ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ – Locomotiva★Cooperativa

ΦΥΛΗ ΜΟΝΟΓΑΜΙΑ

bookstore — Fri, 25 Feb 2022 18:21:12 +0000

Υπάρχουν τρεις ευρύτατα διαδεδομένοι μύθοι για την ανθρώπινη φύση: α) οι άνθρωποι διαιρούνται σε βιολογικές φυλές· β) οι άνθρωποι είναι από τη φύση τους επιθετικοί· γ) οι άνδρες και οι γυναίκες διαφέρουν πραγματικά στη συμπεριφορά, τις επιθυμίες τους και την εγκεφαλική τους “καλωδίωση”. Οι μύθοι αυτοί δεν είναι μόνο εσφαλμένοι αλλά και εξαιρετικά βλαβεροί, καθώς διαμορφώνουν τις αντιλήψεις μας για τον κόσμο, επηρεάζουν τις καθημερινές μας αλληλεπιδράσεις και υπονομεύουν τις στοχεύσεις της κοινωνίας μας. Μέσα από μια συναρπαστική και ευρείας εμβέλειας αφήγηση, η οποία περιλαμβάνει την ανάπτυξη επιστημονικών επιχειρημάτων και την παρουσίαση δεδομένων από διαφορετικές επιστήμες (ανθρωπολογία, βιολογία, ψυχολογία), ο διακεκριμένος ανθρωπολόγος Agustin Fuentes καταρρίπτει τους τρεις μεγάλους αυτούς μύθους και συγκροτεί μια έγκυρη βάση γνώσεων που μας κάνουν να αναθεωρήσουμε τις κοινές μας απόψεις σχετικά με την ύπαρξη βιολογικών φυλών, την έμφυτη φύση της επιθετικότητας και της βίας, καθώς και τη φύση της μονογαμίας και των έκφυλων διαφορών. Στο τέλος του βιβλίου, ο συγγραφέας παραθέτει μια σειρά από καίρια συμπεράσματα και χρήσιμες οδηγίες που βοηθούν τους αναγνώστες να αξιολογούν και να αποδομούν τους μύθους για την ανθρώπινη φύση από μόνοι τους. Προσιτό, συναρπαστικό και πρωτότυπο, το βιβλίο αυτό αποτελεί μια πλούσια και εμπεριστατωμένη περιγραφή τού πώς η φύση, ο πολιτισμός και η εμπειρία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, διαμορφώνοντας την πραγματικότητα του πολύπλοκου αυτού όντος που αποκαλείται “άνθρωπος”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΑΚΡΙΑ, Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

bookstore — Fri, 28 Jan 2022 17:18:54 +0000

Λίγο πριν από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένας νεαρός άντρας, ούτε καν τριάντα χρονών, που δεν λεγόταν ακόμα Χο Τσι Μινχ, έζησε μερικά χρόνια στο Παρίσι. Σύχναζε σε κύκλους αγωνιστών, εργατών, ποιητών, αναρχικών. Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του σε γαλλικό έδαφος, αυτός που ο Κατέμπ Γιασίν ονόμασε “ο άνθρωπος με τα σανδάλια από καουτσούκ” τελούσε υπό παρακολούθηση και ήταν σταθερά αντικείμενο αστυνομικών αναφορών.
Βασισμένος σε αρχεία, μαρτυρίες και βιογραφίες, ο Ζοζέφ Αντράς προσεγγίζει τον εξόριστο με το μειλίχιο πρόσωπο, τον ζηλωτή που τραύλιζε όταν έπαιρνε δημοσίως τον λόγο· παρατηρεί τη γέννηση και την οικοδόμηση μιας σκέψης. Αυτή η συνάντηση από απόσταση ενός αιώνα γίνεται επίσης αφορμή για μια περιδιάβαση στις συνοικίες όπου έμεινε ο μελλοντικός Χο Τσι Μινχ. Η περιπλάνηση του συγγραφέα διασταυρώνεται στην πορεία με άλλες ιστορίες, άλλες αδικίες, άλλους θυμούς – τα πεζοδρόμια των επιθέσεων του Νοεμβρίου του 2015, σκηνές αστέγων, τις διαδηλώσεις των Κίτρινων Γιλέκων… Το κείμενο γίνεται έτσι ένας στοχασμός για όσα συνθέτουν το μεγαλείο των καταφρονεμένων, των ελεύθερων, των φτωχών, των εξεγερμένων, εκείνων που το όνομά τους δεν θα το αποθανατίσει ποτέ καμιά πλάκα και κανένα άγαλμα, εκείνων όμως που, αν έλειπαν, η ιστορία δεν θα είχε τίποτα να γράψει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΕΘΝΟΣ

bookstore — Fri, 21 Jan 2022 23:41:42 +0000

Το έργο του Mauss για το έθνος αποτελεί ουσιαστικά την πρώτη γαλλική κοινωνιολογική θεωρητική προσέγγιση στο ζήτημα του έθνους και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι άρχισε να γράφεται μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, μια περίοδο παράλογης αιματοχυσίας και παράλληλης συγκέντρωσης όλων των εξουσιών στο κράτος. […] Το έθνος για τον Mauss αποτελεί ένα περίπλοκο κοινωνικό γεγονός, μια αναδυόμενη ιστορική μορφή κοινωνικής οργάνωσης, που απαιτεί έρευνα, αλλά ταυτόχρονα και ένα πολιτικό όραμα, μια πολιτική αξία. Το έθνος δεν αποτελεί στατική οντότητα, αλλά μια ιστορική διαδικασία πύκνωσης του κοινωνικού ιστού, έναν ορίζοντα προς τον οποίο τείνουν τα σύγχρονα κράτη. Το ανολοκλήρωτο αυτό έργο, όπως το είχε συλλάβει και όπως αποτυπώνεται στα χειρόγραφά του, περιλαμβάνει και κάποια κεφάλαια για το ρόλο του σοσιαλισμού στην υλοποίηση του ανολοκλήρωτου εισέτι προτάγματος του έθνους. Θεωρεί, ωστόσο, ότι τα κεφάλαια που πραγματεύονται το έθνος αποτελούν προϊόν επιστημονικής ανάλυσης, ενώ τα κεφάλαια περί σοσιαλισμού (όπως άλλωστε και το δοκίμιο για τον μπολσεβικισμό) αποτελούν πολιτικές θέσεις οι οποίες στηρίζονται σε επιστημονική, εμπειρική και ιστορική ανάλυση των δεδομένων, σε μια προσπάθεια συγκρότησης μιας πολιτικής κοινωνιολογίας.
Οι εκτιμήσεις του Mauss για την Οκτωβριανή Επανάσταση συμπίπτουν εν μέρει και με άλλες εκτιμήσεις της εποχής, διαφέρουν, ωστόσο, κατά το ότι επισημαίνει ορισμένα θετικά στοιχεία στο όλο πρόγραμμα των μπολσεβίκων, τα οποία δεν μπορούν να κριθούν με τα κριτήρια των δυτικών κοινωνιών, αλλά με βάση τα ρωσικά ιστορικά και κοινωνικά συμφραζόμενα, με βάση μια ιδιαίτερα καθυστερημένη πολιτικά, οικονομικά και εκπαιδευτικά κοινωνία, καθημαγμένη από τους εσωτερικούς και εξωτερικούς πολέμους, τους λιμούς και τη χαοτική καθημερινότητα. Από αυτή την άποψη, όσα συνέβησαν στην μπολσεβικική επανάσταση «ούτε επιβεβαιώνουν ούτε διαψεύδουν το σοσιαλισμό», αλλά ούτε μπορεί να γενικευτούν και να αποτελέσουν πρότυπο και εξαγώγιμο επαναστατικό μοντέλο.
(Θ. Παραδέλλης, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Σ’ αυτόν τον τόμο συγκεντρώνονται τρία δοκίμια του Μαρσέλ Μος, πολύ σημαντικού κοινωνιολόγου του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, ανηψιού και συνεχιστή του Εμίλ Ντιρκέμ αλλά και υποστηρικτή του γάλλου δημοκράτη σοσιαλιστή Ζαν Ζορές. (…) Γράφοντας το δοκίμιο για το έθνος το 1920 ο Μος υποστηρίζει ότι αυτή η «λέξη» έχει εισαχθεί πρόσφατα στην ειδική γλώσσα των νομικών και των φιλοσόφων, αλλά και των ίδιων των λαών. Οι έννοιες του μονάρχη, του κράτους και του νόμου προϋπήρχαν του έθνους. Η έννοια έθνος ως κοινωνιολογική κατηγορία ουσιαστικά εμφανίζεται με τους φιλοσόφους του 18ου αιώνα και με τις δύο επαναστάσεις. (…) Εξαιρετικά πυκνή και κατατοπιστική η Εισαγωγή του Θεόδωρου Παραδέλλη, ο οποίος μας εισαγάγει στα συγκείμενα και στο περιβάλλον των θέσεων του Μος για το έθνος, τον διεθνισμό και την μπολσεβικική επανάσταση». (Γιώργος Σιακαντάρης, bookpress.gr, 15/11/2020)

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ

bookstore — Sat, 11 Jul 2020 08:56:30 +0000

Η εβραϊκή νεοτερικότητα ξετυλίχτηκε μεταξύ Διαφωτισμού και Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανάμεσα στις ζυμώσεις που προετοίμασαν τη Χειραφέτηση και στο τραύμα που επέφερε η ναζιστική γενοκτονία. Άνθισε μέσα στους δυο αυτούς αιώνες με επίκεντρο την Ευρώπη, δημιουργώντας ένα ασυνήθιστο κύμα πνευματικού, λογοτεχνικού, επιστημονικού και καλλιτεχνικού πλούτου. Όμως η διαδρομή της εβραϊκής νεοτερικότητας εξαντλήθηκε. Αφού είχαν σταθεί βασική εστία της κριτικής σκέψης του δυτικού κόσμου, οι εβραίοι βρέθηκαν, με μια παράδοξη αντιστροφή, στην πλευρά της κυριαρχίας. Οι διανοούμενοι ανακλήθηκαν στην τάξη και οι ανατρεπτικοί εξημερώθηκαν, μερικές φορές μεταλλάχθηκαν σε συντηρητικούς. Ο αντισημιτισμός έχει πάψει να διαμορφώνει τις εθνικές κουλτούρες, παραχωρώντας τη θέση του στην ισλαμοφοβία, την κυριότερη μορφή ρατσισμού στις απαρχές του 21ου αιώνα. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος αναδείχτηκε σε “πολιτειακή θρησκεία” των φιλελεύθερων δημοκρατιών μας, μετατρέποντας τον πρώην “παρία λαό” σε αξιοσέβαστη και διακεκριμένη μειονότητα, ενσάρκωση μιας ιστορίας που προσφέρει το κριτήριο με το οποίο η δημοκρατική Δύση μετράει τις ηθικές της αρετές.
Σ’ ένα τολμηρό και πανοραμικό δοκίμιο, ο Enzo Traverso αναλύει αυτή την ιστορική μεταμόρφωση. Στόχος του δεν είναι να καταδικάσει ή να αθωώσει, αλλά να κάνει τον απολογισμό μιας ολοκληρωμένης πια εμπειρίας για να διασώσει τον πυρήνα της κληρονομιάς της, που απειλείται τόσο από τη στείρα αγιοποίηση όσο και από τον συντηρητικό σφετερισμό της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:03 +0000

Η νεότερη Ελλάδα καταλαμβάνει ιδιάζουσα θέση στο δυτικό φαντασιακό, τοποθετούμενη στο κέντρο του, ως άμεσος κληρονόμος του κλασικού παρελθόντος, και ταυτόχρονα στην περιφέρειά του, ως ένα σύγχρονο κράτος με μικρή επιρροή στην τρέχουσα παγκόσμια σκηνή. Ο Γιάννης Χαμηλάκης διερευνά μια παραμελημένη πτυχή αυτού του φαινομένου: την αμοιβαία και αδιάλειπτη συγκρότηση των υλικών εκφάνσεων της αρχαιότητας, της αρχαιολογικής πρακτικής και του εθνικού φαντασιακού. Επίκαιρο όσο ποτέ στη σημερινή συγκυρία, το Έθνος και τα ερείπιά του εστιάζει στη δύναμη και την επίδραση της υλικότητας και πραγματεύεται θέματα όπως ο ρόλος των αρχαιοτήτων και της αρχαιολογίας στη διαμόρφωση του ελληνικού έθνους και την ίδρυση του ελληνικού εθνικού κράτους οι δεσμοί μεταξύ αποικιοκρατικού και εθνικού φαντασιακού η αρχαιολογική κατασκευή μνημειοποιημένων τοπίων όπως η Ακρόπολη ο καίριος ρόλος σημαντικών εθνικών αρχαιολόγων, όπως του ανασκαφέα του λεγόμενου τάφου του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας, Μανόλη Ανδρόνικου ο ρόλος τον οποίο διαδραμάτισε η αρχαιολογία στη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά η χρησιμοποίηση της κλασικής αρχαιότητας στο αναμορφωτικό εγχείρημα της Μακρονήσου και η διαμάχη για τα μάρμαρα του Παρθενώνα.

“Δεν χωράει αμφιβολία ότι το Έθνος και τα ερείπιά του θα καταστεί απαραίτητο ανάγνωσμα για όσους ενδιαφέρονται για τις βαθύτερες κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις της ιστορίας της αρχαιολογίας […] Ο Χαμηλάκης μας δίνει την πλέον οξυδερκή και διεισδυτική ανάλυση του νεωτερικού κοινωνικού πλαισίου της ελληνικής αρχαιολογίας απ’ όσες έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα, παρέχοντας συγχρόνως ένα πολύτιμο υπόδειγμα για όσους σκοπεύουν να επιδοθούν σε ανάλογες έρευνες οπουδήποτε αλλού σιον κόσμο” (Niel Silberman, American Anthropologist)
“[…] Ο Χαμηλάκης επιχειρεί να μας κάνει να δούμε μέσα από νέο πρίσμα το έθνος, τα ερείπιά του, και τη μεταξύ τους σχέση, και το κατορθώνει με εντυπωσιακό τρόπο” (Roderick Beaton, Times Literary Supplement)

Το Έθνος και τα ερείπιά του έχει τιμηθεί με το Βραβείο Edmund (2009) και είχε συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα (8 τίτλοι) του Βραβείου Runciman 2008. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΕΞΑΚΟ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:54 +0000

Όταν λιθοβολείται ο πολεοδόμος που ανέλαβε να λύσει το πρόβλημα μιας “ανθυγιεινής συνοικίας” που είχε ξεφυτρώσει παράνομα στα εδάφη της εταιρείας πετρελαίων Τεξάκο, η Μαρί-Σοφί υποχρεώνεται να του τραγουδήσει μια “φτωχή εποποιία”: τις ιστορίες που έζησαν όσοι βρέθηκαν “από κάτω από την Ιστορία”. Αντί για τις καθιερωμένες υποδιαιρέσεις, η ομιλία της ξεχωρίζει την εποχή του αχυροκάλαμου, του σανιδόξυλου, του ελενίτ, του μπετόν… Και ο “Αποτυπωτής του Λόγου” πασκίζει για να πετύχει το ακατόρθωτο: “να γράψει τη ζωή”.
“Η ιστορία και το μυθιστόρημα γίνονται ένα. Τα πρόσωπα του βιβλίου φωτίζουν τα πραγματικά άτομα. Ο Chamoiseau αποδίδει αξιοπρέπεια και μεγαλείο στους ανθρώπους εκείνους που συνήθως αντιμετωπίζονται με υπεροπτική περιφρόνηση ή κοροϊδευτική αδιαφορία. Πρόσωπα που δεν είχαν εμφανιστεί στην έως τώρα αντιλλέζικη λογοτεχνία, η οποία είχε αφοσιωθεί σε εγκώμια για τους Dessalines και Toussaint Louverture, τον Christophe, βασιλιά της Αϊτής, και άλλους νησιωτικούς Ναπολέοντες. Ο Εστερνόμ, η Σονόρ, ο Ιρενέ, η Μαρί-Σοφί, κάτοικοι του Τεξάκο, είναι ήρωες, αυθεντικοί ήρωες, στο μέτρο της επιθυμίας τους να ζήσουν και στο ύψος των ονείρων τους. Με το “Τεξάκο”, ο Patrick Chamoiseau τοποθετείται στην ίδια γραμμή με τους μεγάλους “αποτυπωτές” του λαϊκού λόγου, γραμμή που περιλαμβάνει ανθρώπους τόσο διαφορετικούς όπως ο βραζιλιάνος Jorge Amado, ο αιγύπτιος Naghib Mahfouz ή ο νιγηριανός Chinua Achebe – για τους οποίους η λογοτεχνία δεν είναι διόλου άσκηση ύφους ή ομφαλοσκοπική γραφομανία, αλλά η καλλιτεχνική απόδοση της ζωής και των ονείρων μιας ολόκληρης ανθρώπινης κοινότητας (…) Και, φυσικά, κάποιος Emile Zola τυχαίνει να είναι ο πρόγονος όλων αυτών”. (Raphael Confiant, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΜΙΑ ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ ΥΠΑΡΞΗ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:14 +0000

ΚΥΝΗΓΟΙ, ΒΟΣΚΟΙ ΚΑΙ ΧΑΜΠΟΥΡΓΚΕΡ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:59 +0000

Ας ξεκινήσουμε με σεξ και αίμα.
Με αφετηρία έναν απροσδόκητο συσχετισμό ανάμεσα στις σεξουαλικές και αιματηρές φαντασιώσεις και την ψυχολογική και σωματική απομάκρυνση από τα ζώα που μας θρέφουν και μας ντύνουν, ο Bulliet διαπιστώνει ότι έχει ανατείλει μια νέα εποχή στις σχέσεις μεταξύ ανθρώπων και ζώων. Ο “μεταοικοσιτισμός” ευνοεί νέες ευαισθησίες, από την αναβάθμιση των ζώων συντροφιάς και τη χορτοφαγία ως την έγνοια για την άγρια φύση, ενώ η αμφισβήτηση του χάσματος μεταξύ ανθρώπων και ζώων επιτρέπει πια να γίνεται λόγος για “δικαιώματα των ζώων”.
Αντλώντας στοιχεία από την ανθρωπολογία και την αρχαιολογία, ο συγγραφέας επισκοπεί την ιστορία των σχέσεων ανθρώπων-ζώων από την απώτερη προϊστορία, εξετάζοντας με κριτικό τρόπο ποικίλες θεωρίες για την εξημέρωση των ειδών. Ωστόσο η γκάμα του Bulliet είναι πολύ πλουσιότερη, αφού κινείται με την ίδια άνεση στο χώρο της λογοτεχνίας και της παραλογοτεχνίας, του κινηματογράφου ή της λαϊκής κουλτούρας, ενώ η πολιτισμική ιστορία του γάιδαρου που ξετυλίγεται στο κεφάλαιο 8 θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ανεξάρτητο, και απρόσμενα συναρπαστικό, βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Έργο μεγάλης πολυμάθειας και εντυπωσιακής ευρύτητας, η μελέτη του Bulliet μεταφέρει τον αναγνώστη σ’ ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο που δύσκολα θα το ξεχάσει. Δεν θα ξανακοιτάξετε ποτέ πια τη γάτα σας (ή το χάμπουργκέρ σας) με τον ίδιο τρόπο!” – Gregory M. Pflugfelder (Columbia University)

ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:52 +0000

«Λίγες διδασκαλίες παρέμειναν τόσο εσωτερικές ενώ συνάμα άσκησαν τόσο βαθιά επιρροή όσο εκείνη του Marcel Mauss. Μόνο όσοι γνώρισαν και άκουσαν τον Mauss μπορούν να αποτιμήσουν το χρέος τους απέναντί του και να εκτιμήσουν πλήρως τη γόνιμη σκέψη του μια σκέψη πυκνή και γι’ αυτό ενίοτε αδιαπέραστη, γεμάτη όμως αναλαμπές, με περιστροφικά διαβήματα που έμοιαζαν με εκτροπές τη στιγμή ακριβώς που η πιο απροσδόκητη διαδρομή οδηγούσε στην καρδιά του προβλήματος. Η επίδραση του Mauss δεν περιορίστηκε μόνο στους εθνογράφους, μηδενός εξαιρουμένου, αλλά επεκτάθηκε τόσο στους γλωσσολόγους, ψυχολόγους, ιστορικούς θρησκειών και ασιατολόγους, όσο και στον τομέα των κοινωνικών και των ανθρωπιστικών επιστημών» (Levi-Strauss). Εξετάζοντας τις Σχέσεις της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας, στο πρώτο από τα τέσσερα άρθρα του τόμου αυτού, ο Mauss προσανατολίζεται στη μελέτη «γεγονότων η κοινωνική φύση των οποίων διαπλέκεται άμεσα με τη βιολογική φύση του ανθρώπου». Ένα τέτοιο δείγμα, μια ακραία περίπτωσης της συλλογικής υποβολής πάνω στο άτομο, παρουσιάζεται στο Φυσικό αποτέλεσμα της ιδέας του θανάτου. Ο ίδιος προβληματισμός γύρω από τη σχέση ομάδας και ατόμου διέπει και τις Τεχνικές του σώματος, καθώς διαπιστώνει ότι κάθε κοινωνία επιβάλλει στο άτομο μια αυστηρά προσδιορισμένη χρήση του σώματός του. Στην Έννοια του προσώπου, τέλος, ιχνογραφεί τη βαθμιαία ανάπτυξη μιας κατηγορίας που έχουμε καταλήξει να θεωρούμε φυσική. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Η ΚΟΥΡΑΣΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:59 +0000

“Η κατάθλιψη αρχίζει να αναδεικνύεται τη στιγμή που το πειθαρχικό μοντέλο της διαχείρισης των συμπεριφορών, οι κανόνες της αυθεντίας και της συμμόρφωσης στις απαγορεύσεις που καθόριζαν το πεπρωμένο των κοινωνικών τάξεων και των φύλων υποχωρούν μπροστά στη νέα επιταγή της ατομικής πρωτοβουλίας και της αυτοπραγμάτωσης. Συνέπεια αυτής της νέας κανονικότητας είναι η ακέραιη ευθύνη για τη ζωή μας, ευθύνη που εδράζεται όχι μόνο μέσα μας, αλλά και στην κοινωνία ως σύνολο. Το βιβλίο αυτό στοχεύει να δείξει ότι η κατάθλιψη είναι η άλλη όψη αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας. Ο νέος τρόπος ζωής συνιστά μια ασθένεια της ευθύνης, στην οποία κυριαρχεί το συναίσθημα της ανεπάρκειας. Ο καταθλιπτικός αισθάνεται ότι δεν είναι στο ύψος των περιστάσεων, τον κουράζει να πρέπει να γίνει ο εαυτός του.
Τι σημαίνει όμως να γίνεις ο εαυτός σου; Το ερώτημα δεν είναι τόσο απλό όσο ίσως ακούγεται. Εγείρει ακανθώδη ζητήματα ορίων: ανάμεσα στο επιτρεπτό και το απαγορευμένο, το δυνατό και το αδύνατο, το κανονικό και το παθολογικό. Η εσωτερικότητα διαμορφώνεται πάνω στη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στην ενοχή, την ευθύνη και την ψυχική παθολογία”.
Κούραση, αναστολή, αϋπνία, άγχος, διστακτικότητα: οι περισσότερες δυσκολίες που αντιμετωπίζει κανείς μέσα στην καθημερινή ζωή συναρτώνται σήμερα με την κατάθλιψη.
Ο Alain Ehrenberg αντιπαραθέτοντας την ιστορία της ψυχιατρικής με τους τρόπους ζωής δείχνει ότι αυτή η “ασθένεια” είναι εγγενής σε μια κοινωνία, της οποίας το κανονιστικό σύστημα δεν βασίζεται πλέον στην ενοχή και την πειθαρχία αλλά στην ευθύνη και την πρωτοβουλία. Η κατάθλιψη είναι το ενεργειακό τίμημα που πρέπει καθένας να καταβάλει για να γίνει ο εαυτός του. Μήπως τελικά η κατάθλιψη είναι αυτή που κατ’ εξοχήν μας αποκαλύπτει πολλά για τις ριζικές μεταβολές που συντελούνται στο άτομο της σύγχρονης εποχής; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Αυτό το έργο ανήκει σε εκείνες τις λαμπρές σύγχρονες εργασίες που πασχίζουν να προσδιορίσουν το πρόσωπο και την ψυχολογία του ατόμου των ανεπτυγμένων δυτικών κοινωνιών”. (La Quinzain litteraire)

“Αυτό το βιβλίο θα έπρεπε να βρίσκεται στο προσκεφάλι κάθε ψυχιάτρου”. (Synapse)