας της κρατικής εξουσίας στην καρδιά της αυτονομίας του ατόμου, στο ίδιο το σώμα ως habeas corpus της· η ανάδειξη του σώματος ως τόπου ταξικής διαμάχης και ως αντικειμένου πολιτικής διεκδίκησης.
Οι σημαντικοί αγώνες της βικτωριανής εποχής όχι μόνο υπήρξαν επιτυχείς ως προς τον πρωταρχικό στόχο τους στέλνοντας στον κάλαθο των αχρήστων τον νόμο για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, αλλά ταυτόχρονα εξέφρασαν μια εργατική κουλτούρα αντίστασης και πολιτικής ανυπακοής. Έτσι συνέβαλλαν τόσο στη συγκρότηση όσο και στην πολιτικοποίηση (μέρους) της εργατικής τάξης κόντρα στο ρεύμα της προόδου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΡΕΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:34 +0000

Οι χωριστές και σύντομες βιογραφίες που περιέχονται στο βιβλίο αυτό για τους τρεις πρωταγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, Σαράφη, Καρτάλη, Καραγιώργη, φωτίζουν ολόπλευρα τη ζωή και τη δράση τους. Ο αναγνώστης θα τους παρακολουθήσει στα βασικά στάδια της ζωής τους, θα δει τις σκέψεις τους, τις αρετές τους και τη μεγάλη τους προσφορά στον απελευθερωτικό αγώνα, αλλά και στην πολιτική. Και οι τρεις τους έγραψαν ιστορία και αυτό το αδιάψευστο στοιχείο παρακίνησε το συγγραφέα αυτού του βιβλίου, που έτυχε να τους γνωρίσει από κοντά, να φιλοτεχνήσει τα πορτραίτα τους. Ο θάνατος τους σημάδεψε πρόωρα, αλλά το παράδειγμά τους έμεινε για να τους δώσει τη θέση που τους αξίζει στη νεότερη ιστορία μας. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΑΤΤΙΚΑ 45

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:28:55 +0000

Από τις 9 μέχρι τις 13 Σεπτεμβρίου του 1971 στη Νέα Υόρκη, οι κρατούμενοι της φυλακής Άττικα πήραν τον έλεγχό της και κοινοποίησαν μια σειρά αιτημάτων στη διοίκηση της φυλακής, τον επίτροπο σωφρονισμού Russel Oswald, τον κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Nelson Rockfeller, σε εκπροσώπους της μαύρης κοινότητας, σε δημόσια πρόσωπα και δημοσιογράφους, ενώ παράλληλα κράτησαν 40 σωφρονιστικούς υπαλλήλους ως ομήρους. Μετά από τέσσερις ημέρες άκαρπων διαπραγματεύσεων, ο N. Rockfeller διέταξε την επανακατάληψη της φυλακής, κατά τη διάρκεια της οποίας οι δυνάμεις του νόμου και της τάξης δολοφόνησαν 39 ανθρώπους, ανάμεσά τους και 10 ομήρους, σε μια σφαγή διάρκειας 15 λεπτών. Η επιτροπή MacKay, που συστήθηκε από την πολιτεία της Νέας Υόρκης και την αποτελούσαν δικαστές που θα ερευνούσαν τις συνθήκες κατάληψης και επανακατάληψης της φυλακής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι “με εξαίρεση τη σφαγή των ινδιάνων στα τέλη του 19ου αιώνα, η επίθεση της πολιτειακής αστυνομίας, η οποία έδωσε τέλος στην τετραήμερη εξέγερση, υπήρξε η αιματηρότερη μονοήμερη αναμέτρηση μεταξύ αμερικάνων από το τέλος του εμφυλίου πολέμου”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)