ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΕΣ – Locomotiva★Cooperativa

YES I SPIT FIRE

bookstore — Thu, 15 Jul 2021 08:06:54 +0000

Καθ’ όλη τη δεκαετία του ’90, οι Rage Against the Machine αποτέλεσαν ακλόνητο σημείο αναφοράς, τόσο για τις δαιμονικές νότες που παρήγαγαν όσο και για την κατ’ επιλογήν ταύτιση της τέχνης τους με το πολιτικό μήνυμα. Αυτό το ηλεκτρισμένο κράμα “ραπομεταλοκομμουνισμού”, όπως χαρακτηρίστηκε από τα καθηλωμένα αμερικανικά μίντια, είχε ως φυσικούς αυτουργούς τέσσερις κορυφαίους μουσικούς, τους Ζακ ντε λα Ρότσα, Τομ Μορέλο, Τιμ Κόμερφορντ και Μπραντ Γουίλκ, των οποίων οι οργανικές ιδεολογικές και καλλιτεχνικές επιρροές εκτείνονται από τη Μεξικανική Επανάσταση, τους αντι-ιμπεριαλιστικούς αγώνες και τους Μαύρους Πάνθηρες, μέχρι τους Public Enemy, τους Led Zeppelin, τους Clash και το ατόφιο, ακατάλυτο αμερικάνικο χάρντκορ.
Γαλουχημένοι στο απόγειο του ριγκανισμού και της εξαθλίωσης μεγάλων λαϊκών στρωμάτων, της νεοφιλελεύθερης παντοδυναμίας και του “τέλους της ιστορίας”, οι RATM έσκυψαν πάνω από τα πολιτικά σημαίνοντα που ανέβλυζαν στις ρωγμές της αυτοκρατορίας, τα τύλιξαν σε κόκκινα πανιά και τα διέχυσαν σε όλα τα μουσικά μήκη και πλάτη της Γης, καθιστώντας τη στρατευμένη τέχνη ακονισμένη και ολοζώντανη στον δημόσιο διάλογο.
Έως και τον Οκτώβριο του 2000, όταν και επήλθε το επώδυνο break, είχαν φροντίσει να αφήσουν πίσω τους μια σπάνια κληρονομιά. Τρία πρωτογενή άλμπουμ, αμέτρητα ιστορικά live, στοχευμένες πολιτικές παρεμβάσεις και, πάνω απ’ όλα, την μετατροπή της τέχνης σε εργαλείο διαλεκτικής ανάμεσα στα πολιτικά γεγονότα και τις μάζες, και ταυτόχρονα, την αμφισβήτηση της δυτικής πολιτισμικής ηγεμονίας.
Το βιβλίο αυτό ανιχνεύει τα 30 χρόνια διαδρομής του συγκροτήματος που αναδιαμόρφωσε την έννοια της στρατευμένης μουσικής, ιχνηλατώντας παράλληλα τις ζωές και το υπόβαθρο των “τεσσάρων ένοχων μελών” καθώς και το κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον εντός του οποίου αναδείχθηκαν, επηρεάστηκαν και έδρασαν ως φορείς μιας εξεγερσιακής καλλιτεχνικής πρωτοπορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

108 ΜΕΤΡΑ

bookstore — Thu, 14 Jan 2021 17:52:17 +0000

Ένα γεροντοπρεζάκι βγαλμένο από σελίδες του Στήβενσον, ένας ξεβουλωτής καμπινέδων ερωτευμένος με την όπερα και ένας λοβοτομημένος βετεράνος σαιξπηρικός ηθοποιός· ένας χούλιγκαν, ένας πιτσιρικάς από το Εκουαδόρ συνεχώς στην τσίτα και ένας κλεπταποδόχος, συνεπικουρούμενοι ενίοτε από έναν κλέφτη αυτοκινήτων που συλλαμβάνεται ακόμα και φορώντας τη μαγειρική ποδιά. Προσθέστε και κάμποσους νεαρούς λαντζιέρηδες με ροπή προς τη μικροεγκληματικότητα, τα ναρκωτικά και τα ποτά, και έχετε το τέλειο εργατικό τσούρμο. The new working class heroes! Με αυτή την πειρατική συμμορία, ο συγγραφέας-αφηγητής, Ιταλός μετανάστης και πτυχιούχος προλετάριος, θα σαλπάρει για τις φουρτουνιασμένες θάλασσες του σύγχρονου εργασιακού ωκεανού του Ηνωμένου Βασιλείου.
“Ορκίστηκα. Ο Θεός να φυλάει τη Βασίλισσα. Και όποιος στο Βασίλειο ζυγώσει, τον καμπινέ ας ξεβουλώσει”.
Άλλη μια “Brain Drain” ιστορία; Κάθε άλλο… Εδώ μιλάμε για μια ιστορία βγαλμένη από τα χαμηλότερα πατώματα, χωρίς ακαδημαϊκά λούστρα και επιχειρηματική λάμψη. Με φόντο το Brexit, την αποβιομηχανοποίηση, τη μετανάστευση και την ακραία εργατική υποτίμηση, η ιστορία μας εξελίσσεται σε καμπινέδες και κουζίνες, σε θερμοκήπια και ψευτοϊταλικές πιτσαρίες.
Ανάμεσα σε μπύρες, τσαμπουκάδες, ποδόσφαιρο και μπόλικη λογοτεχνία, ο Αλμπέρτο θα αναμετρηθεί με τα στοιχειά που έχουν πάρει στο κατόπι τους όπου γης εργαζομένους· μόνα όπλα του, η κληρονομιά του παρελθόντος και κάποια αποθέματα εργατικής υπερηφάνειας και ταξικής αλληλεγγύης που δείχνουν να αντιστέκονται πεισματικά στο χρόνο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

STILL LIFE

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:15 +0000

Ένα road movie που μεταφέρθηκε σε photo book

55 φωτογραφίες του Αποστόλη Μόκα, μέλος της hardcore μπάντας My Turn, που έχει βγάλει ταξιδεύοντας σε πόλεις της Ευρώπης. Από Μπέλφαστ, Βερολίνο, Βρέμη, Βουδαπέστη, Λονδίνο, μέχρι Βόλο, Τρίκαλα, Ιωάννινα, Χανιά, Σίφνο. Περιλαμβάνει φωτογραφίες από τοπία, συναυλίες -πριν και μετά-, στιγμιότυπα από τα backstage, στιγμές από την περιοδεία μιας μπάντας, graffiti, σταθμούς ferry, σύνορα, μέχρι και μια κερκίδα γηπέδου.

PURO FUTBOL

locomotiva — Mon, 30 Mar 2020 07:26:15 +0000

“Βγαίνει ένας μικρός από ένα σπίτι και μετά κι άλλος ένας. Ο πρώτος, τσίτσιδος, φωνάζει: “Πάμε, Σεντράλ, γερά!” Μια αστραπή λάμπει και φωτίζει το μέσα κάποιου. Του στεγνώνει τον λαιμό. Ψελλίζοντας, καταφέρνει να ρωτήσει: “Τελείωσε;”. “1-1”, λέει ο μικρός, “ισοφάρισε η Σεντράλ στο τέλος”. Κάποιος περπατά, τώρα μουδιασμένος, λόγω νωθρότητας, λόγω του ότι είναι στον αυτόματο πιλότο. Η Σεντράλ στο τέλος, ρε!
Η Σεντράλ στο τέλος! Δεν φωνάζει. Δεν κάνει κάποιον μορφασμό. Δεν σηκώνει το χέρι του. Η κραυγή εκρήγνυται μέσα του σαν βόμβα βυθού. Πάμε, κανάγιες μου, γερά! Μοιάζει ψέμα. Κάποιος θα σκεφτόταν ότι θα χοροπηδούσε ασυγκράτητος· θα καβαλούσε κάνα φράκτη· θα σκαρφάλωνε σε κάνα δέντρο σαν πίθηκος· θα αναρριχόταν σε κάνα μπαλκόνι, μέχρι και σε ταράτσα. Αλλά όχι. Δεν χρειάζονται υπερβολές. Δεν ήταν κάτι το τόσο φοβερό στο κάτω κάτω. Μάλλον όχι και τόσο σημαντικό. Παρ’ όλ’ αυτά, μια αίσθηση χαύνωσης, θαλπωρής, ατέλειωτης εσωτερικής γαλήνης, σιγά σιγά τον κατακλύζει τρυφερά. Ήδη βρίσκεται ένα τετράγωνο από το σπίτι του. Πεινάει, έχει όρεξη να δει τη μητέρα του, να βρεθεί με τους φίλους του, να χαϊδέψει το κεφάλι των παιδιών που παίζουν στον πεζόδρομο. Μπαίνει επιτέλους και πάει μέχρι το μπάνιο, πριν ανοίξει το ράδιο για ν’ ακούσει, από την αρχή μέχρι και το τέλος τους, όλα τα τελικά σχόλια. Κατουράει. Πλένει τα χέρια του, κοιτάζεται στον καθρέφτη. Έχει πάνω από χίλιες νέες άσπρες τρίχες στους κροτάφους του. Υπάρχουν δυο ρυτίδες στο μέτωπό του, καινούργιες και βαθιές. Οι κύκλοι κάτω από τα μάτια του έχουν γίνει πιο μαύροι. Κάποιος έχει γεράσει πάλι πέντε χρόνια, το ίδιο όπως πάντα. Κι όλ’ αυτά για ένα κλάσικο, μόνο. Έναν αγώνα ποδοσφαίρου, απλώς”.
Οκτώ διηγήματα με φόντο το αργεντίνικο ποδόσφαιρο και τον ιδιαίτερο τρόπο που βιώνουν το πόθος για τη στρογγυλή θεά -εντός και εκτός γηπέδων- οι Αργεντινοί. Διηγήματα βγαλμένα απ’ τη ζωή και απ’ την μπάλα, μέσα από την κοινωνική ματιά, την ψυχολογική ανατομία και την αιχμηρή πένα ενός σπουδαίου καλλιτέχνη, που δεν έπαψε ποτέ να είναι αμετανόητος λάτρης του “ομορφότερου παιχνιδιού”. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟ “ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΕΟΛΑΙΑ”

locomotiva — Sun, 17 Nov 2019 07:33:00 +0000

Για περίπου είκοσι χρόνια, οι νέοι στην Ελλάδα γίνονταν αντιληπτοί ως ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής.
Η συμπεριφορά τους φάνταζε ανεξήγητη, ενώ η απόκλισή τους από τον τρόπο ζωής και τις αξίες που παραδοσιακά ρύθμιζαν τη ζωή των νέων ανθρώπων έως τη μεταπολεμική περίοδο, τρομοκρατούσε τον κόσμο των ενηλίκων.
Στη διάρκεια της περιόδου που κάπως διασταλτικά αποκαλούμε “δεκαετία του εξήντα”, διάφορες συνομαδώσεις νέων με “απείθαρχη” συμπεριφορά έκαναν την εμφάνισή τους στο προσκήνιο στρέφοντας πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας και υποκινώντας έναν δημόσιο διάλογο σχετικά με τις ρίζες και τις συνέπειες του “προβλήματος”: επαναστάτες χωρίς αιτία, τεντιμπόηδες, γιεγιέδες, χίπηδες, αλητοτουρίστες ή απλώς “απροσάρμοστοι”, οι νέοι αυτοί υπήρξαν φορείς μιας ευρείας αμφισβήτησης η οποία, έχοντας ως πρόταγμά της τη νεανική “μοντέρνα” κουλτούρα, στράφηκε ενάντια στον κομφορμισμό των ενηλίκων και στην προοπτική της τακτοποιημένης ζωής.
Στο βιβλίο αυτό επιχειρείται να διερευνηθεί η ιστορία των “μοντέρνων νέων”, το περιεχόμενο της αμφισβήτησής τους και η σχέση της τελευταίας με έτερες πτυχές της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής πραγματικότητας του εξήντα, ιδίως της περιόδου από την πραξικοπηματική άνοδο των συνταγματαρχών στην εξουσία (1967) έως τη Μεταπολίτευση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)