ΔΩΔΩΝΗ – Locomotiva★Cooperativa

GEORG-WILHELM-FRIEDRICH HEGEL

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:49 +0000

Η θητεία μου στον Hegel δεν τελείωσε με την κατάθεση της διδακτορικής διατριβής μου στην Ιστορικο-Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βασιλείας την άνοιξη του έτους 1974· συνεχίστηκε και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και μάλιστα σε δύο πλέον επίπεδα -στο ερευνητικό και στο διδακτικό.

Δείγματα της συνέχειας αυτής αποτελούν οι μελέτες, που συνεκδίδονται στον ανά χείρας τόμο.

Νίκος Κ. Ψημμένος

Περιέχονται τα κείμενα:
– Πρόλογος
– Η κλασική παιδεία του νεαρού Hegel
– Δημήτριος Νικολίδης, ένας φίλος του νεαρού Hegel
– “Was ich mir vorgesetzt”: ο Hegel ως διάκονος της δέσποινας των επιστημών
– Το “Ding an sich” στη θεώρηση του Hegel
– Η διαλεκτική κυρίου και δούλου στον Hegel και στον Marx
– Der Βegriff der Objektivitat in Hegels Auffassung der vorsokratischen Philosophie
– Η Σοφιστική στην ιστορικοφιλοσοφική θεώρηση του Hegel
– “Το σταθερό σημείο, ωστόσο, της κίνησης ως κίνησης είναι το εγώ.”

Παράρτημα

1. Διαγράμματα παραδόσεων:

α) Η διαλεκτική του Hegel
β) Εισαγωγή στο πρόβλημα των σχέσεων κυρίου και δούλου

2. Μεταφράσεις
α) Κυριαρχία και δουλεία – Από την “Φαινομενολογία του πνεύματος” (1807)
β) Οι “Χαϊδελβεργιανές σημειώσεις” των παραδόσεων της ιστορίας της φιλοσοφίας

3. Η πρόσληψη της φιλοσοφίας του Hegel στον ελληνικό χώρο – Ανθολόγιο κριτικών αποτιμήσεών της

Πρώτες δημοσιεύσεις

ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 2

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:37 +0000

Στο έργο μου «Φαινομενολογία του πνεύματος» που κατά την έκδοσή του χαρακτηρίστηκε ως το πρώτο μέρος του συστήματος της επιστήμης, υιοθέτησα τη μέθοδο να ξεκινήσω από την πρώτη, απλούστατη εμφάνιση του πνεύματος, από την άμεση συνείδηση, και να αναπτύξω τη διαλεκτική αυτής της ίδιας ως το επίπεδο της φιλοσοφικής επιστήμης, η αναγκαιότητα του οποίου καταδείχνεται μέσα από τούτη την πρόοδο. (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΤΟ ΦΙΝΤΑΝΑΚΙ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:29 +0000

Σε μια πλακιώτικη αυλή, λίγον καιρό πριν από τη μικρασιατική καταστροφή, θα γνωρίσει τον έρωτα η Τούλα, η φτωχή μοδιστρούλα, κόρη του ταχυδρομικού διανομέα κυρ-Αντώνη. Μόνο που ο αγαπημένος της, ο Γιάγκος, ένας άνεργος νεαρός κουτσαβάκης, θα την προδώσει για χάρη της προκλητικής Εύας, που εκτός από τα θέλγητρά της, διαθέτει χρήσιμες γνωριμίες, με τις οποίες θα εξασφαλίσει ίσως στον Γιάγκο κάποια δουλειά. Όμως η Τούλα περιμένει παιδί. Μπροστά στο οικονομικό αδιέξοδο και με την προτροπή της κυρα-Κατίνας που το επιτείνει, γιατί, προαγωγός καθώς είναι, βλέπει στο πρόσωπο της μικρής Τούλας το προσεχές θύμα της, θα νικηθούν οι ηθικοί ενδοιασμοί, τόσο της αθώας Τούλας, όσο και του πατέρα της. Ο τίμιος ταχυδρομικός διανομέας θα καταχρασθεί τα χρήματα που του εμπιστεύθηκε η υπηρεσία του και θα κινδυνεύσει να οδηγηθεί στη φυλακή. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

ΤΟ ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:22 +0000

Το έχουμε αυτό, εμείς οι γυναίκες. Πιστεύουμε ότι ο έρωτάς μας έχει τη μαγική δύναμη να μεταμορφώνει και να μεταλλάσσει τους άντρες, λες και είναι υβρίδια που τα διασταυρώνουμε! Φταίνε βέβαια και τα παραμύθια, που μας τάιζαν κατά κόρο, όταν ήμασταν μικρές και ιδιαίτερα εκείνο, με την πριγκίπισσα και τον βάτραχο.
Πόσω μάλλον, στα πλαίσια μιας προεδρικής, αβασίλευτης δημοκρατίας, να πιστεύουμε με αφέλεια, στις υποσχέσεις κάθε αρσενικού, ότι θα μας έχει βασίλισσες όταν το μόνο που θέλει είναι να μας ρίξει στο κρεβάτι!
Καλύτερα λοιπόν ν’ αρχίσω από το τέλος του γάμου, που λένε πως είναι κι αυτό μια καινούργια αρχή. Αρχή μιας άλλης ζωής, μιας αφελούς ελπίδας, ότι η οβίδα δεν σκάει δυο φορές στην ίδια τρύπα! (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:10 +0000

Οι θεατές των κινηματογραφικών λεσχών μπορούν να δουν σήμερα τον Αρτώ στο φιλμ Fait-Divers του Ωτάν – Λαρά (1922). Μια ευαίσθητη, σεραφική εφηβική μορφή.
Ο Αντονέν Αρτώ γεννήθηκε στη Μασαλία στα 1896, και πέθανε στο Παρίσι στα 1948.
Ύστερα από μια εφηβεία που την έσκιαζαν συμπτώματα σοβαρών νευρικών διαταραχών (αργότερα θα εκδηλωθούν αγριώτερα και με άγρια αποτελέσματα), ο Αρτώ φτάνει στα 1920 στο Παρίσι, όπου γνωρίζεται με το Θέατρο, τον Κινηματογράφο και τον κόσμο τους. Είχε την τύχη να συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα: τον Ντυλλέν, τους Πιττοέφ, τον Ζουβέ.
Στα 1922 δημοσιεύονται τα πρώτα του ποιήματα στον “Μερκύρ ντε Φρανς”. Ήταν πρώτα απ’ όλα ποιητής. Έτσι επίστευε. […] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:54 +0000

Μετά το φαγητό, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, σημειώνω τις εντυπώσεις της ημέρας ενώ συγχρόνως σχεδιάζω μερικές μορφές, αλλά κυρίως καταγράφω διάφορα χρώματα, μερικές περίεργες λάμψεις και ορισμένα ερεθίσματα, που θα προσπαθήσω να τα ενσωματώσω στον δικό μου τρόπο και στη δική μου αντίληψη ζωγραφικής. Σπάνια εμπνέομαι από τις ρεαλιστικές δυνατότητες ενός τόπου, αλλά από οτιδήποτε δημιουργείται μέσα μου συνειρμικά και επιλεκτικά. Από οτιδήποτε με συγκινεί και με συναρπάζει, ακόμα κι από ήχους, από υφάσματα που ανεμίζουν, από πουλιά που πετούν ή που κουρνιάζουν σε κόγχες των ξεθωριασμένων σπιτιών. Πάντα σέρνομαι μέσα στα παζάρια, στις φρουταγορές, σε ναούς, σε μουσεία και σε θέατρα, ανακαλύπτοντας τις ιδιαιτερότητες και τις αξιοσύνες αγνώστων αισθήσεων, γνώσεων και γεύσεων.
Απολαμβάνω τα ταξίδια μου περισσότερο γευστικά, ζωγραφικά, μουσειακά και ονειρικά, παρά με τη ρεαλιστική τους υπόσταση και τη χειροπιαστή τους πραγματικότητα. Η πραγματικότητα μου δημιουργεί φανταστικές προθέσεις και ερεθίσματα, τα οποία λειτουργούν κατόπιν στη ζωγραφική μου σαν εναύσματα καλλιτεχνικής εγρήγορσης και έμπνευσης. (Απόσπασμα από το ταξίδι “Απόκρυφο μαγικό Περού”, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΣΤΑΛΙΝ, ΜΙΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:32:39 +0000

Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:31:54 +0000

“Η προσωπική μου αίσθηση, πολύχρονη και πολυδύναμη στο τραγικό θέατρο, μου επιτρέπει να διαβεβαιώσω πως η γνώση σου της τραγωδίας και η βαθύτατη κατανόησή της, η ποιητική της έξαρση, είναι ταυτόσημα με την ανάγκη της προσπάθειάς μου να ζω το τέλος σαν τον Οιδίποδα του Κολωνού και που νοητικά τον διετύπωσες μεταφυσικά και που γι’ αυτό θα σου είμαι ευγνώμων αιωνίως, σαν τον Σοφοκλή τον ίδιο. Με θερμή αγάπη». (Αλέξης Μινωτής, Αθήνα 14 Οκτωβρίου 1990, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:30:56 +0000

Στο ερώτημα της φιλοσοφίας: Πως βλέπουμε τον κόσμο και το μέλλον του (;) ο Μαρξ, αντιστρέφει το ερώτημα στο: Πως θ’ αλλάξουμε τον κόσμο; Απέναντι στα ερωτήματα αυτά, τόσο της φιλοσοφίας, όσο και στο ερώτημα του Μαρξ, παραθέτω το δικό μου φιλοσοφικό ερώτημα: Πως θα ενώσουμε τον κόσμο; Θέτω το ερώτημα αυτό, διότι χρειάζεται πρώτα να ενώσουμε τον κόσμο, οπότε, τότε, μπορούμε να τον αλλάξουμε και εφόσον τον αλλάξουμε, θα τον βλέπουμε καλύτερα, επειδή θα τον βιώνουμε διαφορετικά απ’ ότι τον ζήσαμε χθες και τον ζούμε σήμερα. Τον κόσμο θα τον ενώσουμε, με την δια βίου σπουδή, μελέτη και μάθηση των διδαγμάτων και πορισμάτων της φιλοσοφίας και ειδικότερα της Αμφικτυονικής φιλοσοφίας και της Εφαρμοσμένης Σοφοθεραπευτικής. Ιδιαίτερα επισημαίνω πως, η Αμφικτυονική φιλοσοφία, σήμερα, στον ταραγμένο, αλλοπρόσαλλο και απειλητικό κόσμο, που ζούμε, είναι ο φύλακας άγγελος της ανθρώπινης ύπαρξης και του ανθρώπινου γένους. Η διαίρεση του πλανήτη γη δεν είναι ανθρωπολογική, αλλά γεωγραφική και, ως εκ τούτου, τίποτα δεν χωρίζει τους λαούς, τα πάντα τους ενώνουν και οι οποίοι θα πρέπει να ζουν στον Αμφικτυονικό κόσμο του “Εμείς”, στον ιδεατό και δυνάμενο να πραγματοποιηθεί κόσμο της Οικουμενικής συνύπαρξης, σε μια παγκόσμια Αμφικτυονική κοινωνία κυρίαρχων και δημοκρατικών κρατών- εθνών, λαών και πολιτισμών, δικαιωμάτων και ελευθεριών. Μια οικουμενική Αμφικτυονική κοινωνία, που να είναι κοινή πατρίδα όλων των ανθρώπων – παγκόσμιων πολιτών, χωρίς κανένα κράτος έθνος, από τα οποία την συγκροτούν, να είναι κυρίαρχο επί των άλλων, αλλά ισότιμο σ’ ένα ενωσιακό σύστημα διακυβέρνησης με το πολίτευμα της Αυθεντικής (Άμεσης) Δημοκρατίας. Το μέλλον της ανθρωπότητας ανήκει πια στη φιλοσοφία και στην επιστήμη, που φυσική της κόρη είναι η τεχνολογία. Η φιλοσοφία ανοίγει δρόμους, που η επιστήμη με την τεχνολογία έπονται, οι οποίες όμως, αν παρεκκλίνουν της ορθότητας, η φιλοσοφία τις φρενάρει, διότι είναι η μόνη που αποτελεί τον φύλακα άγγελο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο πατριωτισμός κάθε κράτους – έθνους δεν αντιφάσκει και μπορεί να συνυπάρχει στην προοπτική, μιας παγκόσμιας Αμφικτυονικής κοινωνίας όλων των ανθρώπων και των λαών, όλων των θρησκειών και των πολιτισμών, σε αντίθεση με τη σημερινή παγκοσμιοποίηση, που επιδιώκει την κατάργηση των πατρίδων, του κράτους – έθνους και την υποταγή των μικρών λαών σε μια παγκόσμια δικτατορική υπερκυβέρνηση των ισχυρών, με υπηκόους όλους τους λαούς της γης. Επομένως, τότε, μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, αφού πρώτα τον ενώσουμε, με το “φιλοσοφείν”, το “πολιτεύεσθαι” και το “Σοφοθεραπεύεσθαι”. “Το φιλοσοφείν, το πολιτεύεσθαι και το σοφοθεραπεύεσθαι, μπορεί κάποιος να το μάθει, όχι όμως τη φιλοσοφία”, που είναι ωκεανός Γνώσεων. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Η ΕΠΑΥΛΗ ΣΤΗ ΡΟΥΕΝ

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:29:50 +0000

Η νουβέλα “Η έπαυλη στη Ρουέν”, γραμμένη με απλό ύφος, δεν έχει σκοπό να σας καθησυχάσει ούτε να σας αφήσει επαναπαυμένους στην πολυθρόνα σας, σε μια γωνιά, δίπλα στο τζάκι, μ’ ένα χαμόγελο ευτυχίας. Επιζητεί, αντίθετα, να σας τοποθετήσει σε έναν συγκεκριμένο χωροχρόνο, γεμάτο μυστήριο και μια υποβλητική ατμόσφαιρα, την οποία ο ήρωας -και μόνον αυτός- γνωρίζει πώς να υφαίνει.
Δραματικοί μονόλογοι, ρομαντικά τοπία, τυπικοί καθημερινοί διάλογοι, γεμάτοι χιούμορ και, πάνω από κάθε τι, η έπαυλη.
Το σπίτι όπου αρχίζουν, αλλά και τελειώνουν όλα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)