ΕΞΑΡΧΕΙΑ – Locomotiva★Cooperativa

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:25 +0000

Σε μία εποχή που το Παρίσι έχει θάλασσα, ο Τζώννυ ο Λόγος διασχίζει την Ατλαντική έρημο για να ανακαλύψει έναν Νέο Κόσμο από το ξεχασμένο παρελθόν.
Ένα μελλοντικό γουέστερν με φόντο τα μεγάλα σύμβολα του Δυτικού πολιτισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΕΡΜΑ ΤΕΥΧΟΣ 1

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:06 +0000

Φιλήμονας Πατσάκης – Αλλαγή εξουσιαστικού παραδείγματος
Συζήτηση με τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά και τον Στέφανο Ροζάνη – Η Ευρώπη σε αδιέξοδο
Νίκος Κατσιαούνης – Η κρίση του δυτικού κόσμου και το προσφυγικό ζήτημα
Carlos Gomez Gil – Η μεταναστευτική κρίση στην Ευρώπη
Γιώργος Μερτίκας – Το τέλος της ιστορίας και η Λατινική Αυτοκρατορία του Αλέξανδρου Κοζέβ
Εικαστικό αφιέρωμα
Ομάδα Under Construction – Όλα ανοιχτά. Και όλα ελεύθερα 2015
Χριστίνα Σγουρομύτη – Homeland 2015. Ο γεωγραφικός χάρτης ενός νέου εξισωτισμού 2016
Αλέξανδρος Κιουπκιολής – Η μετα-αποικιοκρατική μας συνθήκη και το αντι-παράδειγμα του Άρη Κωνσταντινίδη
Χριστίνα Σγουρομύτη – Προσομοιώσεις μιας πολιτικά προσανατολισμένης τέχνης
Κωνσταντίνος Τζαμιώτης – Η αλογάριαστη γενιά: πεζογράφοι του ’20
Ορέστης Τάτσης – Αναπαριστώντας τον πόνο των άλλων
Στέφανος Ροζάνης – Σκέψεις για τη ριζοσπαστική υποκειμενικότητα
Αλέξανδρος Σχισμένος – Δημιουργός χρόνος και κοινωνικοϊστορικό πεδίο
Τέοντορ Αντόρνο-Μαξ Χορκχάιμερ – Στους δρόμους της θεωρίας και της πράξης
Μισέλ Φουκώ – Σεξουαλικότητα και μοναξιά
Ποίηση
Γιώργος Τσίρης – Χρήστος Νάκος – Γιώργος Γέργος – Ορέστης Τάτσης

ΠΟΛΕΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΡΟ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:25 +0000

ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ…

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:14 +0000

Όταν πρωτοδιάβασα στη Βαβυλωνία μια στήλη με τίτλο “Μια κουβέντα με…”, το χαμόγελο συνδυάστηκε με την έκπληξη. Ήταν η έκπληξη μιας ανατροπής σε έντυπα που το έχουν τόσο ανάγκη. Ο Φρόιντ, ο Μαρξ, η Σέξτον, ο Ρεμπώ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Μπέκετ, μερικές μολότοφ, ένα καλάσνικωφ, ο Μπιν Λάντεν, ο Καστοριάδης, ο Καμύ, ο Καβάφης, ο Καββαδίας, η Ντίκινσον, ο Βαν Γκογκ, ο Αϊνστάιν, ο Νίτσε, όλα αυτά τα πρόσωπα μέσα από μια συζήτηση περνάν τα όρια του χρόνου για να μας δώσουν μια στιγμή. Σελίδες όμορφα δοσμένες με πάθος, ένας πραγματικά έντονος και ζωντανός διάλογος. Έχεις συχνά την αίσθηση ότι ο λόγος είναι ραδιοφωνικός και αντί να αφαιρεί προσθέτει, ένας λόγος ρέων που ξενίζει με μια αμεσότητα που την έχεις εσύ ο ίδιος ανάγκη. Οι πρόλογοι, πριν τις συνεντεύξεις, είναι μέρος ενός ταξιδιού σε στιγμές, τοπία, περιοχές, μια ταξιδιωτική οδηγία σε έναν πειραγμένο χωροχρόνο.
Ο συγγραφέας, με βάση μια εν πολλοίς αυθαίρετη διάταξη προσώπων, διαρρηγνύει κάθε αίσθηση χρόνου και ενότητας, καθιστώντας το σύνολο των στιγμών μια απέραντη ενότητα του τώρα. Αυτή η αίσθηση επιτρέπει στο κείμενο να ξεφεύγει από συμβατότητες και να οδηγείται, εύκολα, σε μια πληθώρα ερμηνειών που απελευθερώνει και τον αναγνώστη. Μερικές φορές στέκεσαι με μια δόση αμηχανίας απέναντι στην βέβηλη συνθήκη του γέλιου, ενός γέλιου που ο Κουφόπουλος βγάζει μέσα από διάλογους που αποδομούν, αλλά και εκθειάζουν πρόσωπα, καταστάσεις, ιδεολογίες, διατάξεις και ροές. Όμως ακριβώς αυτό το γέλιο που παράγει η ανάγνωση αβίαστα είναι που υπονομεύει όλες τις οικειότητες της σκέψης, που ταράζει τις τακτοποιημένες επιφάνειες σε όλα τα επίπεδα. Όταν μάλιστα αυτές οι δικλίδες που σωφρονίζουν τους ορισμούς μας για τη ζωή καταρρίπτονται, το κείμενο παράγει αναστοχασμό. Δεν περίμενα να βρω τον αναστοχασμό σε αυτά τα διάσπαρτα κεφάλαια, αλλά δεν μπόρεσα και να τον αρνηθώ. […] (Φιλήμονας Πατσάκης, από την εισαγωγή της έκδοσης)

ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:09 +0000

Στις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας ο συγγραφέας αποδομεί την κυρίαρχη αμερικανική ιδεολογία. Αναδεικνύει τον καταπιεστικό χαρακτήρα της δυτικής “δημοκρατίας” που εξαπατά τους πολίτες της προσφέροντας ψεύτικο πλουραλισμό και κίβδηλη ελευθερία. Αυτοί που έχουν δύναμη και εξουσία στις κοινωνίες μας, πλουτοκράτες και επαγγελματίες πολιτικοί, μας αναγκάζουν να επιλέγουμε μεταξύ περιορισμένων επιλογών, αφήνοντας απέξω τις ρηξικέλευθες προτάσεις, εκείνες που απειλούν την αυθαίρετη και άδικη τάξη πραγμάτων. Με αυτό το δεδομένο ο συγγραφέας διακηρύττει ότι δεν είναι ουδέτερος. Σε έναν κόσμο που κινείται ήδη προς συγκεκριμένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναμη διανέμονται ήδη με συγκεκριμένο τρόπο, ουδετερότητα γι’ αυτόν σημαίνει αποδοχή των πραγμάτων όπως είναι τώρα. Ο Χάουαρντ Ζιν θεωρεί ότι η πολιτική είναι ζήτημα όλων των ανθρώπων και απεχθάνεται τους ειδικούς. Δε διστάζει να τα βάλει με έναν απ’ αυτούς, το Νικολό Μακιαβέλι. (Απόσπασμα από τον πρόλογο του μεταφραστή)