ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ – Locomotiva★Cooperativa

ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ

bookstore — Wed, 09 Mar 2022 17:14:03 +0000

Οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη, εκδίδουν το μυθιστόρημα του Αντρέ Μαλρό (1901-1976), Οι Κατακτητές, που αν και έχει εκδοθεί πολλές φορές στο παρελθόν, είναι πια εξαντλημένο. Οι Κατακτητές είναι ένα έξοχο μυθιστόρημα, από τα αριστουργήματα του 20ού αιώνα, που καθιέρωσε τον Μαλρό ως έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς του, και διαμορφώνει την πλοκή του εξιστορώντας ένα μέρος της κινέζικης επανάστασης του 1925-1927.
Ο Γκαρίν, το κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος, είναι το άλλο εγώ ή το “μάτι” του Μαλρό που βλέπει, παρουσιάζει και εξηγεί τα γεγονότα. Ο Γκαρίν είναι ένας διανοούμενος που προέρχεται από τη Ευρώπη, οι βεβαιότητες και η μεθοδικότητα της οποίας, δεν είναι και το ποιο κατάλληλο εργαλείο για την εξήγηση των γεγονότων και της ψυχής της αχανούς και άναρχης Κίνας του 1920. Ο Λ. Τρότσκι -ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την κινέζικη επανάσταση του 1925-1927- εκθειάζοντας αλλά και κριτικάροντας το βιβλίο του Μαλρό, γράφει: “Με λίγες χρωματιστές πινελιές, ακολουθώντας τη διαστικτική μέθοδο, ο Μαλρό δίνει μια αξέχαστη εικόνα της Γενικής Απεργίας, βέβαια, όχι όπως είναι από τα κάτω, όχι όπως διενεργείται, αλλά όπως παρατηρείται από τα πάνω: οι Ευρωπαίοι δεν παίρνουν το δείπνο τους, οι Ευρωπαίοι ιδρώνουν μέσα στη ζέστη, οι Κινέζοι έχουν διακόψει την εργασία στις κουζίνες και την εργασία για να λειτουργούν οι ανεμιστήρες. Αυτό δεν είναι μια μομφή για το συγγραφέα: Ο αλλοδαπός καλλιτέχνης δεν θα μπορούσε, αναμφίβολα, να αντιμετωπίσει διαφορετικό, το θέμα του.” […] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ

bookstore — Wed, 09 Mar 2022 17:08:00 +0000

Ήταν απόλυτα φυσικό μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης το δίκαιο, όπως και κάθε άλλη μορφή του εποικοδομήματος, να αποτελέσει ένα πολύ σημαντικό αντικείμενο εξέτασης και διατύπωσης στη νέα κοινωνία, στις νέες παραγωγικές και κοινωνικές σχέσεις που διαμορφώνονταν. Ο Εβγκένι Πασουκάνις ήταν ένας -ίσως ο σημαντικότερος- από τους πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας. Δεν ήταν οι πρώτοι, αλλά σίγουρα η προσπάθειά τους δεν ήταν μόνο θεωρητική αλλά αφορούσε την πρακτική προσαρμογή/ εφαρμογή όλων των προηγούμενων επεξεργασιών στο νέο εργατικό κράτος. Βέβαια είχαν από πίσω τους τις επισημάνσεις των κλασσικών του μαρξισμού (και εν μέρει την εμπειρία της Κομμούνας του Παρισιού) που θα παρουσιάσουμε συνοπτικά παρακάτω, για μια όσο το δυνατό καλύτερη γνώση και κατανόηση του θέματος.
Ο Μαρξ μιλάει για την ανάγκη ύπαρξης ενός δικαίου στην νέα κοινωνία γιατί, «Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κομμουνιστική κοινωνία, όχι όπως έχει εξελιχθεί πάνω στη δική της βάση, μα αντίθετα όπως ακριβώς προβάλλει από την κεφαλαιοκρατική κοινωνία, με μια κομμουνιστική κοινωνία, λοιπόν, που από κάθε άποψη, οικονομικά, ηθικά, πνευματικά, είναι γεμάτη με τα σημάδια της παλιάς κοινωνίας, που από τους κόλπους της βγήκε.» και παρακάτω «Παρ’ όλη την πρόοδο αυτή, αυτό το ίσο δίκαιο υπόκειται πάντα σ’ ένα αστικό περιορισμό. Το δίκιο των παραγωγών είναι ανάλογο με την απόδοση της δουλειάς τους. Η ισότητα βρίσκεται στο γεγονός ότι μετρούν με το ίδιο μέτρο, με την εργασία.»… Αυτό όμως το δίκιο, «Στο περιεχόμενό του είναι δίκαιο της ανισότητας όπως και κάθε δίκαιο»… «… στη συγκεκριμένη περίπτωση, εφόσον τα θεωρεί μόνο σαν εργάτες και δε βλέπει σ’ αυτούς τίποτα άλλο… ο ένας εργάτης είναι παντρεμένος, ο άλλος όχι, ο ένας έχει περισσότερα παιδιά από τον άλλο κλπ. κ.λπ. Με ίση απόδοση εργασίας και επομένως με ίση συμμετοχή στο κοινωνικό καταναλωτικό απόθεμα (Knsumtionsfonds), ο ένας παίρνει στην πραγματικότητα περισσότερο από τον άλλο, ο άλλος είναι πλουσιότερος από τον άλλο κλπ. Για να αποφευχθούν όλες αυτές οι αδυναμίες, θα έπρεπε το δίκιο να είναι μάλλον άνισο παρά ίσο». Από αυτούς τους λόγους πηγάζει η ανάγκη για μια νέα κρατική εξουσία και για ένα νέο δίκαιο που να ανταποκρίνεται στις νέες παραγωγικές σχέσεις, στις νέες σχέσεις διανομής του παραγόμενου πλούτου.
Κρατική εξουσία και δίκαιο ποιοτικά διαφορετικά σε σχέση με τα προηγούμενα εκμεταλλευτικά και καταπιεστικά συστήματα, αλλά που θα υπολείπονται σημαντικά από μια σοσιαλιστική κοινωνία […]. (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ (1918-1921)

bookstore — Tue, 07 Dec 2021 08:06:41 +0000

Οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη εκδίδουν τη μελέτη του Κωνσταντίνου Σηφάκη, Ο Εμφύλιος πόλεμος στη Ρωσία 1918-1921. Ένα θέμα δύσκολο, σχεδόν άγνωστο στη χώρα μας, αλλά και εξαιρετικά σημαντικό. Για το τι έγινε στα 3-4 χρόνια του εμφυλίου πολέμου, για την πλήρη κατανόηση της Οκτωβριανής Επανάστασης και για τις επιπτώσεις που είχε πάνω στο πρώτο εργατικό κράτος στον κόσμο και τη σοβιετική εξουσία.
Το 1917, τη χρονιά των επαναστάσεων του Φεβρουαρίου και του Οκτωβρίου, η οικονομία της Ρωσίας ήταν στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Οι τιμές, ειδικά των βασικών αγαθών και ο πληθωρισμός κάλπαζαν, οι συγκοινωνιακές υποδομές είχαν καταστραφεί, τα εργοστάσια σχεδόν δεν λειτουργούσαν, στις πόλεις υπήρχαν σημαντικές ελλείψεις τροφίμων, εκτός των άλλων, επειδή ένα μεγάλο μέρος των αγροτών είχε επιστρατευθεί με αποτέλεσμα η αγροτική παραγωγή να μειωθεί δραματικά. Όλοι ήθελαν την αλλαγή. Όμως το όραμα της αλλαγής, διέφερε από κόμμα σε κόμμα και από κοινωνική ομάδα σε κοινωνική ομάδα: οι ακροδεξιοί οραματίζονταν μια νέα μεγάλη αυτοκρατορία που θα αντιτασσόταν στον υπόλοιπο κόσμο, οι φιλελεύθεροι οραματίζονταν τον εκδυτικισμό… οι μπολσεβίκοι μια προλεταριακή επανάσταση. Μετά την αποτυχία των δυνάμεων που ήρθαν στην εξουσία με την Φεβρουαριανή Επανάσταση, το μπολσεβίκικο κόμμα κέρδισε την εμπιστοσύνη των μαζών και πραγματοποίησε την Οκτωβριανή Επανάσταση, αλλάζοντας πλήρως τις οικονομικές και πολιτικές σχέσεις στη Ρωσία.
Με τη νίκη τους οι μπολσεβίκοι δεν κληρονόμησαν μόνο τη διαλυμένη οικονομία αλλά και τον πόλεμο (Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος) και επιπλέον λίγους μήνες -ή καλύτερα λίγες μέρες- αργότερα θα ξέσπαγε ο τρομερός εμφύλιος πόλεμος.
Σε όλη τη διάρκεια του 1918 και για σχεδόν 3-4 χρόνια σχηματίζονταν στρατοί (οι επονομαζόμενοι Λευκοί Στρατοί) της αντεπανάστασης, όπως και οι λεγόμενοι πράσινοι των αγροτών, σε όλα τα σημεία της απέραντης χώρας. Όμως, δεν ήταν μόνο αυτό, όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής (Αγγλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιαπωνία κ.λπ.) και συνολικά 15 χώρες ανάμεσα στις οποίες και η Ελλάδα επέμβηκαν στρατιωτικά απ’ όλες τις πλευρές των συνόρων της Ρωσίας προς βοήθεια των αντεπαναστατικών δυνάμεων και για να καταπνίξουν την επανάσταση και το νεαρό και αδύνατο σοβιετικό κράτος. (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Η ΗΘΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΜΑΣ

bookstore — Tue, 07 Dec 2021 08:00:05 +0000

Οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη κυκλοφορούν τα μικρό βιβλίο του Λέον Τρότσκι, Η ηθική τους και η ηθική μας, που έγραψε λίγο πριν τη δολοφονία του στο Κογιοακάν του Μεξικού το 1938-1939. Η έκδοση αυτού του μικρού δοκιμίου από τις εκδόσεις μας δεν υπηρετεί ιστοριογραφικούς λόγους. Ούτε τη γενική και αφηρημένη ανάγκη επιστροφής στα έργα των κλασικών του Μαρξισμού, όσο και αν αυτό είναι αναγκαίο -όσο ποτέ άλλοτε- στη σημερινή εποχή. Αλλά επειδή είναι μια σημαντική συμβολή στο Μαρξισμό.
Αν και είναι γραμμένο με τη μορφή πολεμικής ενάντια στους οπαδούς της “κοινής λογικής” που βλέπουν με στατικό τρόπο τα πάντα γύρω τους, την ίδια στιγμή είναι μια συστηματική έκθεση της Μαρξιστικής αντίληψης για τη διαλεκτική σχέση και αλληλεξάρτηση μέσων και σκοπών. Και αυτός είναι ο κύριος στόχος του Τρότσκι, δηλαδή η αναγωγή των πολιτικών ζητημάτων σε μεθοδολογικά ζητήματα, πράγμα που κάνει το δοκίμιό του, Η ηθική τους και η ηθική μας, πραγματικά διαχρονικό.
Για τον Τρότσκι, “δεν υπάρχει δυϊσμός ανάμεσα στα μέσα και τον σκοπό”. Ο σκοπός πρέπει να απορρέει/συνδέεται φυσιολογικά από το ιστορικό κίνημα των εκμεταλλευόμενων, των καταπιεσμένων, αυτών που αγωνίζονται για την απελευθέρωση του ανθρώπου και της κοινωνίας από οποιαδήποτε δεσμά (ταξικά, πολιτικά, πολιτιστικά, κοινωνικά, φυλετικά, εθνικά, κ.ά.). “Οργανικά τα μέσα είναι υποταγμένα στο σκοπό. Ο άμεσος σκοπός γίνεται το μέσο για έναν παραπέρα σκοπό.”. Για να δείξει αυτή τη σχέση γράφει χωρίς περιστροφές, “Εκείνος που δέχεται το σκοπό: τη νίκη ενάντια στον Φράνκο, οφείλει να δεχτεί και το μέσο: τον εμφύλιο πόλεμο με τα επακόλουθά του – τη φρίκη και τα εγκλήματα”.
Εξετάζοντας τους σκοπούς και τα μέσα επίτευξής τους, ο Τρότσκι γράφει χαρακτηριστικά: “Η ατομική τρομοκρατία, λόγου χάρη, επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται από την άποψη της “καθαρής ηθικής”; Στην αφηρημένη αυτή μορφή το ζήτημα δεν υπάρχει καθόλου για μας”… “Οι συμπάθειές μας στρέφονται αμέριστα προς τους Ιρλανδούς, Ρώσους, Πολωνούς ή Ινδούς τρομοκράτες στον αγώνα τους ενάντια στην εθνική και πολιτική καταπίεση”…
“Ωστόσο, εκείνο που για μας έχει αποφασιστική σημασία δεν είναι το ζήτημα των υποκειμενικών κινήτρων, αλλά το ζήτημα των αντικειμενικών αποτελεσμάτων. Τα δοσμένα μέσα είναι πράγματι ικανά να μας οδηγήσουν στο σκοπό; Σε σχέση με την ατομική τρομοκρατία, τόσο η θεωρία όσο και η πείρα αποδείχνουν ότι δεν συμβαίνει αυτό. Λέμε στον τρομοκράτη: είναι αδύνατο να αντικαταστήσεις τις μάζες. Μόνο μέσα στο μαζικό κίνημα μπορείς να βρεις αποτελεσματική έκφραση του ηρωισμού σου”…
“Η απελευθέρωση των εργαζομένων δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά μόνο από τους ίδιους”. [?] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ

bookstore — Mon, 06 Dec 2021 07:23:16 +0000

“Η Διαλεκτική του συγκεκριμένου” εκδόθηκε στα τσέχικα το 1962 αλλά πολύ γρήγορα γνώρισε διεθνή αναγνώριση και μεταφράστηκε σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Στο βιβλίο αυτό ο Κόσικ ανανεώνει την μαρξιστική φιλοσοφία ενσωματώνοντας, με την διαλεκτική έννοια -δηλαδή διατηρώντας και ταυτόχρονα ξεπερνώντας- τα νέα ρεύματα της αστικής φιλοσοφίας (Χάιντεγκερ, Χούσερλ, κ.α.) αλλά και την Σχολή της Φραγκφούρτης, τον υπαρξισμό και τον στρουκτουραλισμό.
Το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου (Η διαλεκτική της συγκεκριμένης ολότητας) αποτελεί μια έξοχη, ευσύνοπτη και ορμητική παρουσίαση της υλιστικής διαλεκτικής και της μεθόδου της. Στο δεύτερο κεφάλαιο (Οικονομία και φιλοσοφία) ασκείται μια ανελέητη κριτική στις φετιχιστικές μορφές της συνείδησης και πραγματοποιείται μια αξιόλογη επίλυση της σχέσης βάσης και εποικοδομήματος. Στο τρίτο κεφάλαιο (Φιλοσοφία και οικονομία) παρουσιάζεται η εξέλιξη των κατηγοριών του Κεφαλαίου του Μαρξ και ο ρόλος της φιλοσοφίας στον μαρξισμό. Στο τέταρτο κεφάλαιο (Πράξη και ολότητα) εξετάζεται η σημαντική κατηγορία της πράξης, η ιστορία και η ελευθερία, η διαμόρφωση του ανθρώπου και η σχέση με την ολότητα του κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ

bookstore — Mon, 06 Dec 2021 07:17:05 +0000

Η ιστορία των πολιτικών οργανώσεων με κομμουνιστική, σοσιαλιστική ή εργατική αναφορά γύρω ή σε αντίθεση με το ΣΕΚΕ-ΚΚΕ ξεκινάει από πολύ νωρίς, ήδη από το 1918. Οι διαφωνίες σχετικά με την πολιτική γραμμή που θα έπρεπε να ακολουθήσει το νεοσύστατο κόμμα από τη μια και οι διαφορετικές προσεγγίσεις της ελληνικής κοινωνίας από την άλλη δημιούργησαν τριβές που παρήγαγαν διαγραφές και διασπάσεις. Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να εξετασθούν στο σύνολό τους όλες αυτές οι οργανώσεις, η δράση τους, οι απόψεις τους, οι διαφωνίες τους και ο ρόλος τους στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου.
Η παρούσα συλλογική εργασία στρέφει την προσοχή της σ’ ένα ρεύμα που εμφανίστηκε στο εσωτερικό του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ, εξοστρακίστηκε από αυτό και στη συνέχεια θέλησε να αποτελέσει το αντίπαλο δέος του. Είναι η ελληνική Αριστερή Αντιπολίτευση μέσα από την οποία γεννήθηκε ένα ιδιαίτερο πολιτικό και ιδεολογικό ρεύμα, το τροτσκιστικό, που στα διαμορφωτικά για την Αριστερά χρόνια του Μεσοπολέμου επεδίωξε, και μάλιστα με αξιώσεις, να γίνει η ηγεμονική αριστερή πολιτική δύναμη. Για πλείστους λόγους, που παρουσιάζονται συνοπτικά στις σελίδες αυτού του βιβλίου, δεν τα κατάφερε. Όμως, συνέχισε και συνεχίζει να υπάρχει και να δρα ως ένας σημαντικός πόλος της Αριστεράς στην Ελλάδα και διεθνώς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (1917-1923)

bookstore — Thu, 13 May 2021 07:22:53 +0000

Μετά από μια μακρά περίοδο δυαδικής εξουσίας, ειδικά στη Γερμανία, η κατάκτηση της εξουσίας απ’ τα συμβούλια των εργαζομένων σε διάφορα βιομηχανικά κέντρα έδωσε το σύνθημα για έναν δριμύ εμφύλιο πόλεμο, από τον οποίο οι Γερμανοί εργάτες βγήκαν νικητές. Όμως, αυτή η νίκη προκάλεσε την εξαπόλυση μιας επίθεσης απ’ τις καπιταλιστικές κυβερνήσεις της Γαλλίας και της Πολωνίας. Ο Κόκκινος Στρατός της Σοβιετικής Ένωσης ανταπάντησε, ενώ τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα, υπονομευμένα απ’ την επαναστατική προπαγάνδα, κατέρρευσαν κάτω απ’ τη φωτιά της Γερμανικής Επανάστασης. Κατόπιν, ήταν η σειρά των Γάλλων και Πολωνών εργαζομένων να ξεσηκωθούν. Η ευρωπαϊκή επανάσταση θριάμβευσε και ιδρύθηκαν οι Ηνωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης. Ο καθηγητής καταλήγει: “Η νέα σοβιετική Ευρώπη άνοιξε μια νέα σελίδα στην οικονομική ανάπτυξη. Η βιομηχανική τεχνική της Γερμανίας συνδέθηκε με τη ρωσική γεωργία και στο έδαφος της Ευρώπης άρχισε ν’ αναπτύσσεται γρήγορα και να εδραιώνεται ένα νέο οικονομικό σύστημα, δείχνοντας τεράστιες δυνατότητες και δίνοντας μια ισχυρή ώθηση στην επέκταση των παραγωγικών δυνάμεων. Και μαζί μ’ αυτό, η Σοβιετική Ρωσία, η οποία προηγουμένως είχε ξεπεράσει την Ευρώπη, διατηρούσε πλέον την ταπεινή θέση της ως μια οικονομικά καθυστερημένη χώρα, πίσω απ’ τις προηγμένες βιομηχανικές χώρες της προλεταριακής δικτατορίας.”
Κάπως έτσι φαντάστηκε, το 1922, ο νεαρός κομμουνιστής ηγέτης Πρεομπραζένσκι ότι θα διδάσκεται μισό αιώνα αργότερα στις νέες γενιές η ιστορία της εξέλιξης της τελικής πάλης, τα πρώτα επεισόδια της οποίας ζούσαν οι σύγχρονοί του. Δεν ήταν παρά μια εικόνα του μέλλοντος που παρουσιαζόταν με τη μορφή λογοτεχνικής φαντασίας. Ωστόσο, 1 χρόνο αργότερα, ένας απ’ τους βασικούς ηγέτες της Σοβιετικής Ρωσίας, ο πρόεδρος της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, έγραφε στην Pravda, το κεντρικό όργανο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος, σειρά άρθρων σχετικά με την επερχόμενη γερμανική επανάσταση:
Ο πρόεδρος της Διεθνούς προσέθετε: “Το βασικό γεγονός είναι ότι η γερμανική επανάσταση διεξάγεται πάνω σε μια ισχυρή βιομηχανική βάση… Μ’ αυτή την έννοια, τα λόγια του Λένιν παραμένουν σωστά: “Στη Δυτική Ευρώπη”, έλεγε, “και κυρίως σε χώρες όπως η Γερμανία, θα είναι πολύ πιο δύσκολο να ξεκινήσει η προλεταριακή επανάσταση απ’ ό,τι στη Ρωσία. Αλλά θα είναι πολύ πιο εύκολο να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί”… Το γερμανικό προλεταριάτο δεν κινδυνεύει πλέον να πάρει πρόωρα την εξουσία. Οι συνθήκες για τη νίκη της προλεταριακής επανάστασης στη Γερμανία είναι από καιρό ώριμες… Η γερμανική επανάσταση θα επωφεληθεί απ’ τη βοήθεια της ρωσικής εμπειρίας και δεν θα επαναλάβει τα λάθη της ρωσικής επανάστασης… Όσο για την αστείρευτη ενέργεια που 20 εκ. Γερμανοί προλετάριοι, ατσαλωμένοι, μορφωμένοι και οργανωμένοι, θα μπορέσουν να επιδείξουν στον τελικό αγώνα για τον σοσιαλισμό, δεν μπορούμε ακόμα να έχουμε την παραμικρή ιδέα.”
Ο Λένιν και οι σύντροφοί του στο μπολσεβίκικο κόμμα ηγήθηκαν στη Ρωσία μιας επανάστασης, η οποία σύμφωνα με την οπτική τους δεν ήταν παρά ένας αγώνας προφυλακής. Η κύρια μάχη, όμως, δεν έλαβε χώρα και η ρωσική πρωτοπορία παρέμεινε απομονωμένη. Η γερμανική επανάσταση, η αποφασιστική φάση για όλους τους επαναστάτες της εποχής, τελικά απέτυχε, μετά από 5 χρόνια ανοδικών και καθοδικών φάσεων.
Από τότε, πολλοί σχολιαστές έχουν εξάγει απ’ την αποτυχία αυτή συμπεράσματα που ταιριάζουν στις απαιτήσεις της ιδεολογίας τους ή της πολιτικής τους. Μερικοί έχουν ανακαλύψει τις ανώτερες επαναστατικές αρετές του ρωσικού λαού, ενός νέου Μεσσία, άλλοι έχουν ανακαλύψει τα βαθιά δημοκρατικά συναισθήματα ή, εναλλακτικά, την έμφυτη πειθαρχία του γερμανικού λαού και όλοι έχουν σημειώσει τις αυταπάτες των ουτοπιστών που είχαν πιστέψει ότι θα μπορούσαν ν’ αντιγράψουν σε μια δυτική χώρα, στο εσωτερικό μιας προηγμένης κοινωνίας την εμπειρία της ρωσικής Οκτωβριανής Επανάστασης. (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

ΜΑΗΣ ’36 – Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

bookstore — Tue, 23 Jun 2020 10:27:35 +0000

Φέτος, συμπληρώνονται 70 χρόνια από το Μάη του ’36, την εξέγερση της εργατιάς της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Ο Μάης του ’36 υπήρξε για το ελληνικό εργατικό κίνημα ένας από τους τρεις σημαντικούς σταθμούς στην μέχρι τώρα ιστορία του. Οι άλλοι δύο, φυσικά, είναι Η Ελληνική Επανάσταση 1943-49 και η εξέγερση του “Πολυτεχνείου” του ’73. Και στους τρεις αυτούς σταθμούς, έχουμε αμφισβήτηση της αστικής εξουσίας. Ασφαλώς, την περίοδο 1943-49 ήταν πολύ μεγαλύτερη, μαζικότερη και μάλιστα ένοπλη. Υπάρχει επίσης ένα ακόμη κοινό στοιχείο, η προδοτική πολιτική -με τα ίδια γενικά χαρακτηριστικά παρά τις διαφορετικές συνθήκες που επικρατούσαν- του σταλινικού ΚΚΕ: η πολιτική της συνεργασίας των τάξεων. Υπάρχει, όμως, και μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο Μάη του ’36, όπως και στο “Πολυτεχνείο” του ’73, και την περίοδο 1943-49, που κάνει αυτούς τους δύο σταθμούς να ξεχωρίζουν. Στο Μάη του ’36 η συμβολή των επαναστατών-τροτσκιστών υπήρξε σημαντική, και ως ένα βαθμό αμφισβήτησαν έμπρακτα -όχι μόνο θεωρητικά- την κυριαρχία του σταλινικού ΚΚΕ μέσα στον αγώνα. Ένα μέρος αυτής της αλήθειας δείχνουν και οι αριθμοί: 2 τροτσκιστές ήταν μέλη της 40μελούς Κεντρικής Απεργιακής Επιτροπής (ένας από κάθε μια από της δυο οργανώσεις ΟΚΔΕ και ΚΔΕΕ), 10 ήταν μέλη των κλαδικών απεργιακών επιτροπών (6 από την ΟΚΔΕ και 4 από την ΚΔΕΕ). Στο “Πολυτεχνείο” του ’73 η συμβολή της επαναστατικής και άκρας αριστεράς είναι ακόμη μεγαλύτερη όπως και η έμπρακτη αμφισβήτηση των δυο ρεφορμιστικών ΚΚ (ΚΚΕ και ΚΚΕεσ).
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από το Μάη του ’36, οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη κυκλοφορούν δύο ντοκουμέντα εκείνης της εποχής. Πρόκειται για την “Εργατική Πρωτοπορία” εφημερίδα της Οργάνωσης Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (με ηγέτη τον Π. Πουλιόπουλο) και το “Εργατικό Μέτωπο” εφημερίδα της Κομμουνιστικής Διεθνιστικής Ένωσης Ελλάδας (με ηγέτες τους Α. Στίνα και Γ. Βιτσώρη) που κυκλοφόρησαν αμέσως μετά τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης. Ο αναγνώστης θα έχει -από πρώτο χέρι- πολύτιμα στοιχεία για την συμπεριφορά και τις διαθέσεις της εργατικής τάξης, για την πολιτική και πρακτική των οργανώσεων του εργατικού κινήματος, όπως και των αστικών δυνάμεων και των δυνάμεων καταστολής (Χωροφυλακής, Στρατού κλπ). Ακόμη, θα μπορέσει να βρει, ιδιαίτερα ο αγωνιστής του εργατικού κινήματος, ένα μέρος των λόγων που επικράτησε λίγο αργότερα (4 Αυγούστου 1936) η δικτατορία Μεταξά, η κτηνωδέστερη από τις πάμπολλες που επιβλήθηκαν στη χώρα μας.
Τα δύο ντοκουμέντα δεν είναι βέβαια ιστορία, αποτελούν μόνο πολύτιμες πηγές. Είναι αλήθεια, ότι τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ο αριθμός των μελετητών και ιστορικών που ασχολείται με αυτή την πλευρά, δηλαδή με τη συμβολή της Αριστερής Αντιπολίτευσης στη συγκρότηση και διαμόρφωση του εργατικού κινήματος στη χώρα μας, δίνοντας έτσι μια συνολική εικόνα του, που εντελώς αυθαίρετα και καταχρηστικά είχε μονοπωλήσει το σταλινικό ΚΚΕ. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρουμε:
Στα δύο ντοκουμέντα υπάρχουν ελάχιστα κενά που σημειώνονται με τελείες και πρόκειται για λέξεις που είχαν σβηστεί. Λέξεις που υπάρχουν μέσα σε παρένθεση είναι των εκδόσεων. Στο υπόλοιπο κείμενο διατηρήθηκε η ορθογραφία και το συντακτικό των πρωτότυπων κειμένων.
Τέλος, οι Εκδόσεις Εργατική Πάλη ευχαριστούν το σ. Φίλιππο Καλογερίδη που έδωσε το πολύτιμο αρχειακό υλικό. ΕΠ (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ & 4η ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:26 +0000

Στις 20-22 Ιουνίου 2003, έγινε στη Θεσσαλονίκη η σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με αφορμή αυτό το γεγονός, το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ διοργάνωσε αντισύνοδο (13-22 Ιουνίου 2003) που περιλάμβανε πλήθος εκδηλώσεων, συζητήσεων και διαδηλώσεων. Η ΟΚΔΕ συμμετείχε σ’ όλες αυτές τις δραστηριότητες και επιπλέον στήριξε ή οργάνωσε δυο εκδηλώσεις-συζητήσεις στο κτίριο της Φυσικομαθηματικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η πρώτη έγινε, Τετάρτη 18 Ιουνίου, με ευθύνη του ΣΜΕΘ (Σωματείο Μισθωτών Εκπαιδευτικών Θεσσαλονίκης) και με συμμετοχή συνδικαλιστικών στελεχών από διάφορους εργασιακούς χώρους και τα γαλλικά συνδικάτα SUD, με θέμα: την κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος. Η δεύτερη έγινε την Παρασκευή 20 Ιουνίου με θέμα: “Αριστερή Αντιπολίτευση και 4η Διεθνής στην Ελλάδα. 60 χρόνια από τον θάνατο του Π. Πουλιόπουλου”, με τη συμμετοχή μελετητών, ιστορικών και πλήθος αγωνιστών. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΔΙΑΛΕΧΤΑ ΕΡΓΑ

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:25 +0000

(. . .) Θεωρήσαμε σκόπιμο να κυκλοφορήσουμε τα τρία έργα μαζί γιατί έχουν, σχεδόν, μια κοινή θεματολογία. Αυτά τα έργα του Τρότσκι καλύπτουν μια περίοδο από το 1930 έως το 1936, όπου διαδραματίστηκαν γεγονότα, που καθόρισαν τις παγκόσμιες εξελίξεις, την πορεία του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου εργατικού κινήματος και άνοιξαν το δρόμο για το μεγαλύτερο σφαγείο που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Τρότσκι δίνει σ’ αυτή την περίοδο εξαιρετική σημασία, την αναλύει με μεγάλη προσοχή και απαράμιλλη επιδεξιότητα και ταυτόχρονα προσπαθεί να «διορθώσει» την εγκληματική πολιτική του γερμανικού και γαλλικού κομμουνιστικού κόμματος και της σοσιαλδημοκρατίας, ιδιαίτερα της γερμανικής. (. . .) (ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)